"Greek National Pride" blog / ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ / ΕΛΛΑΔΑ / Τουρκία

O ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ ΠΕΡΙ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ


Ο γεωγραφικός κατακερματισμός του ελληνικού χώρου, γεννά εύκολα τον πειρασμό αντίστοιχου κατακερματισμού των ενόπλων δυνάμεων, έτσι ώστε να επιτευχθεί η κατά το δυνατόν πληρέστερη κάλυψή του.

Ο πειρασμός αυτός μπορεί να αποβεί θανάσιμος, άλλωστε και ο σκοπός είναι καθ’ εαυτόν ουτοπικός. Η αριθμητική υπεροχή της τουρκικής πλευράς και το πλήθος των πιθανών στόχων της, της δίνει εξ αντικειμένου ορισμένα περιθώρια επιλογής και εκτέλεσης παραπλανητικών αποβατικών και άλλων κινήσεων με σκοπό να ενταθεί ο έτσι κι αλλιώς υπαρκτός ελληνικός πειρασμός του κατακερματισμού των δυνάμεων.

Αντίστοιχα, μεγάλη επαγρύπνηση και διαίσθηση απαιτείται από την πλευρά της ελληνικής ηγεσίας, η οποία θα πρέπει να ξεκόψει εξ αρχής από την αντίληψη ότι είναι δυνατή η ίση προστασία των πάντων.

Θα πρέπει επίσης, λόγω της αριθμητικής μειονεξίας, να θέση σε δευτερεύουσα και τριτεύουσα μοίρα την προάσπιση πόλεων και αμάχων πληθυσμών και να επικεντρώσει τα διαθέσιμά της όχι στην κάλυψη χώρου, αλλά αποκλειστικά στην συντριβή του κύριου όγκου των εχθρικών ενόπλων δυνάμεων, εκεί όπου θα ρίξουν αυτές το βάρος τους και ει δυνατόν πριν προλάβουν να αναπτυχθούν πλήρως.

Προκειμένου να εκπληρωθεί ο υπέρτατος αυτός σκοπός, ίσως χρειασθεί να διακινδυνεύσει ο αριθμητικά υποδεέστερος την απώλεια εδαφών ή και τη διεξαγωγή επιχειρήσεων με ανοιχτά τα πλευρά του, πράγμα που θα πρέπει να αναπληρώνει με ευελιξία και ταχύτητα.

Όμως η τελική έκβαση θα κριθεί με βάση τα όσα θα γίνουν στο επίπεδο εκείνο που άπτεται της ίδιας της ουσίας του πολέμου. Πόλεμος σημαίνει πρωταρχικά επιδίωξη συντριβής των εχθρικών ενόπλων δυνάμεων, απ’ αυτήν εξαρτώνται κι απ’ αυτήν απορρέουν όλα τα άλλα.

Και αν αυτή επιτευχθεί, τότε αναπληρώνονται αργά ή γρήγορα όλα όσα θυσίασε κανείς θέλοντας να συγκεντρώσει τις δυνάμεις του την αποφασιστική στιγμή στο αποφασιστικό σημείο.

Η ελληνική πλευρά δεν θα μπορέσει να αντισταθμίσει τα γεωγραφικά της μειονεκτήματα έναντι της τουρκικής αν δεν καλύπτει με ικανή δύναμη πυρός το σύνολο της τουρκικής επικράτειας και όχι απλώς τα θέατρα του πολέμου και περιορισμένο βάθος του χώρου γύρω τους.

Δεν είναι δύσκολο να κατανοήσουμε γιατί.

Το μικρό βάθος του ελληνικού χώρου δίνει στην τουρκική πλευρά τη δυνατότητα να πλήξει ολόκληρη την επιφάνειά του με όλα μικρότερου βεληνεκούς καθώς και με αεροπλάνα που διαθέτουν μικρότερη ωφέλιμη ακτίνα δράσεως από τα ελληνικά.

