Φαίνεται τελικά ότι ένα κύριο χαρακτηριστικό του Γιώργου Παπανδρέου είναι ότι είναι απρόβλεπτος. Εν μέσω μπαράζ πρωτοφανών τουρκικών παραβιάσεων στον εναέριο χώρο του Αιγαίου, που θα έπρεπε να τον κάνουν να αναθεωρήσει το τελευταίο ταξίδι του, ο πρωθυπουργός, τελικά, δεν έκανε την «ανατροπή» και πήγε, όπως είχε προγραμματίσει, στην Τουρκία.

Tην παραμονή του ταξιδιού, «Το ΒΗΜΑonline» δημοσιοποίησε πληροφορίες για τη σχετική συζήτηση ενδεχόμενης ματαίωσης που έγινε στην κυβέρνηση, ενώ, την επομένη, η Χουριέτ ανέφερε ότι η επίσκεψη παρά λίγο μην πρσαγματοποιηθεί, σύμφωνα με τουρκικές πληροφορίες.

Όμως, το τι τους είπε εκεί που πήγε, αυτό κι αν ήταν ανατροπή… Οχι μόνον για τον ίδιο, αλλά για την ιστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων τις τελευταίες δεκαετίες.

Εμπρός σε ένα ακροατήριο από Τούρκους πρέσβεις που τον παρακολουθούσε μάλλον αμήχανο και παγωμένο, παρουσία του Τούρκου ομολόγου του, που φαίνεται ότι είχε τα ίδια αισθήματα, ο πρωθυπουργός εκφώνησε μια από τις σκληρότερες, για την τουρκική πολιτική, ομιλίες Ελληνα ηγέτη. Πήγε στο στόμα του λύκου και μίλησε ωμά, απερίφραστα, χωρίς στρογγυλέματα. Και, το κυριότερο, μίλησε σε τόνο και με ύφος που δεν επιτρέπει παρερμηνείες της μορφής ότι αυτά που λέει δεν τα εννοεί.

Ο Παπανδρέου δεν άφησε θέμα που να μην πάρει σκληρή θέση. Μεταξύ άλλων, εξήγησε με μεγάλη σαφήνεια στους Τούρκους ότι οι παραβιάσεις δεν είναι μια «τεχνική ρουτίνα», όπως οι ίδιοι υποστηρίζουν, αλλά παραβιάσεις που μετράνε και που δεν θα έπρεπε να τους δημιουργούν την αυταπάτη μιας προετοιμασίας αλλαγής καθεστώτος στο Αιγαίο. Επίσης, τους κατέστησε ωμά σαφές ότι ο δρόμος προς την Ευρώπη είναι εντελώς κλειστός, αν δεν σεβαστούν όλα όσα πρέπει να σεβαστούν και για την Ελλάδα και για την Κύπρο. Είναι ίσως η πρώτη φορά που από την εποχή που υιοθετήθηκε η ελληνική στρατηγική υπέρ της τουρκικής ένταξης στην Ευρώπη από την κυβέρνηση Σημίτη, την οποία πιστά ακολούθησε η κυβέρνηση Καραμανλή, που η ελληνική πλευρά δεν κρύβεται πίσω από διαδικαστικότητες και περιφραστηκότητες και λέει, επιτέλους, τα πράγματα με το όνομά τους…

Ετσι, αυτό το ταξίδι στο στόμα του λύκου, ήταν μια μεγάλη έκπληξη. Τόσο μεγάλη, που υπήρξαν και κάποιοι οι οποίοι υποστήριξαν ότι όσα είπε δεν ήταν παρά ένα ρητορικό άλλοθι, ένα προπέτασμα καπνού για μια συζήτηση που διεξάγεται στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση. Φυσικά, στην πολιτική, ειδικά τη διεθνή, ουδείς μπορεί να γνωρίζει με ασφάλεια τι πραγματικά συμβαίνει. Όμως, η ομιλία Παπανδρέου δεν αφήνει πολλά περιθώρια για τέτοιες σκέψεις. Αυτά που έλεγε φάνηκε ότι τα εννοούσε κατά γράμμα. Και ασφαλώς έτσι τα εξέλαβαν και οι Τούρκοι. Και, σε κάθε περίπτωση, αυτά δεσμεύουν πολύ περισσότερο τον ίδιο και την Ελλάδα από τους αφανείς υπηρεσιακούς κύκλους συζητήσεων που διεξάγονται εδώ και τόσο καιρό από τις κυβερνήσεις των πολλών τελευταίων ετών.

Το τι οδήγησε τον πρωθυπουργό να υιοθετήσει αυτή την πολύ αυστηρή στάση, την οποία, ευτυχώς, τήρησε, είναι άγνωστο. Ισως τον ενόχλησαν πολύ οι παραβιάσεις και λειτούργησαν τελικά «ανάποδα» για τους Τούρκους. Ισως πάλι να υπάρχουν και πιο ουσιαστικές πτυχές. Ισως να είχε πηγαίνοντας στην Τουρκία, κι άλλα στο μυαλό του, όπως, λ.χ., την επίσκεψη του Ισραηλινού αντιπροέδρου την ερχόμενη Τετάρτη στην Αθήνα. Κι ίσως αυτή η ριζική ανατροπή που έχει πετύχει εδώ και λίγο καιρό στις σχέσεις της Ελλάδας με το Ισραήλ, να μην είναι ασύνδετη με την ανατροπή που έφερε μιλώντας προχθές στους Τούρκους πρέσβεις, την ώρα που οι σχέσεις Τουρκίας – Ισραήλ βρίσκονται πλέον εγκατεστημένες στο κόκκινο, με ότι μπορεί αυτό δυνητικά να σημάνει και για τις σχέσεις της Ουάσιγκτον με την Αγκυρα.

Πάντως, μια ενδεχόμενη περιφερειακή ενεργοποίηση της Ελλάδας είναι ένα θέμα με πολύ μεγάλες διαστάσεις που μπορεί να καταστεί καθοριστικό και για την υφιστάμενη ελληνοτουρκική ισορροπία, αφού η διεθνής σημασία του θα την ξεπερνά κατά πολύ και θα την εντάσσει σε έναν ευρύτερο στρατηγικό χάρτη, με πολύ σημαντικότερους παίκτες άλλης τάξεως. Αν πράγματι συμβαίνει κάτι τέτοιο, μπαίνουμε σε μια νέα, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα περίοδο, στην οποία κυριολεκτικώς μπορεί να έρθουν τα πάνω κάτω…Αν!…

πηγη