‘Εμπροσθοφύλακας’
«Χρήστος Γιανναράς: Η σταδιακή αυτο-απαξίωση ενός διαννοουμένου»

Συντακτική Ομάδα

Εισαγωγή
Τις τελευταίες δύο εβδομάδες, διαβάζουμε τον κ. Γιανναρά να εμφανίζεται ιδιαίτερα επικριτικός για την αριστερά -την όποια αριστερά- και να κατακεραυνώνει τους πάντες και τα πάντα τα σχετιζόμενα με αυτή. Καθαρά και απροκάλυπτα, φταίει την αριστερά για το κατάντημα του τόπου:

«Αυτό το είδος των υπανθρώπων, που για να θριαμβεύσει η δική τους αλάθητη εκδοχή ποιο το “σωστό” και ποιο το “δίκιο” απανθρακώνουν σήμερα ζωντανούς ανθρώπους και κατακαίνε βιβλία, το γέννησε στην Ελλάδα η τριαντάχρονη (μεταπολιτευτική) καπηλεία της Αριστεράς. Εσπειραν διαστροφή, τυφλή ιδιοτέλεια, καιροσκοπισμό. Και θερίζουμε σήμερα έγκλημα, φρίκη, τρόμο, ανομία.»

Δυνατός ο λόγος. Οξύς και τεταμένος. Συναισθηματικός και οργισμένος. Μόνο που όση οργή έχει ή δεν έχει κάποιος, δεν έχει καμία σημασία για την ορθότητα ή μη των επιχειρημάτων. Το νοητικό τους περιεχόμενο έχει σημασία. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Στέκουν αυτά που γράφει ο κ. Γιανναράς;

Ο ρόλος του μαρξισμού στην Ελλάδα

«Αριστερά σημαίνει: κοινωνιοκεντρική πολιτική, επομένως ανιδιοτέλεια, αντίσταση στα συντεχνιακά συμφέροντα, πάλη για την προτεραιότητα της ανθρωπιάς και των σχέσεων. Στη μεταπολιτευτική Ελλάδα η “Αριστερά” αναδείχθηκε σε εκτροφείο συνδικαλισμένων τυράννων του κοινωνικού σώματος, ψυχανώμαλων βανδάλων, μονοδιάστατης υστερίας συμφεροντολόγων.»

Όχι, «Αριστερά», (σ.σ. πιστεύουμε πως εννοείται εδώ ο μαρξισμός) δεν σημαίνει ούτε ανιδιοτέλεια, ούτε πάλη για την προτεραιότητα της ανθρωπιάς και τον σχέσεων. Ο μαρξισμός, είναι μια πολιτικο-οικονομική ιδεολογία. Τα πολιτικά επιχειρήματα του Μαρξ, του Ένγκελς και των συνεχιστών τους ποτέ δεν δομήθηκαν μέσα από ηθικοπλαστικά ή θεολογικά κριτήρια. Η ίδια η επιχειρηματολογία του μαρξισμού περί ισότητας βασίζεται πάνω στην αρχή της πάλης των τάξεων. Όσο υπάρχει ταξική ανισότητα, θα υπάρχει δυνητικά και πάλη των τάξεων, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Είναι ενοχλητικό να κατακεραυνώνει κάποιος με τέτοια δριμύτητα μια ιδεολογία, ενώ δείχνει να αγνοεί στοιχειώδεις αρχές της.

Από αυτήν την παράγραφο, και συνεχώς στα κείμενα του κ. Γιανναρά, εμφανίζεται αυτή η σύγχυση γύρω από το τι είναι αριστερά και ποιοι αποτελούν την αριστερά, όπως και τι όντως είναι αριστερά και τι όχι, αφού τα εισαγωγικά στον όρο μπαίνουν κατά το δοκούν. Η κ. Παπαρήγα προσπαθεί σε κάθε ευκαιρία να τονίζει τις ιδεολογικές της διαφορές με ό,τι άλλο αυτορίζεται ως αριστερά και να παίρνει αποστάσεις από αυτό . Σε αυτό το σημείο θα επανέλθουμε.

Όσο για την δεύτερη πρόταση, οι αναφορές αυτές είναι σωστές, όσο κι αν είναι φραστικά υπερβολικές. Συμφωνούμε. Αλλά ρωτάμε: Μόνο στην αριστερά κυριάρχησαν αυτά τα φαινόμενα; Για παράδειγμα, η πρόσφατη διακυβέρνηση της Ελλάδας από την Νέα Δημοκρατία, έβριθε από συνδικαλισμένους υπηρέτες του κοινωνικού σώματος, συγκροτημένους αλτρουϊστές, πολυδιάστατους και πράους ιδεολόγους; Το να κατακεραυνώνονται έτσι άτομα, κόμματα και κοινωνικοί φορείς χωρίς να διευκρινίζεται πως και οι ιδεολογικοί αντιπαλοί τους, ή έστω οι φερόμενοι ιδεολογικοί αντιπαλοί τους, πάσχουν από τα ίδια συμπτώματα, είναι γελοιότητα.

Η ίδια πολεμική συνεχίζεται και στις τέσσερις επόμενες παραγράφους. Είναι χαρακτηριστικό πως ξεκινά η 3η παράγραφος:

«Τριάντα χρόνια τώρα προβάλλουν αυτή την κιβδηλεία και τον συνακόλουθο καριερισμό σαν τη μόνη «προοδευτική» πρόταση για την πολιτική και την κοινωνία.»

Είναι αλαζονικό να αυτο-προβάλλεται κάποιο άτομο ή ομάδα «προοδευτικό», και αντιδημοκρατικό να προσπαθεί να επιβληθεί ως τέτοιο. Μόνο που στη χώρα μας έχουμε μακρά ιστορία τέτοιων φαινομένων. Και ο κ. Σημίτης αυτοπροβαλλόνταν ως «εκσυγχρονιστής».  Δηλαδή πάλι ισχύει η ίδια παρατήρηση, πως τέτοια φαινόμενα δεν είναι αποκλειστικότητα της -όποιας- αριστεράς.  Αυτή η παρατήρησή μας ισχύει για όλα όσα αναφέρονται στη συνέχεια: Ούτε ο εθνομηδενισμός, ούτε ο «οικονομικίστικος ντετερμινισμός» είναι αποκλειστικότητες του μαρξιστικού χώρου. Ούτε η εισβολή της «προοδευτικής» διανόησης (;) στα Πανεπιστήμια έχει αποκλειστικά μαρξιστική κατεύθυνση, ούτε και στις αλλαγές-επιδρομές στην Παιδεία τα δύο κόμματα εξουσίας υστέρησαν το ένα του άλλου. Απεναντίας, έχουμε και τις δύο πολιτικούς προϊστάμενους των τελευταίων ετών (Μαριέττα Γιαννάκου, Άννα Διαμαντοπούλου) να είναι θερμές οπαδοί της νέας α-παιδείας. Ούτε η παράνομη και αντισυνταγματική συμπεριφορά όσων προσώπων, κομμάτων ή όποιων φορέων έχουν πολιτικό ρόλο τα κάνει αυτομάτως μαρξιστές. Η σημερινή κυβέρνηση ούτε μαρξιστική είναι, αλλά ούτε σέβεται το Σύνταγμα και τους νόμους.

Όλη αυτή η πολεμική συμπυκνώνεται άριστα στην πρόταση:

«Γι’ αυτό και όταν αρχηγοί κομμάτων ή στελέχη ή εκπρόσωποι διακηρύχνουν επίσημα και επιβεβαιώνουν έμπρακτα ότι τους νόμους που ψηφίζει το κοινοβούλιο αυτοί τους ακυρώνουν με βία και τρομοκρατία στους δρόμους, τότε, όπου λειτουργεί δημοκρατία, επεμβαίνει Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο και παύει να αναγνωρίζει ως πολιτικό κόμμα τη φασιστοειδή συντεχνία.»