Αλλά και αντίστροφα: το συγκριτικά μεγάλο βάθος του τουρκικού χώρου επιτρέπει να αποσυρθούν στο εσωτερικό του, δηλαδή πέρα από την εμβέλεια της ελληνικής δύναμης πυρός, όλα μεγαλύτερου βεληνεκούς (η Τουρκία έφτασε να συζητεί ακόμα και με την Κίνα την αγορά πυραύλων εδάφους –εδάφους μεγάλου βεληνεκούς) καθώς και αεροπλάνα με μεγαλύτερη ωφέλιμη ακτίνα δράσεως.

Ας σημειωθεί ότι τα τουρκικά αεροπλάνα μπορούν, ξεκινώντας απ΄ τα μακρινότερα ως προς εμάς αεροδρόμια της Ανατολίας (Μπάτμαν, Ερζουρούμ), να εφοδιάζονται στον αέρα όσο ακόμα βρίσκονται μέσα στον τουρκικό εναέριο χώρο και να εκτελούν έτσι αποστολές μέσα στην ελληνική επικράτεια σαν να είχαν απογειωθεί από αεροδρόμια των μικρασιατικών παραλίων.

Άρα, σε περίπτωση σύρραξης, η ελληνική πλευρά, ακόμα κι αν θα επιθυμούσε να αιφνιδιάσει τον αντίπαλο με ένα προληπτικό χτύπημα, δεν είναι διόλου βέβαιο ότι θα έβρισκε τον κορμό των αεροπορικών του δυνάμεων στα πλησιέστερα αεροδρόμια.

Το κρίσιμο τούτο πρόβλημα λύνεται μόνον με πυραυλικά συστήματα κατάλληλου βεληνεκούς και με ουσιώδεις δυνατότητες ανεφοδιασμού των ελληνικών αεροπλάνων στον αέρα (π.χ. μεταξύ Κρήτης και Κύπρου).

Τα πράγματα θα ήσαν πολύ απλούστερα, εννοείται, αν η Ελλάδα και η Κύπρος δεν ήσαν κράτη με de facto  μειωμένα κυριαρχικά δικαιώματα, αν δηλαδή οι αποφάσεις τους δεν εξαρτιούνταν ούτε άμεσα ούτε έμμεσα από το τι ανέχονται οι Ηνωμένες Πολιτείες και το τι θεωρεί ως casus belli  η Τουρκία.

Στην περίπτωση αυτή, η κυρίαρχη κυπριακή κυβέρνηση θα καλούσε την κυρίαρχη ελληνική κυβέρνηση να εγκαταστήσει αεροπορικές δυνάμεις στο έδαφός της, οι οποίες θα μπορούσαν να πλήξουν άμεσα την καρδιά και το υπογάστριο της τουρκικής επικράτειας.

Στο κάτω-κάτω η Ελλάδα είναι εξ ίσου εγγυήτρια Δύναμη του κυπριακού κράτους και επομένως έχει τουλάχιστον τα ίδια δικαιώματα με την Τουρκία να εγκαταστήσει εκεί της ένοπλες δυνάμεις της.

Αλλά τέτοιες παλικαριές ούτε καν να τις ονειρευτεί δεν τολμά όποιος είναι υποχρεωμένος να επαιτήσει το τελευταίο ανταλλακτικό και την τελευταία βίδα.

Μπροστά στη γενικότερη πλεονεκτική θέση της Τουρκίας, η ελληνική πλευρά δεν θα είχε σοβαρές πιθανότητες στρατιωτικής νίκης αν δε έβρισκε τη δύναμη και την αποφασιστικότητα να καταφέρει το πρώτο (μαζικό) πλήγμα, αιφνιδιάζοντας το εχθρό.

