ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Οι άλλοι πρωταγωνιστές. Η δυστυχία δεν έχει χρώμα και φυλή


Εκατοντάδες μετανάστες, άστεγοι, τοξικομανείς, αλκοολικοί στο συσσίτιο για ένα πιάτο φαγητό

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΣΤΑΥΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

Ο ήλιος δεν μπορούσε να αλλάξει σε τίποτα το κρύο που ένιωθες κατηφορίζοντας την Πειραιώς. Μια κλούβα της Αστυνομίας στη γωνία με τη Σωκράτους σού έδινε το μήνυμα ότι τα πράγματα θα είναι διαφορετικά σήμερα. Μετανάστες, άστεγοι, αλκοολικοί, πρεζόνια, είχαν αρχίσει ήδη να στριμώχνονται στο στενό πεζοδρόμιο.
200… 300… 400… Προσπαθώ να τους μετρήσω, αλλά είναι μάταιο. Ένα ανθρώπινο ποτάμι που συνεχώς φουντώνει περιμένοντας ένα πιάτο φαγητό! Φωνές, σπρωξίματα, πειράγματα, καβγάδες. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος με τρία παιδιά που περίμεναν στην ουρά για να πάρουν ένα πιάτο φαγητό

Προχωρώ γρήγορα έχοντας στο πλάι μου τη Μαρία τη φωτογράφο. Ένας καλοντυμένος μετανάστης βρίσκεται ξαφνικά στα πόδια μας. Προσπαθούσε να κλέψει τη σειρά των μπροστινών του (!) και τον έσπρωξαν εκτός πεζοδρομίου. Τώρα, για τιμωρία, πρέπει να ξαναπάει στην αρχή της ουράς. Η Μαρία σηκώνει τη μηχανή και φωτογραφίζει. Κάποιοι βάζουν το χέρι τους μπροστά στο πρόσωπο. «Νo foto, no foto», φωνάζει μια παρέα μαύρων με γυαλιά ηλίου και ακουστικά στα αυτιά. Οι περισσότεροι όμως δίπλα τους ποζάρουν.


«Θα έχουμε επισήμους», σχολιάζει δυνατά ένας ξανθός, Αλβανός μάλλον, βλέποντας τη μεγάλη φωτογραφική μηχανή. «Ποιος, ποιος, ποιος;», αρχίζει να φωνάζει το ετερόκλητο πλήθος, οι περισσότεροι για χαβαλέ. «Ο Πατριάρχης»! Τους απαντά αυστηρά ο αστυνομικός που έχει κρεμάσει το αυτόματο στον λαιμό του και προσπαθεί να επιβάλει την τάξη στο ετερόκλητο πλήθος. «Ο Πατριάρχης». Σε λίγα δευτερόλεπτα η λέξη έχει μεταφραστεί σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, αλλά βεβαίως κανείς δεν συγκινείται.
Ο πατέρας Ιωάννης, γνώριμος από προηγούμενη επίσκεψή μου, με διακρίνει με την άκρη του ματιού του και κάνει νεύμα να ανοίξει λίγο η καγκελόπορτα για να μπω. Όπως όπως, σέρνω μαζί μου και τη Μαρία. Μερικοί άστεγοι επωφελούνται και χώνονται και αυτοί στην αυλή. Μπροστά τους, στην εσωτερική ουρά της αυλής, είναι κυρίως γυναίκες και παιδιά. Οι παπάδες και οι εθελοντές που φυλάνε την πόρτα, τους έχουν επιτρέψει από νωρίτερα την είσοδο. Να μην περιμένουν στην εξωτερική ουρά,

στριμωγμένες οι γυναίκες, μαζί με όλους αυτούς τους άνδρες.

«Ο κόσμος έχει αυξηθεί».

«Τα πράγματα έχουν αλλάξει», με ενημερώνει ο Λευτέρης Σκιαδάς που είναι πρόεδρος του Κέντρου Υποδοχής Αστέγων. «Ο κόσμος έχει αυξηθεί πολύ. Τώρα πια έχουμε τρία συσσίτια την ημέρα, δύο του δήμου και ένα της Αρχιεπισκοπής. Στο μεσημεριανό συσσίτιο γύρω στις δώδεκα έρχονται μόνο Έλληνες, συνταξιούχοι, άστεγοι, εξαρτημένοι, οικογένειες. Το 80% είναι από τον άξονα της φτώχειας, τη Δυτική Αθήνα- Βοτανικός, Ακαδημία Πλάτωνος μέχρι Λιόσια». «Στο απογευματινό στις τρεις και το βραδινό στις έξι έρχονται κυρίως αλλοδαποί, Ασιάτες και Αφρικανοί», συμπληρώνει ο Κωστής Δήμτσας από τη ΜΚΟ της Εκκλησίας «Αλληλεγγύη». Σύνολο; Δυο- τρεις χιλιάδες γεύματα την ημέρα.
Στην άλλη είσοδο του Κέντρου, οι κάμερες έχουν στηθεί και περιμένουν

