Λουκάς / Greek National Pride

Αγαπητοί φίλοι του ιστολογίου,

θα ήθελα να με συγχωρέσετε μιας και το ύφος της συγκεκριμένης ανάρτησης δεν έχει το ύφος ενός άρθρου όσο αυτό ενός μεγάλου σχόλιου.

Μετά την Ελληνογερμανική κόντρα που προέκυψε μετά τα τελευταία δημοσιεύματα, η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, μπήκε στη διαδικασία της «επιθετικής άμυνας» ενθυμούμενοι το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, τις θηριωδίες που διέπραξαν οι Γερμανοί τότε, όπως και το ρόλο τους διαχρονικά στα δικά μας Εθνικά θέματα.

Στη λαϊκή αποστροφή αλλά και στο παράπονό μας για τις δηλώσεις των Γερμανών, συνοδοιπόροι έγιναν πολιτικοί – από διαφορετικούς κομματικούς σχηματισμούς – δήμαρχοι αλλά και δημοσιογράφοι.

Προχθές που ανάρτησα το εξώφυλλο του Γερμανικού περιοδικού “focus” σε τρεις παραγράφους αφενός εκφράστηκα με αποστροφή για το περιοδικό, αλλά αφετέρου επιγραμματικά επισήμανα και κάποια δικά μας λάθη.

Και αυτή είναι και η δική μου θέση…(ΕΔΩ)

Ωστόσο θα ήθελα πιο κάτω να παραθέσω κάποιες πληροφορίες σχετικά με το τι συμβαίνει στη Γερμανία το τελευταίο 1,5 χρόνο, με στόχο να «φωτογραφίσω», όσο πιο γρήγορα μπορώ, το πως αισθάνονται οι Γερμανοί πολίτες σήμερα και ποια η φιλοσοφία τους γενικότερα.

Οι Γερμανοί.

Πρώτα από όλα οι Γερμανοί δεν είναι όλοι της ίδιας φιλοσοφίας. Οι Γερμανοί που ζούνε στο Νότο είναι οι Γερμανοί που εμείς έχουμε στο μυαλό μας. Στο Νότο βρίσκεται όλη η βαριά βιομηχανία τους, σε αντίθεση με το Βορρά. Ο Νότος είναι οι «πνεύμονες» της Γερμανίας όπως και η βάση των εξαγωγών τους.

Κάποιες φορές οι Νότιοι περιγελούν τους Βόρειους Γερμανούς, ενώ τους χαρακτηρίζουν και «φιγουρατζήδες». Για τους Νότιους Γερμανούς, η πλειοψηφία των Βορείων θέτει περίπου τους ίδιους στόχους με έναν Ιταλό ή και Έλληνα (πολύ μεγάλο σπίτι, καλό αυτοκίνητο…κλπ).

Όταν έπεσε το τείχος του Βερολίνου και ενώθηκαν οι Δυτικοί με τους Ανατολικούς, η μεγάλη ανησυχία των Δυτικών Γερμανών (και κυρίως των Νοτίων) ήταν ότι τάχιστα έπρεπε να αφομοιώσουν τους Ανατολικούς ώστε να μη χάσουν αυτό που υπέρ πάντων αγαπούν. Τη πειθαρχία και το ασφαλή μέλλον τους. Ο στόχος ήταν να επιτευχθεί αυτό σε 10 χρόνια. Όταν πέρασαν τα 10 χρόνια, τότε οι Γερμανοί της πρώην Δυτικής Γερμανίας έβγαλαν κάτι σαν «ανέκδοτο» που δεν έκανε τίποτα άλλο από το να σαρκάζει το στόχο που είχαν θέσει δέκα χρόνια πριν (την αφομοίωση των πρώην Ανατολικών στη δική τους κουλτούρα). Το «ανέκδοτο» έλεγε χαρακτηριστικά:

«Αντί να αφομοιώσουμε εμείς τους πρώην Ανατολικούς, όπως περιμέναμε, τελικά οι πρώην Ανατολικοί αφομοίωσαν εμάς».

Κάτι που στην ουσία ποτέ δεν είχε συμβεί, αλλά το έλεγαν μιας και δεν το είχαν επιτύχει στον απόλυτο βαθμό που εκείνοι περίμεναν.

Η οικονομική κρίση στη Γερμανία.