Περιμέναμε περισσότερη ειλικρίνεια και λιγότερο φοβική συμπεριφορά από κάποιον που θέλει να αυτολογίζεται ως διανοητής της σύγχρονης Ελλάδας. Να έχει το θάρρος της γνώμης να πει ευθέως αυτό που λέει πλαγίως. Γιατί δε μας λέει ευθέως πως θέλει το ελληνικό κράτος να επανέλθει σε λογικές και μεθόδους προ-1974; Αν αναφέρεται στο ΚΚΕ, οι πρακτικές και η συμπεριφορά του ΚΚΕ δεν έχουν αλλάξει δραστικά εδώ και 35 χρόνια. Αν θεωρεί την νομιμοποίηση του ΚΚΕ λάθος τώρα, τότε αυτή δεν θα έπρεπε να είχε γίνει καθόλου. Αν αναφέρεται στο ΣΥΡΙΖΑ, είναι εξόχως ύπουλη αναφορά, αφού οι ιστορικές αναφορές του κ. Γιανναρά ανάγονται σε προ-Συνασπισμού εποχές, επομένως μια σαφή αναφορά στον ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν απολύτως απαραίτητη. Εμείς θα απαντήσουμε σε όλες αυτές τις φιλολογίες του κ. Γιανναρά, πως από την στιγμή που δεν έχουν εξαρθρωθεί οι επιχειρησιακοί πυρήνες των «αντιεξουσιαστών»-τρομοκρατών, όλη αυτή η σειρά επιχειρημάτων είναι άστοχη και άσκοπη.  Άπαξ και δεν δίνεται -επιτέλους- πολιτική εντολή από την εκάστοτε κυβέρνηση για κάτι τέτοιο, τότε και οι κυβερνώντες είναι συνυπεύθυνοι,  όσο και η “επάρατος αριστερά” που πρέπει κατά τον κ. Γιανναρά να πέσει ξανά στην παρανομία. Είναι ιδιαίτερα άσχημο να ανοίγονται θέματα τα οποία νομίζαμε πως έχουν κλείσει οριστικά και αμετάκλητα και ανήκουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Σε μια εποχή που παγκοσμίως η βάση της ιδεολογικής διαπάλης ολοένα και απομακρύνεται από το δίπολο αριστερά-δεξιά, ο κ. Γιανναράς το αναμοχλεύει και το κρατά με τεχνητές αναπνοές στη ζωή, έτσι ώστε να το χρησημοποιήσει ως βάση των σαθρών επιχειρημάτων του.

Πολιτική πρόταση Γιανναρά: Συντακτική Εθνοσυνέλευση με επιχειρηματίες
Η πολεμική εναντίον των μαρξιστών συνεχίστηκε και στο επόμενο άρθρο του στην ‘Καθημερινή’. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα:

«Για όποιον θήτευσε στην ελλαδική “Αριστερά” είναι αδιανόητο (αποκλείεται αυτονόητα) να υπάρχει επιχειρηματίας, βιομήχανος, εφοπλιστής ή τραπεζίτης με ειλικρινή ετοιμότητα για κοινωνική προσφορά, διατεθειμένος να υπηρετήσει τα κοινά με ανιδιοτελή φιλοπατρία. Αν διαφανεί στον ορίζοντα πρόσωπο διακεκριμένο στον στίβο της αγοράς που ενδεχομένως θα φιλοδοξούσε ευθύνη διαχείρισης των κοινών (έστω σαν ενδεχόμενο ελάχιστων πιθανοτήτων), ο κάθε τέως της “Αριστεράς” θα μιλήσει αμέσως για “μπερλουσκονισμό”.

Δεν υπάρχουν κριτήρια ή επιχειρήματα ικανά να αναχαιτίσουν αυτή τη (συνυφασμένη με τα αντανακλαστικά του “αριστερού”) προκατάληψη. Ούτε ο στέρεος λόγος και η τετράγωνη λογική του πιθανού τολμητία ούτε η αστραφτερή ευφυΐα και δημιουργική φαντασία του ούτε η πείρα του, η αποδεδειγμένη ικανότητά του στην οργάνωση, στη διοίκηση, στην ανάπτυξη – κερδοφορία πολύπτυχων επιχειρηματικών οργανισμών.»

Μ’ αυτό το σχόλιο, μόνο ένα συμπέρασμα μπορεί να βγει: Ο κ. Γιανναράς επιθυμεί να κυβερνήσουν τη χώρα επιχειρηματίες, και θεωρεί την μαρξιστική νοοτροπία, επικρατούσα σέ ένα όχι αμελητέο, ποσοστό του ελληνικού λαού, ως ουσιαστικό εμπόδιο για αυτήν την επιδίωξη. Όμως κ. Γιανναρά, θα πρέπει επιτέλους σ’αυτή χώρα να ξεκινήσουμε διάλογο με πολιτικούς όρους, και δεν μπορεί να γράφονται με τέτοια ευκολία αφοριστικοί μονόλογοι, χωρίς κανένα πολιτικοϊδεολογικό επιχείρημα, χωρίς καμιά συγκεκριμένη στόχευση σε κάποιο κόμμα ή πρόσωπο, χωρίς καμία σαφή αντιπρόταση.

Ποια Αριστερά λοιπόν; Αριστερά είναι ο Μανώλης Γλέζος, ο Αλέξης Τσίπρας, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Ορέστης Κολοζώφ, ο Δημήτρης Χριστόφιας, ο Γιώργος Καραμπελιάς, ο Μίμης Ανδρουλάκης, οι αείμνηστοι Μπελογιάννης και Μπάτσης. Ο όρος «Αριστερά», είναι σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ομιχλώδης και αόριστος. Κι επειδή είναι έτσι ομιχλώδης και αόριστος, δεν μπορεί να γίνει συγκεκριμένη κριτική παρά μόνο αφορισμοί και διαπιστωσιολογίες. Κανένας και τίποτα δεν έχει πολιτική υπόσταση με το να είναι «αντί»-κάτι. Καμία σοβαρή πολιτική πρόταση δεν μπορεί να βασιστεί σε αυτό. Από σας δεν παίρνουμε κάτι συγκεκριμένο προς αυτήν την κατεύθυνση. Μπορούμε μονάχα να συμπεράνουμε από τα εξής από την σύνθεση των κατώθι:

«Αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, με τις αρμοδιότητες που του απομένουν, τολμήσει την επιστράτευση αυτής της ποιότητας και μας οδηγήσει σε πραγματική μεταπολίτευση και Συντακτική Εθνοσυνέλευση, ξαναγεννιέται ελπίδα. Αλλά, προσοχή: Σε κυβέρνηση προσωπικοτήτων δεν χωράει ούτε ελάχιστο δείγμα από το πολιτικό προσωπικό των τελευταίων τριάντα χρόνων της αποτροπιαστικής κομματοκρατίας…»

«…Να ζητάει (κάποιο κόμμα) Συντακτική Εθνοσυνέλευση για καινούργιο Σύνταγμα, για αποτίναξη του ζυγού της κομματικής τυραννίας. Ενα τέτοιο αληθινά κοινωνιοκεντρικό κόμμα θα πόνταρε μάλλον στο δυναμικό της αξιοπρέπειας των επιχειρηματιών παρά στην «καλή θέληση» των αποδεδειγμένα αναξιόπιστων κομματανθρώπων. Λάθος;»

Οπότε, αν καταλάβαμε καλά, ο κ. Γιανναράς ζητεί, με πρωτοβουλία του Προέδρου της Δημοκρατίας  Κάρολου Παπούλια, μια Συντακτική Εθνοσυνέλευση κι ένα καινούργιο Σύνταγμα  , με ταυτόχρονη ανάδυση νέων πολιτικών προσώπων από τον χώρο των επιχειρήσεων. Όμως κάτι τέτοιο είναι όχι μόνο άτοπο, αλλά και αν γίνει δυνητικά επικίνδυνο, αφού δεν θα είναι τίποτα άλλο παρά μια μορφή πραξικοπήματος με μανδύα νομιμότητας. Και για να εξηγούμαστε καλύτερα:

– Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ούτε τέτοιες αρμοδιότητες έχει από το Σύνταγμα, ούτε την προσωπική ακτινοβολία και τις ικανότητες να προβεί όχι μόνο σε τέτοιες κινήσεις, αλλά και να λειτουργήσει ως ένα έστω συμβολικό ανάχωμα στις επιδιώξεις του υπάρχοντος πολιτικού κατεστημένου. Γι’ αυτό το λόγο ο ‘Εμπροσθοφύλακας’ τάχθηκε κατά της επανεκλογής Παπούλια [‘Εμπροσθοφύλακας’ 03/02/2010]. Ο κ. Γιανναράς μας αποκάλεσε γ’αυτήν μας την θέση «κρετινοειδείς Λακεδαιμονίους»

– Η Συντακτική Εθνοσυνέλευση ακούγεται ωραία στα λόγια αλλά είναι κάτι πάρα πολύ σοβαρό για να αναμασάται έτσι αβίαστα, χωρίς να δίνεται η παραμικρή εξήγηση προς ποια κατεύθυνση θα κινηθεί, ούτε καν να δίνονται στοιχειώδεις εξηγήσεις για την αναγκαιοτητά της. Αν το πρόβλημα του κ. Γιανναρά είναι η τιμωρία και καθαίρεση κομματικών και κυβερνητικών παραγόντων, αυτό μπορεί να επιτευχθεί με την τήρηση των υπαρχόντων νόμων, την ενεργοποίηση ανενεργών διατάξεων και κάποιο -συγκεκριμένο- νομοθετικό έργο. Αρκεί, πάρα πολύ απλά, οι νόμοι αυτή τη φορά να τηρηθούν! Δεν χρειάζεται …επανάσταση! Επειδή πέρα από τη φαυλότητα, ο κ. Γιανναράς δε μας δίνει κάποιο συγκεκριμένο λόγο ύπαρξης Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης, χαρακτηρίζουμε την προτασή του ως μη-σοβαρή.