Το πρώτο πλήγμα το επιβάλλει σήμερα όχι κάποια «πολεμοχαρής» διάθεση, αλλά η λογική των σύγχρονων οπλικών συστημάτων: η λογική του μέσου αυτονομείται, όπως αναφέραμε στις εισαγωγικές μας παρατηρήσεις, και προσδιορίζει ουσιωδώς τον προσανατολισμό της πολεμικής στρατηγικής.

Αν η ελληνική πλευρά, λέγοντας «αμυντικό δόγμα», εννοεί ότι, φοβούμενη μήπως εκτεθεί στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης και των συμμάχων, προτίθεται σε οποιαδήποτε περίπτωση (γενικού) πολέμου να αφήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων και το πλεονέκτημα του πρώτου (μαζικού) πλήγματος στον εχθρό, τότε έχει κατά πάσα πιθανότητα υπογράψει μόνη της και εκ προοιμίου την καταδίκη της.

Με δεδομένη την τουρκική υπεροπλία και τη γενικότερη τουρκική γεωπολιτική υπεροχή, ένα (μαζικό) πρώτο πλήγμα εξ ανατολών θα παραλύσει τεχνικά, αλλά και ψυχολογικά την ελληνική πλευρά.

Σε παλαιότερους πολέμους, διεξαγόμενους στην ξηρά, μπορούσε ενδεχομένως να αφεθεί στον εχθρό η επιθετική πρωτοβουλία ως ότου εξαντλήσει τις δυνάμεις του.

Όμως αυτό προϋπέθετε ότι ο αμυνόμενος κατείχε θέσεις φυσικά ή τεχνητά οχυρές που του επέτρεπαν να κρατήσει τις δικές του δυνάμεις σχετικά αλώβητες ώσπου να περάσει στην αντεπίθεση.

Σήμερα, η δύναμη και το βεληνεκές του πυρός από κάθε κατεύθυνση προς κάθε κατεύθυνση και η μετάθεση του πολεμικού κέντρου βάρους από την ξηρά στον αέρα ακυρώνει αυτήν την προϋπόθεση˙ δεν υπάρχουν πια κρυψώνες για τις ένοπλες δυνάμεις, και το (μαζικό) πρώτο πλήγμα αποσκοπεί ακριβώς στην εξουδετέρωση των μέσων μιας αντεπίθεσης  σε ευρεία κλίμακα.

Οι ίδιοι αυτοί τεχνικοί παράγοντες καθιστούν το χρόνο αποφασιστικό μέγεθος, με άλλα λόγια προσδίδουν στην εναρκτήρια φάση του πολέμου, καθοριστική σημασία˙ ό,τι δεν κερδίζεται  ή ό,τι χάνεται στη φάση αυτή είναι δυσκολότατο να αποκτηθεί ή να αναπληρωθεί κατόπιν.

Γι’ αυτό και το πρώτο πλήγμα, το οποίο εγκαινιάζει την καθοριστική εναρκτήρια φάση του πολέμου, πρέπει να είναι όσο το δυνατόν μαζικότερο και καιριότερο.

Πρώτο πλήγμα, με τη στρατηγική σημασία του όρου, δεν είναι ο πρώτος τυχόν πυροβολισμός που πέφτει κατά το πρώτο «θερμό επεισόδιο» μιας πολεμικής αντιπαράθεσης˙ είναι μια συντονισμένη και ακαριαία ενέργεια όλων των κλάδων των ενόπλων δυνάμεων προς εκμηδένιση των ζωτικών σημείων του εχθρικού πολεμικού δυναμικού, ιδίως όσων εμφανίζονται στο πλαίσιο της κλιμάκωσης ενός τοπικού «θερμού επεισοδίου», αλλά και πολύ νωρίτερα ακόμα, όταν δηλαδή διαπιστωθεί ότι επίκειται έτσι κι αλλιώς εχθρική επίθεση˙ το επιτελικό σχέδιο του πρώτου πλήγματος πρέπει λοιπόν να βρίσκεται στο συρτάρι ήδη από καιρό ειρήνης, χωρίς αυτό να σημαίνει καθόλου ότι όποιος το έχει καταστρώσει και όποιος θα το εφαρμόσει είναι αναγκαία ο επιτιθέμενος με την ιστορική και πολιτική έννοια του όρου.