Φωτογραφία

Ένα ανθρώπινο ποτάμι περίμενε να ανοίξουν οι πόρτες του Κέντρου Σίτισης. Μετανάστες, άστεγοι, τοξικομανείς… Φωνές, σπρωξίματα, πειράγματα, καβγάδες

τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Σε μια γωνία ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος συνομιλεί με τον δήμαρχο Νικήτα Κακλαμάνη, αναμένοντας τον Πατριάρχη. «Μέχρι τον Μάιο, τα συσσίτια θα έχουν επεκταθεί σε άλλες πέντε συνοικίες της Αθήνας», ακούω τον δήμαρχο να λέει. «Οι δημοσιογράφοι είναι έξω, εσείς γιατί είστε μέσα;», ρωτάω γελώντας τον Αρχιεπίσκοπο. «Γιατί ένας γέροντας μου έχει συστήσει να αποφεύγω τα 3 δέλτα: τους δημοσιογράφους, τους δικηγόρους και τους δεσπότες», απαντά- πάντα ετοιμόλογος- ο Αρχιεπίσκοπος. Του ζητώ να σχολιάσει αυτά που ακούγονται για κόντρες στην Εκκλησία όσον αφορά την ιθαγένεια στους μετανάστες.
«Η Εκκλησία δεν έφερε τους μετανάστες», μου απαντά. «Είναι υποχρεωμένη όμως, όταν της χτυπούν την πόρτα, να τους προσφέρει ό,τι μπορεί».

Στο «βασίλειο των αστέγων».

Θέλω να τον ρωτήσω γι΄ αυτά που δήλωσε ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος, ότι αν εφαρμοστεί η πολιτική της κυβέρνησης για το μεταναστευτικό «θα μαυρίσει ο τόπος και θα γεμίσουμε με παραρτήματα της Αλ Κάιντα». Δεν προλαβαίνω όμως να τελειώσω το ερώτημα και οι φωνές των τηλεοπτικών συνεργείων μάς αναγκάζουν να σπεύσουμε προς την είσοδο. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης έφθασε. Χειραψίες, φωτογραφίες, συστάσεις και μετά έξοδος, στο «βασίλειο των αστέγων». Μια ντουζίνα κοστουμαρισμένοι από την ασφάλεια υψηλών προσώπων προσπαθούν να κάνουν κλοιό προστασίας για τον Πατριάρχη και τον Αρχιεπίσκοπο. Ο Ιερώνυμος τους παραμερίζει πρώτος. Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που περπατάει σε αυτή την αυλή. Αρχές του χρόνου, είχε έλθει ένα μεσημέρι χωρίς συνοδεία και χωρίς κάμερες και έφαγε μαζί μετανάστες και τοξικομανείς. Ο Βαρθολομαίος μοιράζει πλαστικοποιημένες εικονίτσες της Παναγίας σε μέγεθος πιστωτικής κάρτας και οι γυναίκες σκύβουν να του φιλήσουν το χέρι.

Φωτογραφία

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος περίμενε τον Οικουμενικό Πατριάρχη μακριά από τις τηλεοπτικής κάμερες. «Ένας γέροντας μου έχει συστήσει να αποφεύγω τα 3 δέλτα: τους δημοσιογράφους, τους δικηγόρους και τους δεσπότες»