– Όλες οι δυνάμεις, κόμματα ή πρόσωπα, που πολεμούν την αστική δημοκρατία επικροτώντας, ακόμα και βιαίες μεθόδους, επιθυμούν την αντικατάσταση της με κάποιο είδος πολιτεύματος, μονοκομματικής ή/και ολοκληρωτικής μορφής.  Όλα τα καθεστώτα που κατέλαβαν με την βία την εξουσία, επιθυμούν την ύπαρξη κάποιας εθνοσυνέλευσης ως μέσο νομιμοποίησης των ενεργειών τους. Το ό,τι μια εθνοσυνέλευση θα είναι «αστική», δεν σημαίνει απαραιτήτως πως θα επιβληθεί με ειρηνικό τρόπο. Είναι άκρατη υποκρισία να αναφέρεται κάποιος στις επαναστατικές πρακτικές του μαρξισμού-λενινισμού καυτηριάζοντάς τες εντόνως και παράλληλα να υιοθετεί ο ίδιος πολιτικές θέσεις που όχι μόνο δεν διασφαλίζουν, αλλά σπρώχνουν τη χώρα προς βία και αναταραχή.

– Όποιοι θα επιχειρήσουν να φέρουν εις πέρας τέτοιο έργο, θα πρέπει να έχουν ισχυρή πολιτική προσωπικότητα, αλλιώς η χώρα θα κινδυνεύσει να κυλήσει στο απόλυτο χάος, ίσως και στη διάλυσή της. Κάτι που δεν το πιστεύει ούτε ο κ. Γιανναράς, αφού κι ο ίδιος παραδέχεται πως:

«Σίγουρα, οι διακεκριμένοι στον στίβο της αγοράς είναι, κατά τεκμήριο, εθισμένοι στην ιδιοτέλεια. Αλλά, τουλάχιστον, εθισμένοι στην παραγωγική ιδιοτέλεια, όχι στην ιδιοτέλεια εκβιαστικών απαιτήσεων σίτισης (και πλουτισμού) από τον κρατικό κορβανά.» [‘Καθημερινή’ «Επιχειρηματίες στην πολιτική;» 23/05/2010]

– Ο κ. Γιανναράς μας προτείνει  «επιχειρηματίες» χωρίς να αναφέρεται σε πρόσωπα, ξανά γενικά κι αόριστα. Ο «επιχειρηματίας» σαν ιδιότητα πολιτικού προσώπου στην πολιτική δεν σημαίνει απολύτως τίποτα, πέρα από μία αστική-καπιταλιστική κατέθυνση, κι αυτό όχι απαραίτητα. Ο «επιχειρηματίας» ίσως να είναι ικανότατος στο να αυξήσει τα κέρδη της επιχειρησής του, αλλά αυτό δεν τον κάνει απαραιτήτως ικανό πολιτικό πρόσωπο. Αρνούμαστε τα μίζερα ψευδοδιλλήματα  «ή οι επιχειρηματίες ή τα κομματόσκυλα». Η πολιτική δεν είναι μόνο θέμα διαχείρησης. Άλλωστε, δεν έχουμε δει κανέναν μεγάλο και γνωστό επιχειρηματία στην Ελλάδα που να ξεφεύγει η συμπεριφορά του από την πεπατημένη. Έχουμε πολλές φορές και άσχημα, άθλια δείγματα [πβ. ‘Reporter.gr’ 14/05/2010, ‘Καθημερινή Κύπρου’ 19/05/2010]. Για ποιους επιχειρηματίες μιλάμε; Γι’ αυτούς που συμμετείχαν στην 9η Οικονομική Συνάντηση Τουρκικών Παραλίων Αιγαίου και Ελληνικών Νήσων του Αιγαίου [‘Turkish Greek News’  17/02/2010] ή γι’ αυτούς που συναντήθηκαν με τους εβδομήντα Τούρκους επιχειρηματίες [‘Eξπρές’ 14/05/2010]; Ο χώρος των επιχειρήσεων με αυτόν της πολιτικής είναι διακριτός.

– Καμία αναφορά σε ιδεολογία. Μόνο τονίζεται ξανά η ελληνική «ιδιαιτερότητα»,  πάλι με τη γνωστή επωδό του «εμείς δεν είμαστε Δύση». Λες κι όλοι οι ευρωπαϊκοί λαοί είναι μια ενότητα, μιλούν την ίδια γλώσσα και πιστεύουν στο ίδιο δόγμα!

Παρατηρήστε: Δίγλωσση επιγραφή στα τουρκικά και στα …αγγλικά! Τα ελληνικά απουσιάζουν!

Συμπέρασμα
Ολική αλλαγή των υπαρχόντων πολιτικών προσώπων. Αντικατάσταση τους με άχρωμους επιχειρηματίες-τεχνοκράτες απροσδιόριστης  ιδεολογίας, ίσως και στερούμενων ιδεολογίας, με μόνο αντεπιχείρημα την υπόσχεση καλύτερης διαχείρισης. Μόνη προϋπόθεση, η ολοκληρωτική παύση της ιδεολογικής αντιπαράθεσης. Συντακτική Εθνοσυνέλευση για να πετύχουμε καλύτερη διαχείριση!! Το νέο καθεστώς να διατηρήσει κάποιες αναφορές περί φιλοπατρίας, αλλά τσιμουδιά για εθνικά συμφέροντα και επιδιώξεις της χώρας μας εκτός συνόρων.

Με δυο λόγια, ο κ. Γιανναράς ζητά την θεσμοθέτηση αυτού που έχει γίνει ήδη άτυπα, τον υποβιβασμό της χώρας μας σε επαρχία!

Δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει αυτό. Παλαιότερα είχε αναφέρει τα εξής:

«…να λειτουργήσει η Ελλάδα ως πολιτισμικός (άρα και πολιτικός) καταλύτης δημιουργικής συμπόρευσης αυτής της μετα-βυζαντινής Ανατολής (υπό τη Νεο-οσμανική ηγεσία) με τη μετα-ρωμαϊκή Δύση (υπό την ηγεσία των Βρυξελλών). Η Δύση διεκδικεί τη συνέχεια του αρχαιοελληνικού κληροδοτήματος, η Τουρκία τη συνέχεια του Βυζαντίου.»

Αν η «Δύση» διεκδικεί τον ελληνικό πολιτισμό και η Τουρκία τη Ρωμανία, τότε τι μένει για την Ελλάδα κ. Γιανναρά; Να προσκυνά τους πασάδες και τους «κουτόφραγκους»;

Συνεχίζει ο κ. Γιανναράς, για να καταλήξει πως:

«…Η υπαγωγή του σημερινού Ελλαδισμού υπό την οθωμανική επιρροή με παράλληλη τη μετοχή του στην Ευρωπαϊκή Ενωση, θα ήταν ίσως η τελευταία ευκαιρία να επανέλθει, με ενεργό μετοχή, στο ιστορικό γίγνεσθαι ο Ελληνισμός.»

Επαναλαμβάνουμε: «Υπαγωγή του σημερινού Ελλαδισμού υπό την οθωμανική επιρροή»

Με άλλα λόγια, Νέα Τουρκοκρατία. Όπερ και εγένετο.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Καθημερινή’
«Επιχειρηματίες στην πολιτική;»
23 Μαΐου 2010
Χρήστος Γιανναράς

Η κάποτε στράτευση στα ελλαδικά κόμματα της δήθεν Αριστεράς είναι σαν την κάποτε θητεία στη θρησκοληψία: Και στις δύο περιπτώσεις σημαδεύονται ανεξίτηλα τόσο η νοο-τροπία όσο και τα συναισθηματικά αντανακλαστικά των κάποτε παγιδευθέντων.

