Σαν σήμερα το 1912, η Ελλάς κήρυξε το πόλεμο στη Τουρκία.

Ο Τ Α Ν ο Ελληνισμός είχε Ηγέτη τον νικηφόρο Ελευθέριο Βενιζέλο, οραματιστή και δεξιοτέχνη της στρατηγικής (γι’ αυτό και μετέφρασε ο ίδιος, από τα αρχαία, τον Θουκυδίδη), η Ελλάς είχε τα κότσια να παραλαμβάνει στο Φάληρο το φθινόπωρο του 1911, το τότε υπερόπλο της, το Θωρηκτό «Αβέρωφ». Αντίθετα: Όταν ο Ελληνισμός είχε χεσμένους και δειλούς ηγέτες, π.χ. τους Κ. Σημίτη και Γλ. Κληρίδη, ταπεινωνόταν «εξορίζοντας» το 1999 τους S-300 στην Κρήτη…
Π Ρ Ω Τ Ι Σ Τ Η έγνοια της Ανορθωτικής Κυβερνήσεως Βενιζέλου, αφ’ ότου ανέλαβε το 1910 την εξουσία στη μικρή Ελλαδίτσα «της Μελούνας», η πρόσκτηση στρατιωτικής ισχύος και η οικονομία. Ο ίδιος ο Βενιζέλος ανέλαβε προσωπικά και το υπουργείο Στρατιωτικών. Για να καταστήσει την Ελλάδα ΙΣΧΥΡΗ, ικανή να διεκδικήσει διά της Ισχύος την απελευθέρωση του τότε υπόδουλου Ελληνισμού. Ο «Αβέρωφ» στοίχισε 950.750 λίρες Αγγλίας, εκ των οποίων οι 300.000 πληρώθηκαν από το κληροδότημα του εθνικού ευεργέτη Γεωργίου Αβέρωφ (1818-1899).
Γιατί όμως, αγαπητοί φίλοι, να κατηγορούμε μόνο τους «ηγετίσκους»; Αυτοί άραγε είναι χειρότεροι από τους ψηφοφόρους τους; Δεν νομίζω. Τι απέδειξε η χθεσινή μέρα; Τι είχαν αποδείξει παλαιότερα οι εκλογές του 1920; Δεν τολμώ φυσικά να συγκρίνω τον απερχόμενο πρωθυπουργό με τον Ελ. Βενιζέλο, όμως κάτι περί τα εθνικά εψέλλισε. Το αποτέλεσμα ήταν όλοι να ψηφίσουμε τον…Αμερικάνο.