Ένα μικρό παιδί σπρώχνεται από τη μητέρα του κάτω από τα πόδια των αστυνομικών και στέκεται- τσουπ!καμαρωτό μπροστά στον Πατριάρχη. Δεν μιλά λέξη ελληνικά και ο Βαρθολομαίος, όσο πιο φιλικός μπορεί, τον ρωτά: «Ρakistan?». Χαρούμενος που κάποιος ξέρει τη χώρα του ο πιτσιρικάς αρπάζει την εικονίτσα και τρέχει στη μαντιλοφορούσα μαμά του. Δύο μεγάλες σακούλες γεμάτες με τρόφιμα και γρήγορο βήμα προς την έξοδο. «Πάνε να φάνε στο σπίτι, έχει πολλά παιδιά» μου εξηγούν οι πατέρες Ανδρέας και Χρήστος.
Ο Πατριάρχης θέλει και αυτός να βοηθήσει στη διανομή του φαγητού. Όλοι παραμερίζουν και βρίσκεται να μοιράζει ψωμί. Οι περισσότεροι το παίρνουν χωρίς να πουν λέξη, άλλοι σκύβουν ελαφρά το κεφάλι. Μια κυρία προσπαθεί να καθησυχάσει τους μετανάστες που αρχίζουν να διαμαρτύρονται γιατί με όλους αυτούς τους επισκέπτες η διανομή του φαγητού γίνεται αργά. Είναι η κυρία Γεωργία, αρχιμαγείρισσα του συσσιτίου της Εκκλησίας στο Θησείο. Κάθε μεσημέρι ταΐζει 200 άτομα και μετά έρχεται και βοηθάει εδώ. Δίπλα της η Μαίρη Πίνη, συνταξιούχος δημοσιογράφος, μαλώνει έναν μετανάστη που έχει πάρει δύο χυμούς αντί για έναν. Τους εθελοντές τους ξεχωρίζεις από τα λευκά χειρουργικά γάντια που φορούν. Πρώην αλκοολικοί ή πρώην τοξικομανείς μαζί με ανθρώπους της Εκκλησίας και παλιούς μετανάστες που έχουν μάθει πια τα κατατόπια και έρχονται νωρίτερα να βοηθήσουν και να φάνε.
Ιερωμένοι από διάφορα δόγματα ζητούν να συνομιλήσουν με τον Πατριάρχη και τελικά τον παρασύρουν στο εσωτερικό του Κέντρου. Ανάμεσά τους, ο Νιγηριανός επίσκοπος Ντάγιο της Εκκλησία της Πεντηκοστής. Τον είχα γνωρίσει και αυτόν πέρυσι να χορεύει και να ψέλνει σε ένα διαμέρισμα, που το έχει μετατρέψει σε εκκλησία στη Μενάνδρου.
«Είμαι ευγνώμων». Πλησιάζει η ώρα που ο Πατριάρχης πρέπει να αποχωρήσει. Οι δημοσιο γράφοι ζητούν μια δήλωση. «Είμαι ευγνώμων στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, ο οποίος οδήγησε τα βήματά μου εδώ. Είδα στα μάτια των ανθρώπων τον πόνο αλλά και την ανακούφιση από τη θαλπωρή της Εκκλησίας. Αποχωρώ συγκλονισμένος με αυτά που έζησα».
Δίπλα του, ο Ιερώνυμος ζητάει από όλους να σκεφθούν τον Λόγο του Κυρίου: «Επείνασα γαρ, και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα και εποτίσατέ με, ξένος ήμην και συνηγάγετέ με». Αναρωτιέμαι μήπως αυτή είναι η απάντησή του σε όσους είναι επιφυλακτικοί στην επιχειρούμενη νομιμοποίηση των μεταναστών. Και μάλλον είναι, αφού αμέσως μετά συμπληρώνει: «Είναι άλλο πράγμα να κρίνει και να κατακρίνει κάποιος από τον καναπέ του σπιτιού του και άλλο να βρίσκεται εδώ, να βλέπει τον ανθρώπινο πόνο και να αποφασίζει ποιο είναι το πραγματικό νόημα της ζωής».
Όταν ο Βαρθολομαίος και ο Ιερώνυμος έχουν φύγει στο Κέντρο Αστέγων έχουν απομείνει μόνο λίγοι τοξικομανείς. Το φαγητό δεν τους ενδιαφέρει. Παίρνουν τον χυμό, το γλυκό και χάνονται. Οι συνάδελφοι του τηλεοπτικού συνεργείου του τουρκικού ΤRΤ κλείνουν την κάμερα και σχολιάζουν: «Στην Ισταμπούλ δεν έχουμε τόσα μεγάλα συσσίτια».

