Οι επιθέσεις του ΡΚΚ θα συνεχισθούν και θα συμπεριλάβουν στόχους στις μεγάλες πόλεις και στα τουριστικά θέρετρα ενώ επίκειται η διακήρυξη «Δημοκρατικής Αυτονομίας» των Κουρδικών Περιοχών στην Νοτιοανατολική Τουρκία.

Οι παραπάνω δηλώσεις του επικεφαλής των στρατιωτικών δυνάμεων του ΡΚΚ Μουράτ Καραγιλάν στην περιοχή Καντίλ του Βορείου Ιράκ στην Daily Telegraph συνιστούν μια πρόκληση πρώτου μεγέθους τόσο για τις εσωτερικές ισορροπίες όσο και για την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας.

Το νέο κύμα επιθέσεων ακυρώνει στην πράξη όλα τα μέχρι τώρα πολιτικά ανοίγματα της κυβέρνησης Ερντογάν προς τους Κούρδους στο εσωτερικό και απειλεί με νέα κρίση τις σχέσεις της Αγκυρας με την κυβέρνηση της Αυτόνομης Κουρδικής Οντότητας στο Βόρειο Ιράκ.

Ο πρώτος ευεργετούμενος από την δράση του ΡΚΚ είναι δίχως αμφιβολία η Στρατιωτική Ηγεσία που έχει πλέον την πρωτοβουλία των κινήσεων στο όνομα της εθνικής ασφάλειας, μια πρωτοβουλία κινήσεων που δεν περιορίζεται μόνο στην Ν.Α περιοχή της χώρας αλλά μπορεί να εκδηλωθεί οπουδήποτε καθώς η ηγεσία των ανταρτών έσπευσε να ορίσει ως πεδίο μάχης το σύνολο της επικράτειας.

Ο Ερντογάν σε μια στιγμή που οι εσωτερικές ισορροπίες μπορεί να υπαγορεύσουν την πρόωρη προσφυγή στις κάλπές ανά πάσα στιγμή ανάμεσα στο δημοψήφισμα του Σεπτεμβρίου για τη Συνταγματική Μεταρρύθμιση και στη λήξη της θητείας της παρούσας Βουλής τον προσεχή Ιούνιο κινδυνεύει να πληρώσει υψηλότατο πολιτικό κόστος:

Να πάψει το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ να είναι πρώτο με συντριπτικά ποσοστά υπεροχής στις Κουρδικές Περιοχές προς όφελος σχηματισμών και ανεξάρτητων υποψηφίων που θα συνδέονται με τους αντάρτες ενώ παράλληλα η αίσθηση απειλής της ακεραιότητας τη χώρας να πριμοδοτήσει τους εθνικιστές του ΜΗΡ που είναι σήμερα το τρίτο σε δύναμη κόμμα στην Βουλή.

Με τα σημερινά δεδομένα, κυρίως τις δημοσκοπήσεις, αν το ΑΚΡ χάσει την κυριαρχία στις Κουρδικές Επαρχίες, τότε ο Ερντογάν είναι πολύ πιθανόν να μην μπορέσει να διασφαλίσει αυτοδύναμη πλειοψηφία στην επόμενη Βουλή.

Σε κάθε περίπτωση αν το Κουρδικό γίνει το επίκεντρο των εξελίξεων πολύ δύσκολα ο Ερντογάν θα μπορέσει να επιδιώξει την επανεκλογή του στο όνομα της ολοκλήρωσης του εκδημοκρατισμού καθώς η Συνταγματική Μεταρρύθμιση υποβάλλεται στην κρίση των ψηφοφόρων «κουτσουρεμένη» από την πρόσφατη απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου.