Παράδειγμα (από τα πολλά): Για όποιον θήτευσε στην ελλαδική «Αριστερά» είναι αδιανόητο (αποκλείεται αυτονόητα) να υπάρχει επιχειρηματίας, βιομήχανος, εφοπλιστής ή τραπεζίτης με ειλικρινή ετοιμότητα για κοινωνική προσφορά, διατεθειμένος να υπηρετήσει τα κοινά με ανιδιοτελή φιλοπατρία. Αν διαφανεί στον ορίζοντα πρόσωπο διακεκριμένο στον στίβο της αγοράς που ενδεχομένως θα φιλοδοξούσε ευθύνη διαχείρισης των κοινών (έστω σαν ενδεχόμενο ελάχιστων πιθανοτήτων), ο κάθε τέως της «Αριστεράς» θα μιλήσει αμέσως για «μπερλουσκονισμό».

Δεν υπάρχουν κριτήρια ή επιχειρήματα ικανά να αναχαιτίσουν αυτή τη (συνυφασμένη με τα αντανακλαστικά του «αριστερού») προκατάληψη. Ούτε ο στέρεος λόγος και η τετράγωνη λογική του πιθανού τολμητία ούτε η αστραφτερή ευφυΐα και δημιουργική φαντασία του ούτε η πείρα του, η αποδεδειγμένη ικανότητά του στην οργάνωση, στη διοίκηση, στην ανάπτυξη – κερδοφορία πολύπτυχων επιχειρηματικών οργανισμών. Οσοι θήτευσαν κάποτε στην «Αριστερά» δείχνουν να προτιμάνε αναφανδόν έναν οποιονδήποτε ανίδεο και επηρμένο κομματάνθρωπο σαν διαχειριστή των κοινών, παρά τον δοκιμασμένο ταλαντούχο του επιχειρηματικού στίβου.

Πρόκειται για τη ζωή μας, για το ψωμί μας, για το μέλλον των παιδιών μας. Και προτιμάμε να εμπιστευόμαστε όχι τους έμπειρους και καταξιωμένους στο κοινωνικό συνάθλημα, αλλά ανθρώπους που δεν προσπάθησαν στη ζωή τους ποτέ για τίποτα: κληρονόμησαν δημοφιλές επώνυμο ή προωθήθηκαν από κομματική νεολαία ή συνδικαλιστική συντεχνία σαν πειθήνιοι αφισοκολλητές και κλακαδόροι. Ανθρωποι, πολύ συχνά, απαίδευτοι, εξοργιστικής μετριότητας ή και μικρονοϊκοί, με χιλιοευτελισμένο, ανυπόφορο λόγο, μπορεί και αποδεδειγμένα καταχραστές δημόσιου χρήματος, διασυρμένοι, αλλά γαντζωμένοι στη δημοσιότητα. Τους εμπιστευόμαστε, για να σώσουμε την «πολιτική» (τρομάρα μας) από την απειλή της υποταγής της στις ορέξεις των μεγαλοκεφαλαιούχων!

Σίγουρα, σαν κοινωνική ομάδα ή «τάξη» οι επιχειρηματίες – βιομήχανοι – εφοπλιστές – τραπεζίτες δεν μοιάζει να έχουν κερδίσει την εκτίμηση και συμπάθεια της ελληνικής κοινωνίας. Οπως και στην περίπτωση των ταξιτζήδων ή των γιατρών, οι χαλασμένοι είναι τόσο προκλητικοί στην εκφαύλισή τους που δημιουργούν γενικό κλίμα απέχθειας, αμαυρώνουν τη σύνολη εικόνα της «τάξης» τους στην κοινή γνώμη. Κυρίως ενοχλεί η μισθολογική αδικία που υφίστανται οι απλοί εργατο-υπάλληλοί τους, τα εξοντωτικά ωράρια όσων έχουν ανθρωπινότερους μισθούς, η σπάνις του ενδιαφέροντος των εργοδοτών για τα ανθρώπινα προβλήματα του προσωπικού των επιχειρήσεών τους. Γίνεται απεχθής η προκλητική αναίδεια και αισθητική βαναυσότητα των νεόπλουτων, των κακομαθημένων κανακάρηδων της δεύτερης γενιάς, η ευκολία φυγάδευσης των κερδών της επιχείρησης στο εξωτερικό. Και άλλα ανάλογα.

Δεν είναι της ώρας, αλλά αξίζει κάποτε να διερωτηθούμε σοβαρά, ποια σχέση και ποιες διαφορές έχει ο ρόλος του κεφαλαίου στην ελλαδική κοινωνία με τον ρόλο και τον χαρακτήρα του κεφαλαίου στις δυτικές κοινωνίες. Μοιάζει συχνά να θέλουμε να εξομοιώσουμε, με προκρούστεια λογική, την ελληνική περίπτωση με το δυτικό μοντέλο (όπως πασχίζουμε, ντε και καλά, να ανακαλύψουμε και στο δικό μας παρελθόν όλα τα συμπτώματα του μεσαιωνικού σκοταδισμού της Δύσης: φεουδαρχία και Βατικανό και Ιερή Εξέταση και ό,τι άλλο θα εξασφάλιζε τη διεθνική και διαχρονική εγκυρότητα της μαρξιστικής ιδεολογίας).

Ομως, στην Ελλάδα οι μοναδικές πρώτες ύλες που επέτρεψαν τη δημιουργία μικρών βιομηχανικών μονάδων εκμετάλλευσής τους, κάπως ανθεκτικών στον χρόνο, ήταν ο καπνός και το βαμβάκι. Κάθε άλλη βιομηχανική απόπειρα μάλλον προέκυπτε ως εξέλιξη πετυχημένων βιοτεχνιών, ήταν δηλαδή επίτευγμα τόλμης και ταλέντου αυτοδημιούργητων μικροκεφαλαιούχων. Και κατά κανόνα ο μόχθος και η τόλμη των αυτοδημιούργητων ταλαντούχων δεν φτουράει στον τόπο μας: η δεύτερη κιόλας γενιά ή το πολύ η τρίτη, τα πουλάει όλα για να απολαύσει άμοχθο βίο.

Κοντολογίς, η εικόνα που έχει για τους επιχειρηματίες η ελλαδική «Αριστερά» μοιάζει προϊόν περισσότερο ιδεολογικών στερεοτύπων και λιγότερο ιστορικής εμπειρίας. Τουλάχιστον ώς την εποχή που ο κ. Σημίτης απαιτούσε να «εκσυγχρονιστεί» και ο κουρέας του στη Σίφνο, ήταν δύσκολο να βρει κανείς στην Ελλάδα επιτυχημένο επιχειρηματία που να μην φιλοδοξεί να μιμηθεί, έστω εν σμικρώ, τους άλλοτε «εθνικούς ευεργέτες»: Το τεράστιο πλήθος κοινωφελών ιδρυμάτων και κληροδοτημάτων βεβαιώνει του λόγου το ασφαλές. Αλλο θέμα αν το αυτοκαταστροφικό ελλαδικό κράτος είχε ποτέ την ικανότητα (και το ενδιαφέρον) να αξιοποιήσει αυτή τη διαχυμένη, κατακερματισμένη και τελικά, μάλλον, άγονη γενναιοδωρία.

Τον επιχειρηματικό κόσμο στην Ελλάδα τον διέφθειρε, σχεδόν αποκλειστικά, η κομματοκρατία: πηγή κάθε φαυλότητας, κάθε καθυστέρησης, κάθε συμφοράς του τόπου. Εφεύρε τα χαριστικά δάνεια στις επιχειρήσεις, με αντάλλαγμα αυτές να προσλαμβάνουν ως υπεράριθμους μισθωτούς τους ψηφοφόρους συγκεκριμένου κόμματος ή πολιτευτή. Και όταν ο κομματικός ανταγωνισμός μεταφέρθηκε στο επίπεδο της διαφημιστικής ισχύος (ποιος θα παραπλανήσει πιο έντεχνα τις μάζες), εδραιώθηκε η «διαπλοκή» αετονύχηδων επιχειρηματιών με αδίστακτους κομματανθρώπους: Οι επιχειρηματίες να χρηματοδοτούν τα κόμματα, τα κόμματα να παραδίνουν το κράτος για διαγούμισμα στους επιχειρηματίες – υπερκοστολογημένα δημόσια έργα, μυθώδεις «προμήθειες» από εξυπηρέτηση παραγγελιών του Δημοσίου.

