Γραφει ο Μ.Δημητρίου.

* Εχω στα χέρια μου, δυο χρόνια τώρα, αντίγραφο του φακέλου του Δημήτρη Ιωαννίδη, αρχιπραξικοπηματία της 21ης Απριλίου, με μακρά αίτησή του να διακοπεί η εκτέλεση της ποινής του (πρώτα σε περιορισμό, μετά σε δικαστική καταδίκη) από τα τέλη του 1974. Δεν ζητάει να απελευθερωθεί, όπως άλλοι, με τη φόρμουλα της αίτησης χάριτος κ.λπ. αλλά να συνεχίσει να νοσηλεύεται στο νοσοκομείο της Νίκαιας «Αγιος Παντελεήμονας» όχι ως κρατούμενος ασθενής, αλλά ως υπερήλικας και βαρύτατα ασθενής, ελεύθερος όμως. (Εστω προσωρινά).

* Η αίτησή του απορρίφθηκε από το αρμόδιο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πειραιά, μια μεταχείριση σκληρή σ’ ένα κρατούμενο ισοβίτη (με τότε φυλάκιση 33 χρόνια και έξι μήνες στον Κορυδαλλό, ανελλιπώς από 19 Ιανουαρίου 1975). Αρκετοί από τον χώρο της Αριστεράς, είχαν ταχθεί υπέρ της αποφυλάκισης μετά 20-25 χρόνια των πραξικοπηματιών, ακόμα και χωρίς όρους ή με προσχηματική αίτηση χάριτος. Όμως, η περίπτωση του Δημητρίου Ιωαννίδη αντιμετώπιζε τις μεγαλύτερες αντιδράσεις λόγω του ρόλου του στο Πολυτεχνείο και την τραγωδία της Κύπρου.

* Γεννημένος στις 13 Οκτωβρίου 1923, ο Δημήτριος Ιωαννίδης πέθανε προχθές στα 87 του χρόνια, υπέργηρος, στις φυλακές και μετά 35 χρόνια και επτά μήνες κράτησης – φυλάκισης.

Ηθελε να πεθάνει στις φυλακές, αποφασισμένος και αμετανόητος, όπως θέλει ο μύθος; Αμετανόητος ως πραξικοπηματίας ναι (αφού για το Πολυτεχνείο και την Κύπρο έφταιγαν οι άλλοι, ο ίδιος είχε «πατριωτικές προθέσεις» και δεν έπαιζε παιχνίδια όπως οι «φαύλοι πολιτικοί»). Όχι όμως αποφασισμένος να τελειώσει το βίο του πίσω από τα σίδερα. Αμφιβάλλω πολύ.

Αντίθετα, τόσο το κείμενο της αίτησης όσο και από τις επιμέρους διατυπώσεις είναι σαφής, είναι έντονη, είναι ισχυρή η επιθυμία του να αποφυλακισθεί. Τη διεκδικεί με επιχειρήματα αλλεπάλληλα, κλιμακούμενα γύρω από την κακή κατάσταση της υγείας του. Με αναλυτικές αναφορές στα καρδιολογικά, καρκινικά, κυκλοφοριακά και άλλα βαριά νοσήματά του. Την αστάθεια στο βάδισμα. Με καθόλου υπερήφανο τρόπο, το αντίθετο θα έλεγα.

* Όμως, εντύπωση προκαλούν οι διαρκείς αναφορές του, οι επικλήσεις του Δημητρίου Ιωαννίδη στο χριστιανικό και ανθρώπινο αίτημα της αποφυλάκισής του. «Επειδή δεν είναι ανθρωπίνως αποδεκτόν… να αφήσω κάποιαν στιγμή την τελευταίαν πνοή μου εντός της φυλακής… Θα ήταν άδικο, απάνθρωπο και σκληρό… Δεν συνάδει με τον πολιτισμό μας».

Παντρεμένος τυπικά τα τελευταία χρόνια με κάποια γυναίκα, που μπορούσε να τον επισκέπτεται και να τον φροντίζει, με πολλούς συγγενείς του πεθαμένους ή γερασμένους, με μόνο φίλο τον Ν. Ντερτιλή συνέγκλειστό του εξεμέτρησε το βίο του, χωρίς να γίνουν δεκτές από τη Δικαιοσύνη αυτές οι τελευταίες επιθυμίες και δικαιώματά του ίσως.  πηγη