Εδώ ο κόσμος χάνεται στα ΜΜΕ και το δικό μας Σωματείο, η Ένωση Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Αθηνών, έχω την αίσθηση ότι απλώς…. χτενίζεται.

Φοβάμαι ότι οι φίλοι μου, που είναι στη διοίκηση της ΕΣΗΕΑ, δεν έχουν καταλάβει ότι το θέμα στη δημοσιογραφία δεν είναι ούτε τα εκδοτικά παιχνίδια του Ψυχάρη, ούτε αν θα απεργήσουμε μαζί με τη ΓΣΕΕ ή μόνοι μας.

Το μέγα θέμα στο επάγγελμά μας, τη δημοσιογραφία, είναι το… τσουνάμι που έφθασε και λέγεται ΄΄ηλεκτρονική δημοσιογραφία΄΄, λέγεται ηλεκτρονική εφημερίδα.

Τα διάφορα portal ή site ή πέστε τα όπως θέλετε, που ξεφυτρώνουν καθημερινά, χρειάζονται και ανθρώπους για να τα γεμίζουν ειδήσεις. Όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι καλύπτουν αυτές τις θέσεις των ηλεκτρονικών δημοσιογράφων, που ελάχιστη ή καμία σχέση δεν έχουν με τον παραδοσιακό ρεπόρτερ. Αλλά βέβαια είναι δημοσιογράφοι, γιατί κάνουν δημοσιογραφική δουλειά.

Αναπτύσσεται έτσι ένα προλεταριάτο νέων δημοσιογράφων που η ΕΣΗΕΑ κάνει ότι δεν τους βλέπει. Όμως αυτοί οι επαγγελματίες στη νέα εποχή της δημοσιογραφίας, τη διαδικτυακή, υπάρχουν.

Και τι θα γίνουν όλα αυτά τα παιδιά; Θα παραμείνουν απροστάτευτα και συνδικαλιστικά άστεγα; Και ποια δυνατότητα απεργίας θα έχει αύριο η ΕΣΗΕΑ όταν θα ζητάει να νεκρώσει η ενημέρωση του πολίτη για ή 24 ή 48 ώρες και βέβαια – και δικαιολογημένα- τα παιδιά των ηλεκτρονικών μέσων θα λένε ένα μεγαλοπρεπές ΄΄όχι΄΄ σε ένα συνδικαλιστικό όργανο που τους έχει γυρίσει την πλάτη.

Δεν εξανεμίζεται έτσι και το όπλο της απεργίας για όλους μας;

πηγη