Καθώς το γεωπολιτικό δυναμικό της Τουρκίας μακροπρόθεσμα ενισχύεται, ενώ της Ελλάδας μακροπρόθεσμα συρρικνώνεται, ο επιτιθέμενος με την ιστορική και την πολιτική έννοια δεν μπορεί να είναι άλλος από την Τουρκία˙ ανεξάρτητα από εθνικές μυθολογίες, το γεγονός αυτό δεν έχει καμμία σχέση με ηθικές ή φυλετικές ιδιότητες, αλλά οφείλεται στη διαμόρφωση του συσχετισμού των δυνάμεων, και τα πράγματα θα αντιστρέφονταν  αν αντιστρεφόταν  και ο συσχετισμός των δυνάμεων.

Αλλά όποιος, θέλοντας και μη, υιοθετεί αμυντική στρατηγική στο ιστορικό και στο πολιτικό επίπεδο, δεν είναι γι’ αυτόν και μόνον το λόγο υποχρεωμένος να υιοθετήσει αμυντική στρατηγική στο στρατιωτικό επίπεδο.

Τα δύο επίπεδα δεν πρέπει να συγχέονται κατά κανένα τρόπο.

Άλλο είναι η άμυνα ως ιστορικοπολιτικός σκοπός και άλλο η άμυνα ως στρατιωτικό μέσο, άλλο ο αμυντικός χαρακτήρας ενός πολέμου και άλλο η αμυντική διεξαγωγή ενός πολέμου.

Άλλωστε από στρατιωτική άποψη η καθαρά αμυντική διεξαγωγή  πολέμου στερείται νοήματος και είναι πρακτικά αδύνατη. Αν την παίρναμε στα σοβαρά, θα σήμαινε ότι ο επιτιθέμενος μπορεί να κάνει ό,τι θέλει ατιμώρητα, διατρέχοντας απλώς τον κίνδυνο να επανέλθει στην αρχική του θέση και να προετοιμασθεί για να ξαναδοκιμάσει.

Καμμιά άμυνα δεν είναι τελεσφόρα, αν δεν εμπεριέχει μια δραστική τιμωρία του επιτιθέμενου, όμως η τιμωρία αυτή δεν μπορεί παρά να συνίσταται σε πράξεις, οι οποίες, αν ιδωθούν  μεμονωμένα, χαρακτηρίζονται από την ισχυρή παρουσία επιθετικών στοιχείων: ο αμυνόμενος πυροβολεί με τον ίδιο τρόπο και για τον ίδιον σκοπό όπως  και ο επιτιθέμενος.

Στα παραπάνω σημεία συνοψίσαμε τις προϋποθέσεις, υπό τις οποίες η Ελλάδα θα μπορούσε να κερδίσει έναν πόλεμο εναντίον της Τουρκίας.

Προσοχή: δεν λέμε ότι είναι σε θέση να το κάμει ή ότι θα το κάμει˙ λέμε μόνον ότι, άν  το πετύχει, μπορεί να το πετύχει υπ’ αυτές τις προϋποθέσεις και μόνο.

Με τη σειρά τους, όμως, οι προϋποθέσεις αυτές προϋποθέτουν άλλα πράγματα, δηλαδή ορισμένο στρατιωτικό δυναμικό, ορισμένη δύναμη πυρός και ορισμένη δόμηση των ενόπλων δυνάμεων.

