"Greek National Pride" blog / ΕΛΛΑΔΑ / ΡΩΣΙΑ / OIKONOMIA

Να νοικιάσουμε στους Ρώσους ένα νησί για πολεμική βάση.


… και να πάνε να κόψουν το λαιμό τους Γερμανοί και Αμερικάνοι.

 

O Ανδρέας μας έμα­θε να λέμε ΈΟΚ και NATO το ίδιο συνδικάτο», σε εποχές που φάνταζε εξωπραγματική κάθε σκέψη για μη συμμε­τοχή της Ελλάδας στις ευ­ρωπαϊκές και υπερατλαντι­κές δομές.

Σχεδόν τριάντα χρόνια μετά και ενώ η χώρα οδηγείται – επί Γιώργου Παπανδρέου – στην κρεμάλα από τον ελεγχόμενο από Αμερικανούς και Γερμανούς παγκόσμιο τοκογλυφικό καρτέλ, αποδεικνύεται ότι οι εταίροι, σύμμαχοι και «προστά­τες» μας διαγωνίζονται για το ποιος θα δώσει στους Ελληνες τη χαριστική βολή για να αρχίσει το πάρτι της νέας αποικιοκρατίας πά­νω από το «πτώμα» μας…

Και για 100 χρόνια να ζητήσουμε 100 δισ. ευρώ και να πάνε να κόψουν ίο λαιμό τους Γερμανοί και Αμερικανοί.

Μόλις προχθές η Μόσχα νοίκιασε για 25 χρόνια μία βάση για το ναυτικό της στην Ουκρανία και πλήρωσε 40 δισ. Ευρώ.

Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγ­ματα, τα περιθώρια εθνικής αντί­δρασης στην επερχόμενη κατοχική λαίλαπα δεν επιτρέπουν λεονταρι­σμούς και ρητορικούς ελιγμούς. Μόνο από τη γλώσσα τους καταλα­βαίνουν οι στραγγαλιστές μας και στη γλώσσα τους τους έχουν μιλή­σει και άλλα έθνη, που έγκαιρα και αποφασιστικά κινήθηκαν για να α­ποτινάξουν το δικό τους ζυγό, επιλέγοντας τις συμμαχίες που κατο­χυρώνουν τα οικονομικά και γεω­πολιτικά συμφέροντά τους.

Η Ρωσία, με την οποία επιχειρή­θηκε η οικοδόμηση στέρεων δε­σμών στρατηγικής συνεργασίας αλ­λά οι Αμερικανοί φρόντισαν τους αποκόψουν, προβάλλει για την Ελλάδα ως το αντίπαλο δέος των «νταβατζήδων» και των πιστωτών της. Ενα νησί να νοικιάζαμε στη Μόσχα για πολεμική βάση, με αντί­τιμο 100 δισεκατομμύρια για 100 χρόνια, η χώρα θα γλίτωνε τον πα­γκόσμιο διοσυρμό της και τελικά την αντιμετώπιση της ως αφρικανι­κό προτεκτοράτο.

Δεν θα είμαστε οι πρώτοι που θα τολμούσαμε:

Η Ουκρανία ήδη συμφώνησε για πα­ραχώρηση ενεός μόνο λιμανιού της στο ρωσικό Πολεμικό Ναυτικό για τον ελλιμενισμό του Στόλου τη Μαύρης Θάλασσας. Προηγήθηκαν οι Γερμανοί με ενεργειακές συμ­φωνίες που διασφαλίζουν την τρο­φοδοσία των βιομηχανιών τους με ρωσικό φυσικό αέριο, συμβάσεις που υπογράφηκαν επί Σρέντερ, ο οποίος από καγκελάριος δεν δί­στασε με τη λήξη της θητείας του να αποδεχτεί την πρόταση του Πούτιν να συνεργαστεί με τη Μό­σχα από τη θέση του μέλους του διοικητικού συμβουλίου της ρωσι­κής εταιρικής υπερδύναμης που λέγεται GAZPROM…

Οσο κι αν προσβάλει, όσο κι αν ακούγεται μειωτικό, αυτό που δη­μόσια ομολόγησε σε μια αποστρο­φή του λόγου του ο Θόδωρος Πά­γκαλος, δεν είναι παρά η πικρή  αλήθεια. Ουδείς ποτέ κατάφερε ν’ ασκήσει διπλωματία όντας επαίτης. Ποτέ κανείς δεν μπόρεσε να επη­ρεάσει μια διαπραγμάτευση, πόσο μάλλον να χαράξει… «κόκκινες γραμμές» ή ν’ ακουμπήσει το άδειο του περίστροφο πάνω στο τραπέ­ζι, την ώρα που ζητάει δανεικά. Σε μια επόχή που για να συνάψεις κά­ποιο δάνειο πρέπει ν’ αποδείξεις πρώτα ότι δεν το χρειάζεσαι (!) και που η οικονομική επάρκεια ενός κράτους επηρεάζει άμεσα την εθνι­κή του κυριαρχία και συνακόλουθα την προκοπή των πολιτών του, επι­βάλλεται πέραν των δραματικών διαπιστώσεων και των ταπεινωτικών προσεγγίσεων της κατάντιας μας να βρεθεί κάποιος που θα μπο­ρέσει να χαράξει πολιτική. Να χα­ράξει πορεία ώστε το καράβι να μην οδηγηθεί στην ξέρα. αναζητώ­ντας διεξόδους όχι μόνο καλύτε­ρα επιτόκια και χαμηλότερα spreads…