Ακόμα και το ΚΚΕ αρνείται να δεχθεί κοινωνικό έλεγχο της προέλευσης των πόρων του.

Εστω μικρό, αδύναμο, δεν υπάρχει αληθινό αριστερό κόμμα για να καταγγέλλει σαν κύρια πηγή κοινωνικής αδικίας, φαυλότητας, διαφθοράς (και σήμερα χρεοκοπίας) την κατεστημένη κομματοκρατία. Να ζητάει Συντακτική Εθνοσυνέλευση για καινούργιο Σύνταγμα, για αποτίναξη του ζυγού της κομματικής τυραννίας. Ενα τέτοιο αληθινά κοινωνιοκεντρικό κόμμα θα πόνταρε μάλλον στο δυναμικό της αξιοπρέπειας των επιχειρηματιών παρά στην «καλή θέληση» των αποδεδειγμένα αναξιόπιστων κομματανθρώπων. Λάθος;

Αξίζει ένας διάλογος πάνω σε αυτή την πρόταση, κυρίως με τους παγιδευμένους στην προκατάληψη τέως της «Αριστεράς». Σίγουρα, οι διακεκριμένοι στον στίβο της αγοράς είναι, κατά τεκμήριο, εθισμένοι στην ιδιοτέλεια. Αλλά, τουλάχιστον, εθισμένοι στην παραγωγική ιδιοτέλεια, όχι στην ιδιοτέλεια εκβιαστικών απαιτήσεων σίτισης (και πλουτισμού) από τον κρατικό κορβανά. Δεν έχει νόημα να ψάχνουμε για ιεραπόστολους, ανθρώπους με ουσιαστικές φιλοδοξίες και τόλμη ζητάμε. Το ανθρωπολογικό πρόβλημα που θέτουν με οξύτητα τα σπιθαμιαία ηγετικά αναστήματα της κομματοκρατίας σήμερα είναι: γιατί τόση η ανικανότητα (ή αναπηρία τους) να φιλοδοξήσουν, να τολμήσουν.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Καθημερινή’
«Για να ξαναγεννηθεί ελπίδα»
16 Μαΐου 2010
Χρήστος Γιανναράς

Αυτό το είδος των υπανθρώπων, που για να θριαμβεύσει η δική τους αλάθητη εκδοχή ποιο το «σωστό» και ποιο το «δίκιο» απανθρακώνουν σήμερα ζωντανούς ανθρώπους και κατακαίνε βιβλία, το γέννησε στην Ελλάδα η τριαντάχρονη (μεταπολιτευτική) καπηλεία της Αριστεράς. Εσπειραν διαστροφή, τυφλή ιδιοτέλεια, καιροσκοπισμό. Και θερίζουμε σήμερα έγκλημα, φρίκη, τρόμο, ανομία.

Αριστερά σημαίνει: κοινωνιοκεντρική πολιτική, επομένως ανιδιοτέλεια, αντίσταση στα συντεχνιακά συμφέροντα, πάλη για την προτεραιότητα της ανθρωπιάς και των σχέσεων. Στη μεταπολιτευτική Ελλάδα η «Αριστερά» αναδείχθηκε σε εκτροφείο συνδικαλισμένων τυράννων του κοινωνικού σώματος, ψυχανώμαλων βανδάλων, μονοδιάστατης υστερίας συμφεροντολόγων.

Τριάντα χρόνια τώρα προβάλλουν αυτή την κιβδηλεία και τον συνακόλουθο καριερισμό σαν τη μόνη «προοδευτική» πρόταση για την πολιτική και την κοινωνία. Με καλοστημένη ιδεολογική τρομοκρατία, σε απόλυτο κενό αντιπροτάσεων, πέτυχαν να τους παραδοθεί από όλες τις κυβερνήσεις (κάθε κομματικής ταμπέλας), μετά τη δικτατορία, η διαχείριση των μέτρων και κριτηρίων ποιότητας της ζωής του τόπου, δηλαδή η εξουσία στην εκπαίδευση: στο σχολειό και στο πανεπιστήμιο. Οι σημερινοί κουκουλοφόροι με τις πρακτικές των Ναζί, ποιο δημοτικό σχολειό τέλειωσαν, ποιο γυμνάσιο, ποιο ανύπαρκτο λύκειο; Δημοτικό, όπου δάσκαλοι οδηγούσαν συντεταγμένους τους πιτσιρικάδες έξω από το αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς να τσιρίξουν συντονισμένα «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι», πετώντας πέτρες και νεράντζια. Πιτσιρικάδες με τα βιβλία τους λογοκριμένα από την «προοδευτική Αριστερά» μη τυχόν και ξεμυτίσει πουθενά η λέξη «πατρίδα», η λέξη «ιερό», η λέξη «χρέος». Η ίδια Αριστερά, στο γυμνάσιο και στο λύκειο, στρεβλώνει την Ιστορία σε οικονομικίστικο ντετερμινισμό, διαστρέφει το άθλημα της ελευθερίας σε «δικαίωμα» που εκβιάζεται γκανγκστερικά, στραγγαλίζει με τα κλισέ του εθνομηδενισμού την ευαισθησία του ανήκειν, τη φιλοπατρία. Τρεις δεκαετίες τώρα, η μονοπώληση της εκπαίδευσης από τους καπήλους της Αριστεράς παράγει μαζικά βάνδαλους καταληψίες του ιερού χώρου της μάθησης, ευνουχισμένους διαδηλωτές να αναμηρυκάζουν τον κρετινισμό της κομματικής ντουντούκας.

Η δημοκρατία (η νεωτερική) είναι εξ ορισμού πολυφωνική, και η πολιτική – ιδεολογική πολυφωνία προϋποθέτει (όχι απλώς ανέχεται) και κόμματα που απορρίπτουν τη δημοκρατία, προτείνουν διαφορετικές αρχές οργάνωσης και στόχων της συλλογικότητας. Αλλά οι αρχές αυτές (του μαρξισμού – λενινισμού ή του ναζισμού ή του φασισμού ή του μαοϊσμού ή των Ερυθρών Χμερ) προϋποτίθενται στη δημοκρατική πολυφωνία ως προτάσεις, για να επιλεγούν ή να απορριφθούν από τους ψηφοφόρους – όχι ως πρόγραμμα μεθοδικής βίας, όχι ως πρακτική εκβιασμών, όχι ως ελλοχεύουσες απόπειρες στανικής επιβολής τους μέσω εγκλημάτων κατάλυσης του έννομου κράτους. Οταν η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών έχει επιλέξει καταστατικά (με Σύνταγμα και νόμους) το πολίτευμα της δημοκρατίας, είναι εξωφρενικό και παράλογο να μετέχουν στο κορυφαίο όργανο της δημοκρατίας, στο κοινοβούλιο, κόμματα που μεθοδικά και με χρήση βίας καταλύουν τους όρους λειτουργίας της δημοκρατίας.

Κάθε πολίτης ή ομάδα πολιτών στο δημοκρατικό πολίτευμα δικαιούται να πιστεύει και να προπαγανδίζει όποια πρόταση, πολιτική, ιδεολογική, κοσμοθεωρητική, προτιμάει. Το μόνο που δεν δικαιούται, είναι να ακυρώνει αυτή την ελευθερία των επιλογών, να καταλύει τους θεσμισμένους όρους της δημοκρατίας. Παύει να υπάρχει πολίτευμα δημοκρατίας, όταν μειοψηφίες θέλουν να επιβάλουν στην πλειοψηφία των πολιτών, με βία, τραμπουκισμό και παρανομία, τις απόψεις τους, το «δίκιο» τους. Αυτό το όριο αυτοάμυνας είναι η αλφαβήτα της δημοκρατίας, η στοιχειώδης και αυτονόητη λογική που θεμελιώνει θεσμικά την ελευθερία. Γι’ αυτό και όταν αρχηγοί κομμάτων ή στελέχη ή εκπρόσωποι διακηρύχνουν επίσημα και επιβεβαιώνουν έμπρακτα ότι τους νόμους που ψηφίζει το κοινοβούλιο αυτοί τους ακυρώνουν με βία και τρομοκρατία στους δρόμους, τότε, όπου λειτουργεί δημοκρατία, επεμβαίνει Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο και παύει να αναγνωρίζει ως πολιτικό κόμμα τη φασιστοειδή συντεχνία.