Εκεί όμως που η αναζωπύρωση της δράσης του ΡΚΚ μπορεί να προκαλέσει καταστροφικές επιπτώσεις είναι στην δραστηριοποίηση της Αγκυρας στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή:

Σήμερα η Τουρκία προσπαθεί να αναδειχθεί σε γέφυρα ανάμεσα στη Δύση και το Ιράν, σε μεσολαβητή ανάμεσα στην Χαμάς και την Φατάχ, σε προσφορά καλών υπηρεσιών στην κατεύθυνση σχηματισμού νέας κυβέρνησης στην Βαγδάτη. Με δυο λόγια προβάλλει σαν μη παρακάμψιμη συνιστώσα κάθε προσπάθειας επίλυσης προβλημάτων συνολικής η και επιμέρους.

Η δυναμική επαναδραστηριοποίηση του ΡΚΚ επιβάλλει άλλες προτεραιότητες τόσο στο επιχειρησιακό όσο και στο διπλωματικό επίπεδο:Η αναγκαία παροχή πληροφοριών για αποτελεσματική αντιανταρτική δράση περνά από την καλή θέληση κυρίως της Ουάσιγκτον αλλά και του Τελ-Αβίβ ενώ ο αμερικανικός παράγων είναι ο μόνος που μπορεί να εξαναγκάσει την υπό τον Μπαρζανί Κουρδική κυβέρνηση στο Αρμπιλ του Βορείου Ιράκ να ελέγξει και πολύ περισσότερο να αφοπλίσει και να διαλύσει τις δυνάμεις του ΡΚΚ στην περιοχή Καντίλ.

Είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι η δράση του ΡΚΚ εξ αντικειμένου εξυπηρετεί τόσο τις ΗΠΑ όσο και το Ισραήλ που είδαν στα δραματικά γεγονότα της Γάζας στις αρχές Ιουνίου μια μη αντιστρέψιμη αλλαγή γραμμής πλεύσης της διπλωματίας Ερντογάν-Νταβούτογλου: Από μεσολαβητής στο Μεσανατολικό η Αγκυρα πρόβαλε να διεκδικεί πλέον ανοικτά την ηγεσία του Αραβομουσουλμανικού Κόσμου.

Τούτων λεχθέντων η πίεση των ΗΠΑ στην Τουρκία έχει τα όρια της καθώς η συμβολή της Αγκυρας στην σταθεροποίηση του Ιράκ και στην εξισορρόπηση της εκεί επιρροής του Ιράν είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία στον βαθμό που ο Ομπάμα θελήσει να είναι συνεπής στην δέσμευση του για πλήρη αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από την χώρα μέχρι το τέλος του 2011.

Η αναζωπύρωση της δράσης του ΡΚΚ στην Νοτιοανατολική Τουρκία με ορμητήριο το Βόρειο Ιράκ μπορεί από εργαλείο πίεσης προς την Αγκυρα να γίνει μια ανεξέλεγκτο περιφερειακό Ντόμινο με παρενέργειες στο Ιράν στο Ιράκ και στην Συρία.

Εχει ο Ερντογάν τη δυνατότητα να αναλάβει πολιτικές πρωτοβουλίες εντός και εκτός συνόρων πριν ο φαύλος κύκλος των αιματηρών επιθέσεων του ΡΚΚ και της σκληρής καταστολής των στρατιωτικών κι αστυνομικών δυνάμεων τον δρομολογήσει ταυτόχρονα σε δυναμική εκλογικής φθοράς αλλά και αποσάθρωσης του εν διαμορφώσει ακόμη περιφερειακού ρόλου της χώρας;

Ενα είναι βέβαιο η κυβέρνηση Ομπάμα επείγεται να απεμπλακεί συντεταγμένα από το Ιράκ και το Αφγανιστάν και δεν έχει ούτε την βούληση, ούτε τη δυνατότητα για «Μεγάλο Παιχνίδι» γύρω από το Κουρδικό, ούτε περιθώριο για θερμή σύγκρουση με την Τεχεράνη. Εξίσου βέβαιο είναι ότι οι επιδιώξεις και συμφέροντα του Ισραήλ μέχρι ενός σημείου ταυτίζονται με τις επιλογές της Ουάσιγκτον.

ΠΗΓΗ