Λουκάς / Blog: Greek National Pride
Και τελικά χθες ψηφίστηκε, όπως άλλωστε αναμενόταν το νομοσχέδιο που και ουσιαστικά μας «ρίχνει» στην αγκαλιά των μέτρων του ΔΝΤ.
Καμία έκπληξη δεν μου προκάλεσε το γεγονός πως υπερψηφίστηκε. Καμία έκπληξη δεν μου προκάλεσε η αποστασιοποίηση της Κας Μπακογιάννη από τη θέση της ΝΔ, που τελικά έφερε και την διαγραφή της. Ίσως, ίσως δεν μου προκάλεσε και έκπληξη το γεγονός πως μερικοί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, δήλωσαν «παρών» με συνέπεια να διαγραφούν και αυτοί με τη σειρά τους. Αυτό που μου δημιουργεί έκπληξη είναι το γεγονός πως όλοι φωνάζουμε για τα μέτρα, πολλοί, ίσως και οι περισσότεροι είναι κατά της προσφυγής στο ΔΝΤ, αλλά κανείς δεν προβάλλει, ξεκάθαρες, εναλλακτικές αλλά κυρίως ρεαλιστικές λύσεις.
Ωραία, η προσφυγή στο ΔΝΤ ήταν λάθος. Τι άλλο μπορούσε να γίνει;
Κατ’ εμέ μόνο τα παρακάτω:
1. Να λύσουμε μόνοι μας το πρόβλημα.
Ακούστηκε και αυτό από το πρωθυπουργό στην αρχή. Υπάρχει έστω και ένας που πιστεύει πως αυτό ήταν εφικτό; Αμφιβάλλω, γιατί αν ήταν θα το είχαμε πράξει.
Οπότε αυτό ήδη αποκλείστηκε σαν ενδεχόμενο.
2. Να λάβουμε μία υψηλή οικονομική βοήθεια από την Ευρωζώνη χωρίς την όποια ανάμιξη του ΔΝΤ.
Αυτό από την αρχή αποκλείστηκε ρητώς και κατηγορηματικώς πρωτίστως από τους Γερμανούς. Ωστόσο το ίδιο συνέβη και αργότερα, όταν ήρθε η δική μας απάντηση, για «περίστροφα» στο τραπέζι, όπως και για τη προσφυγή στο ΔΝΤ σαν αντίδραση.
Οπότε και αυτό ήδη σαν επιλογή οδηγούσε σε αδιέξοδο.
3. Η προσφυγή στο μηχανισμό του ΔΝΤ σε συνδυασμό με το δανεισμό από την Ε.Ε.
4. Η στάση πληρωμών και η αναδιάρθρωση του οικονομικού μας χρέους. Κοινώς πτώχευση.
Είτε είχε επιλεχθεί το τέταρτο σενάριο, ή το τρίτο όπως και τελικά επιλέχθηκε, η χώρα, αλλά κυρίως οι πολίτες θα είχαν/έχουν να αντιμετωπίσουν «σκληρά» μέτρα που στη κυριολεξία θα αλλάξουν τη ζωή μας.
Τούτη την ώρα όμως προσωπικά πιστεύω πως δύο πολιτικά ερωτήματα (και το τονίζω, πολιτικά, δεν εννοώ το ερώτημα της επιβίωσης που έτσι και αλλιώς απασχολεί περισσότερο) πρέπει να απασχολούν τον Ελληνικό λαό.
Και αυτά είναι:
Πόσο πιθανή είναι τελικά η περίπτωση να φτάσουμε στο τέταρτο σενάριο (τη πτώχευση) στο άμεσο μέλλον, την ώρα που σαν χώρα επιλέξαμε το τρίτο (ΔΝΤ & Ε.Ε), που όμως πιθανόν να μην αποδώσει;
Τι πρέπει τελικά να γίνει, και ποιος ο ρόλος των πολιτών, ώστε το τρίτο σενάριο (ΔΝΤ & Ε.Ε) να φέρει τα ανάλογα αποτελέσματα ώστε να μην γνωρίσουμε τελικώς και τα δύο (ΔΝΤ και μετά πτώχευση);
Γιατί αν είναι να φτάσουμε στο τέταρτο σενάριο (πτώχευση) περνώντας από το τρίτο (ΔΝΤ & Ε.Ε), ίσως ήταν καλύτερα να είχαμε επιλέξει από την αρχή το τέταρτο (πτώχευση) που βεβαίως το ΔΝΤ θα παρέμενε …πάλι εδώ, απλώς θα μας …έλειπε η Ε.Ε και το νόμισμά της.