«Δεν είμαστε στην Καμπούλ, αλλά 5 χιλιόμετρα από τα σπίτια μας»

Φωτογραφία

Η αυλή του Κέντρου Σίτισης είναι το «βασίλειο των αστέγων». Εδώ χορταίνουν την πείνα τους και ξεχνούν για λίγο τα προβλήματά τους

Η Χριστίνα, η Νίκη, η Μαριλίζα, η Αλκιόνη, ο Σταύρος είναι μαθητές της Γ΄ Λυκείου στο Κολέγιο Ψυχικού. Τους είχα δει γύρω από τους πάγκους να μοιράζουν φαγητά στους άστεγους. Αμήχανοι και φοβισμένοι στην αρχή, αλλά όσο περνούσε η ώρα- και συνήθιζαν τις μυρωδιές, τις φάτσες και τους τσαμπουκάδες για ένα παραπάνω γιαούρτι- έκαναν επαγγελματικά τη δουλειά τους.
Δίπλα τους ο καθηγητής τους, Αρχιμανδρίτης Γαβριήλ, πρωτοσύγκελλος του Αρχιεπισκόπου, τους συγχαίρει τελικά για τη βοήθεια που πρόσφεραν. Χωρίς υπερβολές όμως, έτσι για να καταλάβουν ότι ήταν και αυτό καθήκον τους.
«Δεν είχα ξαναέρθει εδώ. Μας είχαν εξηγήσει τι θα βλέπαμε και τι θα κάναμε, αλλά όταν βρέθηκα στην αυλή, δεν πίστευα αυτό που έβλεπα.
Άνθρωποι να σπρώχνονται για ένα κομμάτι ψωμί».
«Έπρεπε τελικά να έρθουμε. Να δούμε ότι υπάρχει και μια άλλη ζωή. Ναρκομανείς, αλκοολικοί, ζητιάνοι, όλοι αυτοί μαζεμένοι μπροστά σου. Στην αρχή νιώθεις παράξενα, μετά όμως καταλαβαίνεις ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι περισσότερο φοβισμένοι από σένα».
«Είχα ξαναέρθει στην περιοχή με τους φίλους μου, αλλά ποτέ δεν πίστευα ότι θα δω τέτοιες ουρές για φαγητό. Δεν είναι στην Καμπούλ ή στην Αφρική. Είναι πέντε χιλιόμετρα από τα σπίτια μας».πηγη

6 thoughts on “Οι άλλοι πρωταγωνιστές. Η δυστυχία δεν έχει χρώμα και φυλή

  1. Ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος συχνά, πυκνά γράφει δακρύβρεχτες ιστορίες λαθρομεταναστών ενώ ποτέ δεν ασχολείται με τα προβλήματα των Ελλήνων.

    Ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος κάνει εκπομπές στη τηλεόραση που κάποιες φορές δεν μπορείς να τις παρακολουθήσεις εκτός αν είσαι Αναρχικός ή ΣΥΡΙΖΑ.

  2. Ήξερα ,μου το είχε πει ο π. Ιωάννης, πως οι μερίδες που διανέμονται είναι 1000 . Τώρα έμαθα πως είναι 1200.Κάθε μέρα. Αθόρυβα μα ουσιαστικά γίνεται ένα μεγάλο έργο από την Αρχιεπισκοπή Αθηνών , στο οποίο έχουν συστρατευθεί εκατοντάδες άνθρωποι της Εκκλησίας. Λαϊκοί και κληρικοί.Και παιδιά , νέοι και νέες. Χωρίς ντυμπανοκρουσίες και εικονικές εξάρσεις. Είναι μια άλλη Ελλάδα που μας γεμίζει αισιοδοξία.

  3. Να κάνει η εκκλησία συσσίτια και άλλα. Να καλέσουμε στο τραπέζι και άλλους απο Αφρική Ασία, φτωχοί άνθρωποι είναι. Να γίνουμε παγκόσμιο φιλανθρωπικό κέντο, αυτό είναι ένα καλό σχέδιο για την Ελλάδα, διεθνής καταυλισμός αστέγων, τι το ποιό ανθρώπινο; Να τα δώσουμε όλα στους φτωχούς επιτέλους, και να γίνουμε ασκητές, έτσι θα αγιάσουμε. Να δώσουν όσοι έχουν και από ένα δεύτερο σπίτι παρακαλώ δωρεάν για να μην μένουν οι φτωχοί μετανάστες στο δρόμο. Όποιος είναι Χριστιανός και δεν το κάνει αυτό είναι βέβαιο ότι θα πάει στην κόλαση. Δεν μπορεί ο διπλανός να πεινάει και να μην έχει που να μείνει, και ο Χριστιανός να μην τον βάλει μέσα στο σπίτι του, να τον ντύσει, να τον ποτίσει, να τον κοιμίσει. Και αν θέλει και σεξ, κάτι πρέπει να κάνουμε και για αυτό, άνθρωποι είναι. Είμαι σίγουρος ότι τουλάχιστον τους ευπαρουσίαστους νεαρούς και νεαρές αστέγους και αθλίους τουλάχιστον θα τους βοηθήσουμε και σε αυτόν τον τομέα. Ευτυχώς που υπάρχει η φιλάνθρωπη εκκλησία μας, αλλιώς θα είμασταν μία ζούγκλα πολυθεϊστών και αθέων απάνθρωπων και προτόγονων, όπως ήταν αυτοί που μας άφησαν αυτά τα άχρηστα άσπρα μάρμαρα.