Τουλάχιστον κάποιες φωνές να διασώζουν τη συνείδηση των ορίων: να μην ακκίζεται σαν «δημοκρατία» ο ολοκληρωτισμός, σαν «πρόοδος» η βουλιμική ασυδοσία και ο τραμπουκισμός. Δεν είναι δημοκρατία η καιροσκοπική ανοχή κομμάτων με διακηρυγμένη και μεθοδική την άρνηση των θεσμών και αρχών της δημοκρατίας. Εκτός ορίων της δημοκρατίας είναι όχι μόνο όσοι καριερίστικα εμπορεύονται το αφιόνι απατηλών ολοκληρωτισμών, αλλά και όσοι τους ανέχονται και τους νομιμοποιούν με την ανοχή τους.

Αυτό που και τυπικά κατέρρευσε στις 23 Απριλίου δεν είναι η ελληνική οικονομία. Η υποχρεωτική παραίτησή μας από την κρατική ανεξαρτησία και αυτοδιαχείριση απλώς συγκεκριμενοποιεί τη συντελεσμένη από καιρό κατάρρευση της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Για τον αξιολύπητα ολίγιστο πρωθυπουργό μας, αλλά και για τον υποδειγματικό σε ευπρεπή αφασία κ. Σαμαρά η δημοκρατία μοιάζει να είναι ένα νομικό γεγονός, σφραγίδες και χαρτιά, που βαυκαλίζονται ότι το συντηρούν. Γι’ αυτό και συνεχίζουν να κρώζουν τις ίδιες φθαρμένες α-νόητες λέξεις μπροστά σε απανθρακωμένα κορμιά και στον πανικό της κοινωνίας. Συνεχίζει ο κ. Σαμαράς να περιστοιχίζεται από τις ίδιες χιλιοφθαρμένες φιγούρες τής πιο αηδιαστικής κομματικής παρακμής, μόνο για να τις ανταμείψει ο θλιβερός που τον στήριξαν να κερδίσει την αρχηγία! Ανάλογα εκτός τόπου και χρόνου ο υποκοριστικά αποκαλούμενος από τον λαό πρωθυπουργός, μοιάζει να απολαμβάνει το κυβερνητικό σκηνικό που έστησε με τα φιλαράκια του, ευδαιμονικά αδιάφορος αν παράγουν έργο ή συντηρούν το κενό.

Είναι απίστευτο, πόση τυφλότητα παράγει η παρακμή. Αν αντιλαμβάνονταν οι δυο αρχηγοί ποια οργή συνοδεύει την ανυποληψία με την οποία τους αντιμετωπίζει η ελλαδική κοινωνία, θα ακολουθούσαν πανικόβλητοι στη φυγή του τον βραχύ προκάτοχο της πρωθυπουργίας. Δεν έχουν τις κεραίες και την ευαισθησία να νιώσουν στην ψυχή τους πόσο αφόρητο είναι για τον Ελληνα να ντρέπεται για την πατρίδα του, πόσο βασανιστικά λαχταράει συλλογική αξιοπρέπεια, τεκμηριωμένη περηφάνια. Εχει καταρρεύσει το πολιτικό σύστημα και μαζί του το κράτος και η οικονομία. Ομως, δεν έχει καταρρεύσει η ελληνική κοινωνία, διαθέτει ακόμα εφεδρείες ποιότητας αμόλευτες από την κομματική σιχαμάρα. Αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, με τις αρμοδιότητες που του απομένουν, τολμήσει την επιστράτευση αυτής της ποιότητας και μας οδηγήσει σε πραγματική μεταπολίτευση και Συντακτική Εθνοσυνέλευση, ξαναγεννιέται ελπίδα. Αλλά, προσοχή: Σε κυβέρνηση προσωπικοτήτων δεν χωράει ούτε ελάχιστο δείγμα από το πολιτικό προσωπικό των τελευταίων τριάντα χρόνων της αποτροπιαστικής κομματοκρατίας. Προτιμότερο το χάος από τον εμπαιγμό.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Καθημερινή’
«Ωρα για “Συντακτική Εθνοσυνέλευση”»
09 Μαΐου 2010
Χρήστος Γιανναράς

Ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του επιχειρούν να διαχειριστούν τη χρεοκοπία του ελλαδικού κράτους ζητώντας διεθνείς εγγυήσεις για να συνεχίσει η χώρα να δανείζεται. Οι εγγυήτριες κυβερνήσεις απαιτούν ως αντιστάθμισμα των εγγυήσεών τους μέτρα περιορισμού της ξέφρενης κρατικής σπατάλης με την οποία συντηρείται στην Ελλάδα το καθεστώς της κομματοκρατίας. Και ο κατ’ αυτευφημισμόν «σοσιαλιστής» πρωθυπουργός προσφέρει ό,τι πιο παράλογο σε κοινωνική αδικία μέτρο.

Δεν διανοείται να απαλλάξει το κράτος από τη σωρεία των αυθαίρετα, για κομματικό ρουσφέτι, διορισμένων. Να απολύσει, έστω για τα μάτια, τις εκατοντάδες που διορίστηκαν στη Βουλή λίγες μόλις μέρες ή ώρες πριν από τις τελευταίες εκλογές προκλητικά και αδιάντροπα. Του είναι αδιανόητο να πολεμήσει την κρατική σπατάλη με θεσμούς και όχι με προσωρινά, γενικά και άδικα μέτρα: Να συγκροτήσει θεσμούς αδιάβλητης αξιολόγησης της δημοσιοϋπαλληλίας, να αμείψει τους ικανούς και εργατικούς, να απολύσει τις μάζες των κηφήνων και ανίκανων. Προτιμάει (το θεωρεί αυτονόητο) να περικόψει τους μισθούς όλων και όλες τις συντάξεις, προκειμένου να συντηρήσει το εξωφρενικά υπερτροφικό και αντιπαραγωγικό κράτος: καίριο πελατειακό υποστύλωμα της κομματοκρατίας.

Γενικές και αδιάκριτες περικοπές αποδοχών, εξοντωτική της φτωχολογιάς έμμεση φορολογία, σπασμωδικά και επιδερμικά πυροσβεστικά μέτρα – δεν διανοείται ο πρωθυπουργός να θίξει τη θεσμική υποδομή και στοιχείωση της κρατικής σπατάλης. Δεν καταλαβαίνει ότι χωρίς θεσμούς ελέγχου και αξιοκρατικής διαβάθμισης των δημοσίων υπαλλήλων αποκλείεται το κράτος να καταστεί λειτουργικό, να γίνει παραγωγικός ο ρυθμός ζωής της χώρας. Και αν ο πρωθυπουργός δεν επαρκεί ή δεν θέλει να το καταλάβει, οι «άτεγκτοι» εγγυητές του δανεισμού μας δεν αντιλαμβάνονται ότι το πελατειακό κράτος της ελλαδικής κομματοκρατίας είναι «πίθος των Δαναΐδων»; Οτι κανένας ποτέ δανεισμός δεν θα μπορέσει να κορέσει την τυφλή απαίτηση του κομματικοποιημένου Νεοέλληνα να τον πληρώνει το κράτος για να κάθεται;

Δεν ενδιαφέρεται ο κληρονομικώ χρίσματι πρωθυπουργός να αξιοποιήσει το σοκ της οικονομικής καταστροφής και την απώλεια αυτεξουσιότητας της χώρας για να ασφαλίσει τα λαϊκά συμφέροντα, να απαλλάξει τις αδύναμες κοινωνικές τάξεις από τον αντικοινωνικό σαδισμό των συνδικαλισμένων συμφερόντων. Να πατάξει τις «πορείες» που νεκρώνουν την αγορά και ρίχνουν στην ανεργία την υπαλληλία μικροεπιχειρήσεων και καταστημάτων. Να εφαρμόσει με συνέπεια τις διατάξεις του Συντάγματος για τον δημοσιοϋπαλληλικό συνδικαλισμό, να κολάσει αμείλικτα τον γκανγκστερικό εκβιασμό των απεργιών «κοινωνικού κόστους». Να προστατεύσει το λαϊκό σώμα από τους οργανωμένους υπονομευτές του λαϊκού συμφέροντος που επιδιώκουν μεθοδικά επίταση της φτώχειας και της εξαθλίωσης, μήπως και πετύχουν, οι ψυχανώμαλοι, να φτάσουν στην εξουσία με «επανάσταση του προλεταριάτου»!