Τον Οκτώβριο του 2008, η οικονομική κρίση στη Γερμανία πήρε τη μορφή της καταιγίδας και άρχισε να πλήττει κυρίως την αυτοκινητοβιομηχανία. Ήταν τέτοιος ο ρυθμός της κρίσης που κατάφερε να τους πιάσει σε πολλά απροετοίμαστους και κυρίως να κάνει τον απλό κόσμο για πρώτη φορά στη ζωή του να νιώθει ανασφάλεια και αβεβαιότητα για το μέλλον. Κάτι που εμείς το ζούμε μόνιμα…

Αρχές του 2009 άρχισαν να συγχωνεύονται οι εταιρίες μεταξύ τους, ενώ ξεκίνησαν και οι απολύσεις. Την ίδια ώρα το Γερμανικό κράτος με σκοπό να συγκρατήσει την ανεργία σε όσο το δυνατόν χαμηλότερα επίπεδα πρότεινε στη πλειοψηφία των  Γερμανικών εταιριών, το εργασιακό σύστημα «λιγότερες εργάσιμες ημέρες», που ουσιαστικά μείωνε τις ημέρες εργασίας της βδομάδας από πέντε σε τρεις. Παράλληλα όμως το Γερμανικό κράτος, αρωγός της προσπάθειας που πρότεινε, πλήρωνε τα χρήματα στους υπάλληλους που εργάζονταν λιγότερο σε ποσοστό περίπου 90%.

Με αυτό τον τρόπο το κράτος ικανοποίησε τις Γερμανικές εταιρίες, κράτησε τον κόσμο μακριά από την ανεργία παρέχοντας του σε συνδυασμό με το μειωμένο μισθό του το 90% του συνολικού. Λίγο αργότερα το ίδιο το Γερμανικό κράτος μέσω της Κας Μέρκελ ανακοίνωσε πως τελικά θα προχωρούσε σε κάποια μικρή αύξηση του εισοδήματος τους, όχι γιατί το επέτρεπε η Γερμανική οικονομία, αλλά γιατί απλούστατα ήταν προεκλογική δέσμευση. Με την ανακοίνωση αυτή για αύξηση του εισοδήματος τους, οι Γερμανοί κατέβηκαν στο δρόμο και διαδήλωσαν ενάντια του μέτρου γιατί αν αυτό συνέβαινε, ναι μεν η Κα Μέρκελ θα ήταν συνεπής στις προεκλογικές της δεσμεύσεις, αλλά η οικονομία της Γερμανίας θα κινδύνευε άμεσα.

Ανεξάρτητα με πιο πάνω, η αγορά παρέμενε νωχελική, ενώ μετά το φθινόπωρο άρχισαν και οι μαζικές απολύσεις στις εταιρίες που δεν είχαν καταφέρει να ορθοποδήσουν και μετά τη κρατική βοήθεια.

Τη τρέχουσα περίοδο οι Γερμανοί υπάλληλοι των οικονομικά εύρωστων εταιριών, αφήνουν αιχμές για τις ανταγωνίστριες αδύναμες οικονομικά εταιρίες (επίσης Γερμανικές), και κατηγορούν το κράτος ευθέως γιατί αυτό ήδη προχώρησε σε μείωση φόρων σαν μέτρο στήριξης των προβληματικών οικονομικά εταιριών.

Και αυτό γιατί όπως τονίζουν οι ίδιοι σημαίνει πως είναι αναγκασμένοι έτσι

«να πληρώσουν οι ίδιοι τους ανταγωνιστές τους ώστε να επιβιώσουν»

μιας και το κράτος για αντιστάθμισμα θα φορολογήσει περισσότερο τις οικονομικά εύρωστες εταιρίες.

Αν αναλογιστεί κανείς τα πιο πάνω, σε συνδυασμό με το ότι δεν έχουν διδαχτεί στα σχολικά τους βιβλία με λεπτομέρειες το τι έχουν διαπράξει οι πρόγονοί τους, συνεχίζετε να απορείτε γιατί η συντριπτική τους πλειοψηφία δεν καταλαβαίνει το λόγο που πρέπει να μας βοηθήσουν;

ΥΓ. Το μακροσκελή σχόλιο μου δεν αναφέρεται στη πολιτική ηγεσία της Γερμανίας, στα ΜΜΕ και τα περιοδικά/εφημερίδες τους που γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τι κάνουν, και λένε εναντίον της χώρας μας, αλλά στους πολίτες αυτής (Γερμανία).