Η τήρηση του κανόνα της συγκέντρωσης των δυνάμεων δεν έχει καμμιάν αξία , όταν οι δυνάμεις σου είναι πενιχρές˙ και το πρώτο πλήγμα επίσης δεν αποφέρει μεγάλα κέρδη, όταν το καταφέρεις μ’ ένα κυνηγετικό όπλο –γι’ αυτό άλλωστε και η υπογράμμιση της στρατηγικής σημασίας του πρώτου πλήγματος διόλου δεν εμπεριέχει κάποιαν έμμεση παρότρυνση να ξεκινήσει κανείς πόλεμο από λεβεντιά και στα καλά καθούμενα˙ σημαίνει μόνον ότι, αν  ένας εμπόλεμος διαθέτει επαρκή μέσα για ένα καίριο πρώτο πλήγμα, πρέπει να τα χρησιμοποιήσει, εφ’ όσον θέλει να κερδίσει έναν πόλεμο με δεδομένες τις σύγχρονες και υπερσύγχρονες τεχνολογικές συνθήκες.

Αφού λοιπόν οι στρατηγικές προϋποθέσεις της νίκης δεν είναι καν δυνατόν να συγκεντρωθούν αν δεν υφίσταται το απαραίτητο στρατιωτικό δυναμικό, τίθεται αυτόματα το ερώτημα σε ποιαν κατάσταση βρίσκεται σήμερα από την άποψη αυτή η ελληνική πλευρά, σε σύγκριση πάντα με την τουρκική.

Και αφού το τουρκικό γεωπολιτικό δυναμικό (με τη γνωστή μας ήδη τριπλή έννοια του όρου) είναι υπέρτερο του ελληνικού, ερωτάται επίσης κατά πόσον η ελληνική πλευρά ισοφαρίζει τα οργανικά της μειονεκτήματα με την ανωτερότητά της στον οικονομικό και στον εξοπλιστικό τομέα, κατά πόσον το ποιοτικό της προβάδισμα υπερκαλύπτει τις τυχόν ποσοτικές ελλείψεις.

Στα ερωτήματα αυτά η απάντηση σήμερα είναι σαφής: η Ελλάδα δεν διαθέτει επαρκή μέσα αποτροπής, εάν ορίσουμε την αποτροπή –όπως οφείλουμε να την ορίσουμε- ως ικανότητα να καταφέρεις ένα καίριο πρώτο πλήγμα και να παραλύσεις για μακρό χρονικό διάστημα τον εχθρό.

Ούτε η ποιοτική υπεροχή της ελληνικής πλευράς αντισταθμίζει τα ποσοτικά της μειονεκτήματα, ούτε η ελληνική δύναμη πυρός καλύπτει το σύνολο της τουρκικής επικράτειας, αδυνατώντας έτσι να προστατεύσει αποτελεσματικά και την Κύπρο.

Και το χειρότερο, δεν είναι καν η σημερινή εικόνα καθ’ εαυτήν˙ είναι η δυναμική της εξέλιξης, αν την παρακολουθήσουμε στην τελευταία δεκαπενταετία και αν κάνουμε τις εύλογες προβολές στο μέλλον με βάση τις ήδη παρούσες και βαρύνουσες ενδείξεις.

Τότε θα δούμε ότι η διεύρυνση της απόστασης ανάμεσα στο στρατιωτικό δυναμικό της Ελλάδας και σ’ εκείνο της Τουρκίας αποτυπώνει λίγο-πολύ πιστά την επέκταση του τουρκικού γεωπολιτικού δυναμικού και τη συρρίκνωση του αντίστοιχου ελληνικού.

Οι αριθμοί είναι συντριπτικοί και καλύπτουν συμμετρικά όλους τους τομείς, από τους οικονομικούς με την ευρύτερη ίσαμε τους εξοπλιστικούς με τη στενότερη έννοια.

Αν το 1980 το ελληνικό ακαθάριστο εθνικό προϊόν αποτελούσε σχεδόν το 80% του τουρκικού, το 1995 είχε πέσει στο 40%.