Ο ολίγιστος πρωθυπουργός μας και οι νεήλυδες επιτελείς του ασκούν την πολιτική (δηλαδή διαχειρίζονται τη ζωή μας και τα όνειρα των παιδιών μας) ωσάν να παίζουν πόκερ ή μπριτζ. Η λογική τους είναι, φανερά, λογική του παίκτη που θέλει να κερδίσει την παρτίδα, όχι ανθρώπων που πονάνε και μάχονται για κοινωνική αλλαγή, για τίμια επανίδρυση του διαλυμένου και διεφθαρμένου κράτους, για κοινωνική δικαιοσύνη και ποιότητα ζωής. Δεν μπορούν να σκεφθούν με τέτοιες προτεραιότητες. Αν μπορούσαν, θα είχαν πάψει να λένε ψέματα ή θα είχαν ζητήσει αυθόρμητα συγγνώμη για την πλησμονή της ψευδολογίας ότι «υπάρχουν χρήματα», ότι κομίζουν «πράσινη ανάπτυξη» και τα όμοια της παπανδρεϊκής ασύστολης κιβδηλίας.

Η οικονομική χρεοκοπία δεν είναι τεχνικό, διαχειριστικό πρόβλημα, είναι οργανικό σύμπτωμα κοινωνικής παρακμής, απώλειας «νοήματος» της συνύπαρξης, της μετοχής σε κοινωνία σχέσεων, στη χαρά του ανήκειν. Μια συλλογικότητα παρακμάζει όταν ο άσχετος, α-νόητος βίος εξαναγκάζει σε πληθωρισμό ιδιοτέλειας, σε παραίτηση από τη δημιουργία, σε χρησιμοθηρική αποκλειστικά εκδοχή της παραγωγικότητας. Το πραγματικό αίτιο της οικονομικής χρεοκοπίας είναι η υποβάθμιση των απαιτήσεων για ποιότητα ζωής, η υποκατάσταση της δημιουργικότητας του ανθρώπου από την ηδονιστική χρησιμοθηρία και την καταναλωτική βουλιμία, η έκλειψη της άμιλλας.

Ο ανθρωπολογικός τύπος του «πασόκου» ή του «νεοδημοκράτη» ή του «προοδευτικού αριστερού» δεν ενδιαφέρεται για το τι θα δημιουργήσει στη ζωή του, αλλά για το πώς θα βγάλει λεφτά, θα κερδίσει εύκολο χρήμα. Αυτή τη νοο-τροπία εκφράζει τυπικά ο τάχα και πολιτικός λόγος όλων των συντεχνιών του κομματικού παλκοσένικου, με αυτή τη «φιλοσοφία» οργανώνουν την παιδεία των Ελλήνων, τριάντα χρόνια τώρα, οι συμπλεγματικοί «εκσυγχρονιστές» των κομμάτων εξουσίας, αυτούς τους στόχους της εγωκεντρικής καταναλωτικής λαγνείας και του ακοινώνητου απαιτητή «δικαιωμάτων» καλλιεργούν οι έμποροι της τηλεοπτικής αποχαύνωσης.

Οι συντεχνίες όλες του κομματικού φάσματος είναι μέρος του προβλήματος, οι βασικοί συντελεστές του προβλήματος που βιώνει ο τόπος, γι’ αυτό και μοιάζει λογικά και πραγματικά αδύνατο να οδηγήσουν σε λύση, σε πραγματικό ξεπέρασμα της χρεοκοπίας. Θα συνεχίσουν να παζαρεύουν δάνεια, να υποδουλώνουν τη χώρα στους εγγυητές των δανείων, εξ ορισμού ανίκανοι να εμπνεύσουν στον λαό κίνητρα και στόχους παραγωγικότητας, ζωτικά αναπληρώματα των καταναλωτικών υστερήσεων.

Με άλλα λόγια: Είναι παράλογο και αντιφατικό να περιμένουμε από τα κόμματα την ανάκαμψη της οικονομίας, την επανίδρυση του κράτους, την ανασύνταξη της ελληνικής κοινωνίας. Εχουμε αναρίθμητα τεκμήρια, αναμφίβολες αποδείξεις, ότι δεν μπορούν να το κάνουν. Τα υπάρχοντα κόμματα έχουν ιστορικά τελειώσει, το πολιτικό προσωπικό της χώρας είναι οριστικά φθαρμένο, ντροπιαστικά εκφαυλισμένο, γελοιωδώς ανίκανο, εγκληματικά ένοχο. Η χώρα χρειάζεται μεταπολίτευση, εκλογές για Συντακτική Συνέλευση, καινούργιο εξ υπαρχής Σύνταγμα.

Η καταστροφή που μόλις αρχίζουμε να βιώνουμε, νομοτελειακά επερχόμενη, είναι και η μεγάλη μας, μάλλον τελευταία, ιστορική ευκαιρία. Στον κοινής αποδοχής (πλην κρετινοειδών «Λακεδαιμονίων») Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια επιφύλαξε η Ιστορία το προνόμιο και την ευθύνη να σαρκώσει σε πράξη την ευκαιρία: Με σοβαρή προεργασία ανιδιοτελών συνταγματολόγων να συγκροτήσει κυβέρνηση επιστρατευμένων προσωπικοτήτων που θα αντιμετωπίσει με κοινωνικά κριτήρια την οικονομική χρεοκοπία, θα συγκαλέσει Συντακτική Εθνοσυνέλευση, θα δώσει στη χώρα καινούργιο Σύνταγμα.

Ενας καταστατικός χάρτης καταγωγικά ανυπότακτος στην κομματικά διεφθαρμένη μερίδα της ελλαδικής κοινωνίας μπορεί να γίνει καταλύτης για ελπιδοφόρο κοινωνικό μετασχηματισμό.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Καθημερινή’
«Νεο-οσμανιδών και Βρυξελλών γεφύρωση»
6 Σεπτεμβρίου 2009
Χρήστος Γιανναράς

Η ελλαδική κοινωνία σήμερα δεν έχει αντανακλαστικά θέλησης για ιστορική επιβίωση, είναι περισσότερο από φανερό. Και η πιστοποίηση τεκμηριώνεται κυρίως στην περίπτωση των σχέσεων με την Τουρκία. Η διαφορά πολεμικής ισχύος των δύο κρατών, διαφορά εξοπλισμών, πληθυσμικού μεγέθους, οργανωτικής αποτελεσματικότητας, πατριωτικού φρονήματος και απαιτήσεων αξιοπρέπειας, είναι δεδομένα αμείλικτα που η ελλαδική κοινωνία τα παραβλέπει ανέμελη. Δεν υπάρχει για τους Ελληνες σήμερα παρά ένα και μοναδικό πρόβλημα: το οικονομικό, δηλαδή η μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας με τη λιγότερη δυνατή και ανετότερη εργασία. Το ενδεχόμενο να μην επιβιώσει ιστορικά το αποδιοργανωμένο κρατίδιο δεν εμφανίζεται ως προβληματισμός πολιτικός και κοινωνικός, απωθείται στρουθοκαμηλικά.

Ετσι και ο τυχόν διάλογος με τις προκλητικές, αλλά εξαιρετικά σοβαρές απόψεις και στοχοθεσίες του σημερινού υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου περιορίζεται αναγκαστικά σε «ακαδημαϊκό» επίπεδο. Ο κ. Νταβούτογλου θέλει την Τουρκία φορέα του ισλαμικού πολιτισμού με ηγετικό ρόλο στην προαγωγή της πολιτικής συνεργασίας (ή και συνύπαρξης) χωρών που βρίσκονταν άλλοτε κάτω από την οθωμανική κυριαρχία. Να αποκτήσει ο ισλαμικός πολιτισμός, στον γεωγραφικό χώρο τής κάποτε οθωμανικής επικράτειας, πολιτική προτεραιτότητα έναντι του εθνικού κράτους. Ανοιχτός και φιλικός προς τη Δύση, όχι αντίπαλος.