Greek National Pride 
Μήπως το τέταρτο (δεν είμαι οικονομολόγος) ήταν το καλύτερο;
Μήπως εμείς θα δούμε σκληρά μετρά και με τα δύο, αλλά με το τρίτο κερδίζουν το ΔΝΤ;
Μήπως δι αυτό μας έχουν τρομοκρατήσει με την τέταρτη επιλογή; Οπως στο σχέδιο Αναν;
Γιατί έστω ότι πτωχεύομαι. Αυτομάτως οι δανειστές χάνουν τα χρήματα τους, εμείς τι είχαμε τι χάσαμε; Αυτοί θα προσπαθήσουν να μας κάνουν διακονισμό, το κράτος όμως δε σταματάει να δουλεύει, συνεχίζουμε να μαζεύουμαι φόρος, ΧΩΡΙΣ ΟΜΩΣ να πηγαίνουν τα λεφτά σε δώσεις αλλά στα ταμεία! Αυτά το 8δις που θα δώσουμε το Μαιο φεύγουν χωρίς να μπούν καν στην αγορα!
Φίλε «n»,
και στις δύο περιπτώσεις υπάρχουν τα θετικά όπως και τα αρνητικά.
Ας τα δούμε λοιπόν περιληπτικά.
Τι θα “κερδίζαμε”…
Απαλλαγμένοι από το άγχος του ευρώ, θα μπορούσαμε να υποτιμήσουμε το… νέο παλιό μας νόμισμα, να κερδίσουμε το χαμένο έδαφος της ανταγωνιστικότητας, να περιορίσουμε το έλλειμμα στο εξωτερικό μας ισοζύγιο και σε συνδυασμό με μέτρα περιορισμού των δαπανών στο εσωτερικό, να αποκαταστήσουμε τη δημοσιονομική μας “υγεία”.
Θυμίζοντας πως η «βαριά βιομηχανία» της χώρας μας είναι ο τουρισμός, με τη Δραχμή η Ελλάδα αυτομάτως θα γίνονταν ένας οικονομικά ελκυστικός προορισμός. Ωστόσο δεν θα γίνονταν και για τις επενδύσεις ελκυστικός προορισμός, αν και εφόσον δεν διορθωνόταν το θέμα «γραφειοκρατία» που υφίσταται στη χώρα μας.
Τι θα «χάναμε» …
Η έξοδος από την ευρωζώνη και φυσικά από το ευρώ θα ήταν μονόδρομος.
Σε πολιτικό επίπεδο οι κόποι του Ελληνικού λαού με τους οποίους εισήλθαμε στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης θα πήγαιναν χαμένοι. Πλήγμα για την εθνική μας αυτοπεποίθηση, τη θέση μας στην Ευρώπη, ακόμη και για τα εθνικά μας θέματα.
Σε οικονομικό και βιοποριστικό επίπεδο, η δραχμή θα δεχόταν μία υποτίμηση ίσως και 40%-50%, θα ακολουθούσε μπαράζ χρεοκοπιών από τις τράπεζες αλλά και τις μεγάλες επιχειρήσεις, ενώ την ίδια ώρα θα συνεχίζαμε όλοι μας να χρωστάμε σε …ευρώ.
Η κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος θα γίνονταν η αιτία να χαθούν οι αποταμιεύσεις του κόσμου, η ανεργία θα έπιανε «κόκκινο», και με λίγα λόγια θα περνάγαμε σε μία εποχή «βίαιης» υποχώρησης του βιοτικού μας επιπέδου.
Όσον αφορά το όφελος από την τόνωση των εξαγωγών είναι αμφίβολο κατά πόσον θα μπορούσε να σώσει την κατάσταση, διότι πολύ απλά η Ελλάδα είναι μία χώρα που δυστυχώς δεν παράγει τίποτα, εκτός από …συνδικαλιστές.
