ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ. Ουίνστον Τσώρτσιλ: «Πώς η Ελλάδα κέρδισε την αυτοκρατορία των ονείρων της ερήμην της και πώς την απέρριψε όταν ξύπνησε».
Οι Συνθήκες των Σεβρών αποτελούσαν μια υπέρτατη στιγμή διπλωματικής νίκης με την αναγνώριση αγώνων και δικαίων. Στις 31 Ιουλίου 1920 (με το παλαιό ημερολόγιο) η «Κ» έφερε στην πρώτη σελίδα της κύριο άρθρο του εκδότη της, Γεωργίου Α. Βλάχου, με τίτλο «Η Συνθήκη των Σεβρών». Στις 28 Ιουλίου 1920 (10 Αυγούστου με το νέο ημερολόγιο), ο Ελευθέριος Βενιζέλος υπέγραφε στο δημαρχείο του παρισινού προαστίου τις Συνθήκες των Σεβρών, καθώς από τις οκτώ συνολικά συμφωνίες, τέσσερις αφορούσαν άμεσα την Ελλάδα.
Στις Σέβρες το ελληνικό κράτος αποκτούσε τη μεγαλύτερη έκταση που θα κατελάμβανε ποτέ. Το 1832, την Ελλάδα όριζαν η Πελοπόννησος, η Στερεά Ελλάδα, η Εύβοια, οι Σποράδες και οι Κυκλάδες. Το 1864 οι Βρετανοί μας εκχώρησαν τις Ιονίους Νήσους. Το 1881, ήρθε η σειρά της Θεσσαλίας και μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους τα σύνορα μεγάλωσαν για να περιλάβουν τη νότια Ηπειρο, τη Μακεδονία, την Κρήτη και τα νησιά του Βορείου Αιγαίου (τα οποία, όμως, οι Τούρκοι δεν είχαν ακόμη αναγνωρίσει ως ανήκοντα στην ελληνική επικράτεια). Οι Συνθήκες των Σεβρών αποτελούσαν μιαν υπέρτατη στιγμή διπλωματικής νίκης για την Ελλάδα, που μόλις το 1897 έκειτο εν διαλύσει, ταπεινωμένη από την Τουρκία.
Greek National Pride 
Καλησπέρα σε όλους.
Ίσως «ταράξω» λίγο τα νερά με το παρακάτω σχόλιο.
Δεν σημαίνει πως έχω και δίκιο. Απλά καταθέτω τη προσωπική μου άποψη, και μόνο αυτή.
Σε διάφορα σχόλια μου κατά καιρούς σε σχετικά ιστορικά άρθρα, έχω υποστηρίξει με θέρμη τις θέσεις του Ιωάννη Μεταξά, αλλά και αυτές του Ίωνα Δραγούμη.
Και οι δύο ήταν αντίθετοι του Βενιζέλου. Ο μεν Μεταξάς ξεκίνησε μαζί του και αργότερα διαφώνησε, ενώ ο δε Δραγούμης εξαρχής ήταν αντίπαλος του.
Ωστόσο η ιστορία και η πολιτική δεν είναι Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός και πρέπει τα πράγματα να τα βλέπουμε βαθύτερα και με ειλικρίνεια.
Αν δεν ήταν ο Βενιζέλος, από τη μία ίσως να μην είχαμε Μικρασιατική Καταστροφή, αλλά από την άλλη ίσως τα σύνορα μας να ήταν ακόμα στη Λαμία ή άντε στη Λάρισα.
Αρκετοί λένε ήταν φιλοάγγλος, φιλογάλλος και δεν ξέρω τι άλλο. Και εμένα τι με νοιάζει; Καλά έκανε αφού μπορούσε να τους κουμαντάρει. Αυτό σημαίνει πολιτική και διπλωματία. Ο πολιτικός δεν είναι υποχρεωμένος να είναι ο καλύτερος γνώστης των στρατιωτικών θεμάτων, όσο γνώστης της διπλωματίας, στο να έχει διορατικότητα, όπως επίσης να έχει την ικανότητα να «διαβάζει» τις κινήσεις των αντιπάλων του την ώρα που εκείνοι δεν θα μπορέσουν να διαβάσουν τις δικές του. Να είναι με λίγα λόγια ένα βήμα μπροστά.
Και σχετικά με το φιλο…. και κάτι που ήταν, σήμερα που δεν είμαστε ούτε φιλέλληνες τι κερδίσαμε…
Ο τότε Ελληνικός λαός που δεν έχει καμία σχέση με εμάς, ήταν σαφώς ανώτεροι σε παιδεία, ταύτισε, τους απόψεις του Βενιζέλου με το πολυετή πόλεμο που καλώς ή κακώς τους στερούσε τα παιδιά τους, και φτάσανε να πούνε ήμαρτον, χωρίς να γνωρίζουν αν ο επόμενος θα έπραττε ότι τους υποσχέθηκε, πριν έρθει στην εξουσία.
Τότε ο Βενιζέλος έχασε τις εκλογές με το πρόσχημα ότι οι επόμενοι θα σταματήσουν το πόλεμο, πράγμα όμως που ποτέ δεν έκαναν.
Η απόφαση της ύπαρξης του σημερινού κράτους που λέγεται Τουρκία «κρεμάστηκε» σε μια κλωστή και απλά δεν έσπασε. Αυτό δεν συνέβη γιατί ο αλκοολικός Κεμάλ ήταν αυτό που οι μογγόλοι καμαρώνουν, όσο ότι εμείς για ακόμα μια φορά δεν τα βρίσκαμε μεταξύ μας.
Δύο σημεία θα τονίσω.
Πρώτον. Αν οι τότε επιτελείς, δεν είχαν υποτιμήσει τους τούρκους και έδιναν στον Ελληνικό Στρατό την ανάλογη υποστήριξη σήμερα οι τούρκοι θα κόντευαν στα 100 χρόνια υπό τη σκιά μας.
Δεύτερον. Αφού καλώς ή κακώς ο Βενιζέλος επικράτησε έναντι μεγάλων προσωπικοτήτων και έφτασε «καβαλάρης» μέχρι το 1920, έπρεπε να συνταχθούν όλοι στο όραμα της «μεγάλης ιδέας» που ούτως ή άλλως όλοι οι Έλληνες την «κουβάλαγαν» στη ψυχή τους, και να παραμείνει στο πολιτικό προσκήνιο ενεργός χρησιμοποιώντας τις γνωριμίες και καλές σχέσεις του,
γιατί μόνο ένας ηλίθιος θα πίστευε πως πήγε εκεί ώστε να κρατήσει στο πέρασμα των ετών μια «κουκίδα» σε ηπειρωτική περιοχή δίπλα…στο τουρκικό κράτος, και με το Αιγαίο πέλαγος «πλάτη».
Τα δικά του λάθη ήταν ότι πρωτίστως δεν ένιωσε ή δεν σφυγμομέτρησε τις αντοχές του Ελληνικού λαού στον πολυετή πόλεμο και δεύτερον δεν μπόρεσε να ελέγξει τους υφιστάμενους του, που είχαν…καβαλήσει το καλάμι.
Φιλικά / Λουκάς