Το τίμημα, της σημερινής οικο­νομικής κατάστασης της χώρας θα είναι δυσανάλογο. Οι επιπτώσεις από την ομολογημένη μας ατολμία και δευτερευόντως από τα βαλά­ντια που μας λείπουν, θα αποδει­χθούν δυσβάσταχτες. Οι συνέ­πειες εάν άμεσα η κυβέρνηση και ο επικεφαλής της δεν κάνουν κάτι, θα ναι τραγικές. Από το Αιγαίο ως την Θράκη, από το Κυπριακό μέχρι τα Σκόπια…

Η «εποικοδομητική ασά­φεια» στην άσκηση εξωτερικής πο­λιτικής, το νεφελώδη ανοίγματα και οι πολλές φήμες σε σχέση με προ­θέσεις και διαθέσεις, ανθρώπων που από την πρώτη ημέρα που α­νέλαβαν τα ηνίο του τόπου διαπί­στωσαν έλλειμμα κυριαρχίας, έ­χουν αρχίσει να δίνουν μια πρώτη γεύση όσων έπονται. Αδιέξοδο με τα Σκόπια, με των πρωθυπουργό των οποίων διαπιστώνουμε πως μπορούμε να συνδιαλεγόμαστε και εκτός πλοισίου Ηνωμένων Εθνών, χαμόγελα με την Τουρκία, με τον πρωθυπουργό της οποίας μπορού­με να εξαγγέλλουμε βελτίωση των διμερών σχέσεων, παρόλο που πο­τέ δεν βάλαμε στο τραπέζι οτιδή­ποτε που θα μπορούσε να τις εγγυ­ηθεί.

Πριν από λίγες ημέρες Μόσχα και Κίεβο υπέγραψαν μια συμφωνί­α για την χρονική επιμήκυνση της σύμβασης που αφορά στην παρου­σία του ρωσικού στόλου στην Μαύρη Θάλασσα μέχρι το 2042. α­πό το 2017, που η αρχική συμφω­νία προέβλεπε. Το οικονομικό ό­φελος για την Ουκρανία προσδιο­ρίστηκε σε περίπου 40 δισ. δολά­ρια και 30% έκπτωση στην παροχή ρωσικού φυσικού αερίου. Η συ­γκεκριμένη διαπραγμάτευση έγινε, διότι οι ηγέτες των δυο χωρών α­ναζήτησαν και τελικώς βρήκαν έναν αμοιβαίως επωφελή τρόπο για να διασφαλίσουν το συμφέροντα των χωρών τους. Θα ήταν ευκολότερο ν’ αναζητήσουν χαμηλότερα spreads, ή ν’ αναλωθούν στην επι­κοινωνιακή διαχείριση της πολιτι­κής των ελλειμμάτων τους, αλλά δεν το έκαναν.

Κάτι ανάλογο έπραξε – φέρνο­ντας σε εξαιρετικά δύσκολη θέση την χώρα μας – και η γειτονική Αλβανία επιτρέποντας στην επίσης γειτονική Τουρκία, να σταθμεύει σε λιμάνια της πλοία του τουρκικού στόλου. Κάτι ανάλογο πληροφο­ρείται η «Α» ζητεί η Μόσχα σήμερα από την κυβέρνηση Παπανδρέου, μετά την αδυναμία του αγκυροβο­λίου των Κυθήρων ν’ ανταποκριθεί στις σημερινές ανάγκες του ρωσι­κού στόλου. Η απόφαση, υπό την αίρεση ότι εξετασθεί με όρους που επιβάλλει το μέχρι σήμερα εθιμικό πολιτικό δίκαιο, είναι περίπου βέ­βαιο ότι θα ‘ναι αρνητική. Η απά­ντηση θα επιχειρηθεί να μην λάβει δημοσιότητα ώστε η συζήτηση να συνεχίσει να περιστρέφεται με το πώς η χώρα δεν θα ομολογήσει δη­μόσια την πτώχευση που έχει εξα­σφαλίσει στους πολίτες της.

Απαιτούνται εδώ και τώρα απο­φάσεις. Η εποχή των λόγων και των γενικόλογων διαπιστώσεων παρήλ­θε και μαζί της εκείνη που επέτρε­πε στους πολιτικούς να επιδίδονται σε ανέξοδες εξαγγελίες. Συγκεκρι­μένη πρόταση στο τραπέζι υπάρ­χει. Αυτό που μένει ν’ αποδειχθεί είναι εάν υπάρχει η απαιτούμενη βούληση και μαζί η ειλικρινής επι­θυμία να ξαναμπεί κάποτε η χώρα στο παιγνίδι πατώντας στα δικά της πόδια.

Εφημερίδα: ΑΥΡΙΑΝΗ – 01.05.2010 – ΣΕΛ.3

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s