  4. Αγαπητέ Μάνθο μπορούσες να εκφράσεις τις διαφωνίες σου. Γιατί η ειρωνία ;

  5. Έχεις δίκιο. Συχνά γίνομε και εγώ μικρός. ‘Ίσως πάντα μικρός να είμαι.
    Η εκκλησία με πράξεις σαν αυτές σκεπάζει απλά την δυσοσμία της. Ένα πιάτο φαγητό στους πεινασμένους του κόσμου όχι μόνο δεν λύνει το πρόβλημα της γενικής δυστυχίας, αλλά το σκεπάζει. Καλύτερο από το τίποτα; Όχι, καλύτερο θα ήταν για μένα τα χρήματα αυτά να πάνε για την ενίσχυση και μορφωση μιάς Ελληνικής πολύτεκνης οικογένειας, ή για τον πόλεμο ενάντια στην Τουρκία. Πάμε για εξαφάνιση, το έχουμε καταλάβει;
    Ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος είναι καθαρός, δεν αντιλέγω. Υπάρχουν και άλλοι καθαροί, λίγοι, αλλά υπάρχουν. Το ζήτημα είναι να δοθούν ουσιαστικές μάχες ενάντια στην κάτω βόλτα του γένους.
    Η εκκλησία κατά την άποψή μου είναι ο μεγαλύτερος πρωταίτιος της παρακμής μας. Η ζημιά που κάνει με το κακό της παράδειγμα είναι τεράστια. Θα σου δώσω ένα μικρό δείγμα. Κάποτε ένας νέος, πήγε με την θεία του και τον αδελφό του για προσκύνημα στην Πόλη. Εκεί, ένας ιερωμένος την έπεσε στον νέο, ήταν ο παπάς ομοφυλόφιλος. Όχι μόνο σιχάθηκε ο νέος την εκκλησία, αλλά έγινε και εγκληματίας. Τώρα βρίσκετε μάλιστα στον Κορυδαλλό. Άλλος που γνώρισα σε μοναστήρι πήγε για εξομολόγηση και του έβαλε ο παπάς χέρι. Παίρνει τώρα ψυχοφάρμακα. Ξέρεις πόσα τέτοια γίνονται; Πήγενε στις φυλακές και στα ψυχιατρεία να μετρήσεις. Δεν λέω ότι οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι άνθρωποι και ότι δεν μπορούν να προσφέρουν πολλά, αλλά παρακαλώ να βρίσκονται μακρυά από την ιεροσύνη, διότι έχουν προκαλέσει τεράστια καταστροφή στο ηθικό της Ελλάδος. Η Εκκλησία μας έχει ένα τεράστιο σεξουαλικό πρόβλημα που πρέπει να το λύσει. Το σεξουαλικό της είναι πολύ συχνά στενά συνδεδεμένο με την διαφθορά στα οικονομικά και στο γενικότερο ήθος του λαού.

  6. Αγαπητέ Γιώργο Πρίντζιπα, από τα όσα γράφεις πιστεύω ότι είσαι σωστός Χριστιανός, και σου έχω εκτίμηση. Δεν έπρεπε να είμαι υποτιμητικός για την φιλανθρωπία σωστών ανθρώπων. Η φιλανθρωπία είναι άριστη πράξη. Ελπίζω σε μία καλύτερη εκκλησία, και πρέπει να πω ότι έχω γνωρίσει και σωστούς παπάδες και ειδικά πολλούς σωστούς καλογήρους, και πολλούς άριστους που πάνε εκκλησία. Απλά, μερικές φορές βγάζω και εγώ την κακία μου. Θέλω μιά μέρα να δω σε υψηλό επίπεδο και την Εκκλησία, και τους πολυθεϊστές, και τους αθέους, για να σταματήσουμε όλοι μαζί την κατάρρευση και να αρχίσουμε μια νέα πορεία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s