«Το ελληνικό δράμα», είναι ο τίτλος σχολίου του Γκερντ Χέλερ στη Frankfurter Rundschau και αφορά τη συνολική εικόνα που δίνει αυτή την εποχή η Ελλάδα. «H αποτυχία στο Μουντιάλ, οι ταλαιπωρημένοι τουρίστες στον Πειραιά, η βομβιστική επίθεση στην Αθήνα και η νέα επιδείνωση στις αποδόσεις, τα καπέλα και τα ασφάλιστρα των ελληνικών ομολόγων κάνει πολλούς Έλληνες να αναρωτιούνται που πάει η υπερχρεωμένη χώρα τους.» «Οι χρηματοπιστωτικές αγορές δεν φαίνεται να πείστηκαν ότι η Ελλάδα θα τα καταφέρει.

Ήδη από τη στιγμή που άρχισαν οι απεργοί να αποκλείουν το λιμάνι του Πειραιά άρχισε η καθοδική πορεία της αξίας των ομολόγων, ενώ μετά τη βομβιστική επίθεση οι αγορές αντέδρασαν με αύξηση του καπέλου στα ομόλογα και οι αποδόσεις των δεκαετών ομολόγων άγγιξαν σχεδόν τα 10,5%. Και όμως η Ελλάδα φαινόταν ότι σώθηκε, όταν στις αρχές Μαΐου η ΕΕ και το ΔΝΤ ενέκριναν το πακέτο στήριξης ύψους 110 δισεκατομμυρίων ευρώ επί τρία χρόνια. Οι αγορές αναρωτιούνται όμως τι θα γίνει μετά τα τρία χρόνια. Είναι σε θέση η Ελλάδα μέχρι το 2013 να μειώσει τόσο δραστικά το δημοσιονομικό της έλλειμμα, ώστε να σταματήσει ο φαύλος κύκλος της αύξησης του δανεισμού;» Οι μεταρρυθμίσεις χρειάζονται κοινοβουλευτική πλειοψηφία και κοινωνική συναίνεση. Εάν η Ελλάδα θέλει να διαχειριστεί σωστά αυτή την κρίση, πρέπει να χτυπήσει τις αιτίες της, οι οποίες δεν πηγάζουν μόνον από τις χρόνιες διαρθρωτικές αδυναμίες, όπως π.χ. την υπερρύθμιση πολλών οικονομικών κλάδων, αλλά και από τις απαιτήσεις που υπάρχουν, αν και δεν συνάδουν με την οικονομική πραγματικότητα της χώρας. Αυτό φαίνεται στο διάλογο για την εξυγίανση του ασφαλιστικού και τις ριζικές μεταρρυθμίσεις στις εργασιακές σχέσεις. Για την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων αυτών απαιτείται κοινοβουλευτική πλειοψηφία και κοινωνική συναίνεση. Πραγματικότητες από τις οποίες η Ελλάδα απέχει ακόμη παρασάγγας: Η συντηρητική αντιπολίτευση, που με την ανεύθυνη πολιτική δαπανών και τις πελατειακές της σχέσεις ευθύνεται ουσιαστικά για την κρίση απορρίπτει όλες τις μεταρρυθμίσεις. Το ΚΚΕ, που μένει προσηλωμένο στον σταλινικό του κορσέ, βλέπει την κρίση σαν μια μάχη αποφασιστικής σημασίας στον ταξικό αγώνα του και προσπαθεί να διαλύσει την καπιταλιστική οικονομία της Ελλάδας με τις απεργίες. Έτσι έχει επικεντρωθεί τώρα τελευταία στον τουρισμό, τον σημαντικότερο κλάδο στην ελληνική οικονομία, τον μόνο που ενδέχεται να οδηγήσει τη χώρα στην οικονομική ανάπτυξη. Γιατί μόνον εάν υπάρξει οικονομική ανάκαμψη, μπορεί η Ελλάδα να αρχίσει να αποπληρώνει τα υπέρογκα χρέη της. Ο στόχος αυτός όμως με κάθε απεργία και κάθε μπλοκάρισμα στα λιμάνια απομακρύνεται στο απώτερο μέλλον.»  πηγη