Με δεδομένους τους περιορισμούς συντομογραφίας που επιβάλλει η επιφυλλίδα, κάποιες ελληνικές κριτικές παρατηρήσεις στις παραπάνω στοχοθεσίες θα μπορούσαν να είναι και οι ακόλουθες:

Αν συμφωνήσουμε ότι το περιεχόμενο της λέξης «πολιτισμός», δεν περιορίζεται σε γραφικές ιδιαιτερότητες ηθών, εθίμων, φολκλορικών παραδόσεων και εθνοφυλετικών χαρακτηριστικών, τότε οφείλουμε να διερωτηθούμε αν το Ισλάμ παρήγαγε ποτέ πολιτισμό. Αν πολιτισμός είναι εκείνη η ένσαρκη σε λαϊκό βίωμα «νοηματοδότηση» του βίου που παράγει ιδιαιτερότητα θεσμών της συλλογικότητας και ιδιαιτερότητα Τέχνης, τότε πρέπει να εντοπίσουμε πηγή τέτοιας νοηματοδότησης για το Ισλάμ. Και πηγή δεν υπάρχει. Το Ισλάμ είναι μια θρησκεία χωρίς μεταφυσική, δηλαδή χωρίς οντολογικό προβληματισμό, χωρίς ερώτημα αιτιώδους αρχής των υπαρκτών, ελευθερίας ή αναγκαιότητας. Το Κοράνι (που για τους Τούρκους είναι και γλωσσικά απρόσιτο) περιέχει μόνο πρακτικές εντολές συμπεριφοράς και κάποιες αξιωματικές δοξασίες που μόνο συμπεριφορική ομοτροπία μπορούν να παραγάγουν, όχι πολιτισμό.

Η μεταφυσική μπορεί να παραγάγει πολιτισμό, άρα και πολιτική (μίμηση του όντως υπαρκτού, άθλημα αληθείας), η θρησκεία παράγει μόνο ιδεολογία. Κάθε σύνδεση του Ισλάμ με πολιτικές στοχεύσεις αλλοτριώνει αναπόφευκτα αυτή τη θρησκεία σε ιδεολογία – η πιστοποίηση τεκμηριώνεται σήμερα στην περίπτωση των περισσότερων μουσουλμανικών κοινωνιών. Και είναι προφανέστατος δείκτης εκδυτικισμού, αφού η ιδεολογία είναι τυπικό παράγωγο της μετα-ρωμαϊκής Δύσης: προϊόν του ατομοκεντρισμού και της νοησιαρχίας που θεμελιώνουν ως βασικοί άξονες την ιδιαιτερότητα του δυτικού πολιτισμού.

Ο κ. Νταβούτογλου πρέπει να γνωρίζει ότι το Ισλάμ ως ιδεολογία ή θα είναι «καταστατικά» αντίπαλο προς τη Δύση ή θα αφομοιωθεί οργανικά από τη Δύση σαν ένα από τα τριακόσια τόσα ιδεολογήματα που λειτουργούν στις ΗΠΑ ως «αναγνωρισμένες» θρησκείες.

Τρίτη λύση για την πολιτική χρήση μιας θρησκείας χωρίς μεταφυσική δεν υπάρχει.

Θα είχε ενδιαφέρον ένας Ελληνας να υποδείξει στον κ. Νταβούτογλου τη δυνατότητα, προκειμένου να καταστεί η Τουρκία άξονας πολιτιστικής συνοχής (με συνέπειες πολιτικής συνύπαρξης) των χωρών της άλλοτε οθωμανικής επικράτειας. Αν αποδεχθεί την υπόδειξη, τότε ο Ελληνας θα μπορούσε να παζαρέψει τη συμπερίληψη και της Ελλάδας στην πολιτική συνύπαρξη.

Η ιστορική εμπειρία των Ελλήνων βεβαιώνει ότι η διαφορά της θρησκευτικής ιδεολογίας από τη μεταφυσική θεμελιώνεται στη γνωσιολογία, όχι στην οντολογία. Και πολιτισμό (ετερότητα κοινού τρόπου του βίου) παράγει η κοινή, εμπεδωμένη σε λαϊκή νοοτροπία, γνωσιολογία, όχι η κοινή οντολογία. Δεν είναι το περιεχόμενο που αποδίδουμε στην αλήθεια, αλλά ο τρόπος πιστοποίησης της γνωστικής εγκυρότητας που προσδίδει ειδοποιό διαφορά στη διαμόρφωση του κοινού βίου (ταυτότητα πολιτισμού) και εξασφαλίζει ιστορική συνέχεια της πολιτισμικής ιδιαιτερότητας.

Το τι θεωρούμε αληθινό (το πώς ορίζουμε τον τρόπο ύπαρξης του αληθινά υπαρκτού) μπορεί να αλλάξει, χωρίς να μεταβληθεί ο πολιτισμός. Αν όμως αλλάξει το κριτήριο επαλήθευσης της γνώσης, το πότε και πώς θεωρούμε ότι αληθεύει η γνώση, τότε μεταβάλλεται συνολικά ο κοινός τρόπος του βίου. Διαφορετικές γνωσιολογίες διαφοροποιούν τους πολιτισμούς, διαφορετικές οντολογίες όχι. Χάρη στην ταύτιση του αληθεύειν με το κοινωνείν ο εκχριστιανισμένος Ελληνισμός διέσωσε την οργανική συνέχεια του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, παρά την υιοθέτηση μιας ριζικά διαφορετικής οντολογίας. Ενώ το ατομοκεντρικό κριτήριο επαλήθευσης της γνώσης (νοησιαρχία, αισθησιαρχία κ.λπ.) παρήγαγε στη μετα-ρωμαϊκή Δύση έναν πολιτισμό με αναποδογυρισμένους τους ελληνικούς όρους.

Θα μπορούσε επομένως να συμπεράνει κανείς ότι το πολιτικό όραμα του Αχμέτ Νταβούτογλου για την Τουρκία θα αποκτούσε ρεαλιστική βάση, με τις ακόλουθες προϋποθέσεις:

Πρώτον, αν συνειδητοποιηθεί από τους φορείς του οράματος ότι η οθωμανική («αυτοκρατορική») προοπτική της Τουρκίας είναι ασυμβίβαστη με τον εκδυτικισμό της, άρα και με τον κεμαλισμό, τα δυτικά ιδεολογήματα περί «λαϊκού» (άθρησκου) κράτους. Τα τελευταία χρόνια η πλειονότητα του λαού μοιάζει να συνειδητοποιεί αυτή την αλήθεια.

Δεύτερη προϋπόθεση: Ο κοινός άξονας πολιτιστικής ενότητας (και πολιτικής συνύπαρξης) των λαών, της άλλοτε οθωμανικής επικράτειας να αναζητηθεί όχι στη θρησκεία του Ισλάμ, αλλά στη λαϊκή κουλτούρα της Ανατολής: Στους μακραίωνες ειθισμούς να βεβαιώνεται η αλήθεια στις διαπροσωπικές σχέσεις και όχι με αναζήτηση ατομοκεντρικών βεβαιοτήτων. Η «πίστη» κάθε λαού μπορεί να διαφέρει, αλλά τη συν-εννόηση ξέρει η Ανατολή να τη βασίζει στην κοινή αίσθηση του «ιερού» και, κυρίως, στην προτεραιότητα των διαπροσωπικών σχέσεων: στην ανθρώπινη «χαρά» της κοινωνίας – στους αντίποδες της αναγκαστής υποταγής σε κάποια «πολιτική» ορθότητα.

Τρίτον, να λειτουργήσει η Ελλάδα ως πολιτισμικός (άρα και πολιτικός) καταλύτης δημιουργικής συμπόρευσης αυτής της μετα-βυζαντινής Ανατολής (υπό τη Νεο-οσμανική ηγεσία) με τη μετα-ρωμαϊκή Δύση (υπό την ηγεσία των Βρυξελλών). Η Δύση διεκδικεί τη συνέχεια του αρχαιοελληνικού κληροδοτήματος, η Τουρκία τη συνέχεια του Βυζαντίου. Η υπαγωγή του σημερινού Ελλαδισμού υπό την οθωμανική επιρροή με παράλληλη τη μετοχή του στην Ευρωπαϊκή Ενωση, θα ήταν ίσως η τελευταία ευκαιρία να επανέλθει, με ενεργό μετοχή, στο ιστορικό γίγνεσθαι ο Ελληνισμός.

Αν διέσωζε ελληνικότητα το ελλαδικό κρατίδιο.

Ηλεκτρονική διεύθυνση άρθρου: http://www.efylakas.com/archives/6405