Φιλικά / Λουκάς (Διαχειριστής)
«4. Η στάση πληρωμών και η αναδιάρθρωση του οικονομικού μας χρέους. Κοινώς πτώχευση.»
Αν δεν κάνω λάθος, κάπως έτσι συνήλθε και η Αργεντινή.
Φίλε «Χαζέ Έλληνα»,
η πρόταση «κάπως έτσι συνήλθε και η Αργεντινή» είναι πολύ σχετική.
Χωρίς να επεκταθώ αν και πόσο σήμερα η Αργεντινή βρίσκεται σε ανοδική οικονομική πορεία, θα ήθελα να θυμίσω κάποιες ουσιώδης διαφορές μεταξύ Ελλάδος και Αργεντινής κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης που αντιμετωπίζουμε, αλλά και να υπενθυμίσω πως ο κίνδυνος της ΧΡΕΩΚΟΠΙΑΣ παραμένει ένα κουμπί που απλώς πρέπει να πατηθεί…ΜΕΣΑ στο σπίτι μας.
1. Η Αργεντινή τη περίοδο της πτώχευσης, όπως και πριν αυτής είχε το δικό της νόμισμα και όχι αυτό της Ε.Ε (Ευρώ).
Κοινώς η Αργεντινή δεν είχε κάποιο ισχυρό νόμισμα.
Σε εμάς υπάρχει διαφορά μιας και διακυβεύονται πολλά συμφέροντα, όχι μόνο δικά μας, όχι μόνο της Ευρώπης, αλλά και ολόκληρου του πλανήτη τελικά.
2. Η Αργεντινή δεν έχει να αντιμετωπίζει την όποια επεκτατική πολιτική από κάποια γειτονική χώρα, σε σχέση με αυτή τη συστηματική που αντιμετωπίζουμε εμείς με τη Τουρκία.
Αφήνω στην άκρη τις αλυτρωτικές τάσεις που υποβόσκουν στα σκόπια (βλέπε κατάθεση στεφάνου του Γκρουεφσκι), όσο και στην αλβανία μέσω του UCK που ποτέ η εν λόγω χώρα ουσιαστικά δεν καταδίκασε.
Είναι εύκολο να πούμε πως σήμερα η Αργεντινή έφτασε να βρίσκεται σε ρυθμούς ανάπτυξης. Η Αργεντινή έχει διαλύσει οικονομικά στη κυριολεξία. Κάποτε πήγαιναν και κόβανε τα μαλλιά τους και τα πούλαγαν σε κομμωτήρια ώστε να γίνουν περούκες (γεγονός αυτό). Το 1992-3 γινόταν.
Εδώ, «χτυπάω» πτωχευση και μετά …έχω να κάνω μοναχα με τις διαμαρτυρίες. Όχι μόνο όμως. Σε εμάς δεν είναι το ίδιο καθημερινά, γιατί «δίνουμε» εξετάσεις και στα εθνικά θέματα.
Τα βαλκάνια δεν είναι τυχαίο που ουσιαστικά θεωρούνται η μπατουταποθήκη της Ευρώπης…
Ίσως θα μπορούσαμε προσερχόμενοι προς τους πιστωτές μας, εγκαίρως και με σοβαρότητα, να επαναδιαπραγματευτούμε τους όρους αποπληρωμής, όπως κάνουν πολλοί ιδιώτες στις σχέσεις τους με τις τράπεζες, και όχι να δεχθούμε όλους τους όρους των πιστωτών μας, αφού πρώτα διαφημίσαμε εαυτούς ως αφερέγγυους. Το τελευταίο επτάμηνο ήταν καταστροφικό για την πατρίδα, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που είναι δύσκολο να πιστέψεις ότι όλα αυτά δεν έγιναν συνειδητά και με πρόγραμμα.
Αγαπητέ μου Λουκά, ο Pgeorg με κάλυψε απολύτως.
Φυσικά και δεν είναι η λύση η λύση της χρεοκοπίας για όλους τους λόγους που ανάφερες αλλά και οι κυβερνόντες δεν χειρίστηκαν το πράγμα όπως έπρεπε και όπως όφειλαν.