Αν το 1980 η ελληνική βιομηχανική παραγωγή αποτελούσε το 60% της τουρκικής, το 1995 δεν ήταν πάνω από το 30%, και ιδιαίτερα στην παραγωγή μηχανολογικού εξοπλισμού η σχέση πέρασε από το 70% του 1980 στο 35% του 1995. Ενώ το 1980 οι ελληνικές εξαγωγές ήσαν σχεδόν τριπλάσιες των τουρκικών, δεκαπέντε χρόνια αργότερα αποτελούσαν μόλις το 60% εκείνων.

Η επίπτωση της δραστικής αυτής μεταβολής των οικονομικών συσχετισμών πάνω στο ύψος των στρατιωτικών δαπανών ήταν γενικότατα η εξής: από το 1985 και μετά οι κατά κεφαλήν στρατιωτικές δαπάνες αυξήθηκαν κατά 80% στην Τουρκία και μειώθηκαν κατά 20% στην Ελλάδα.

Τα συνολικά μεγέθη εξελίχθηκαν ως εξής (σε σταθερές τιμές του 1990): η Ελλάδα ξόδεψε το 1980-1984 κατά μέσον όρον 3.820 εκ. δολλ. και το 1995 3.893 (περίπου τα ίδια), ενώ η Τουρκία ξεκινώντας από λιγότερα την περίοδο1980-1984 (ήτοι 3.765 εκ. δολλ.) έφτασε τα  6.379.

Αυτό σημαίνει: πριν από 15 χρόνια η Ελλάδα υπερτερούσε , έστω και κατά 1%, σήμερα υστερεί, και μάλιστα σχεδόν κατά 40%!

Ακόμα πιο αισθητή είναι η διαφορά όχι πλέον στις γενικές στρατιωτικές, αλλά ειδικά στις νευραλγικές εξοπλιστικές δαπάνες.

Στο διάστημα 1980-1984 η Ελλάδα έδινε για εξοπλισμούς 665 εκ. δολλ. κατά μέσον όρον, για να φτάσει τα 771 το 1995, ενώ η Τουρκία πέρασε στην ίδια δεκαπενταετία από τα 343 στα 2.405 εκ. δολλ. – από το διπλάσιο υπέρ της Ελλάδας στο τριπλάσιο υπέρ της Τουρκίας!

(Το ίδιο από άλλη οπτική γωνία: το 1977 η Ελλάδα εισήγαγε όπλα αξίας 752 εκ. δολλ. και η Τουρκία 245˙ το 1987 τα ελληνικά εισαγόμενα όπλα στοίχισαν 187 εκ. δολλ. ενώ τα τουρκικά 925!).

Ίσως ακόμα σημαντικότερο μακροπρόθεσμα είναι το γεγονός ότι η Τουρκία συνέδεσε το εξοπλιστικό της πρόγραμμα με την ανάπτυξη δικής της πολεμικής βιομηχανίας μέσω εκτεταμένων προγραμμάτων συμπαραγωγής˙ έτσι, σήμερα είναι αυτάρκης κατά το 30% περίπου, με ανοδική τάση και με εξαγωγική κατεύθυνση (προ καιρού π.χ. η Αίγυπτος αγόρασε αεροπλάνα F-16 τουρκικής παραγωγής).

Αντίθετα, ο ελληνικός βαθμός αυτάρκειας έπεσε από το 15-20% , όπου βρισκόμασταν στις αρχές της δεκαετίας  του 1980, στο 5% περίπου –και φοβούμαι ότι σ’ αυτό το 5% περιλαμβάνονται στατιστικά και προϊόντα ουσιαστικώς άχρηστα, όπως λ.χ. το στατικό αντιαεροπορικό σύστημα ΑΡΤΕΜΙΣ 30, στο οποίο επί μια δεκαετία σπαταλήθηκαν αδίκως 110 δις. δρχ.

Πολιτικά σφάλματα εμπόδισαν να μετριασθεί κάπως η ελληνική οργανωτική και τεχνική ανικανότητα μέσω προγραμμάτων συμπαραγωγής.

Όταν  Ελλάδα αγόρασε το 1985 80 αεροπλάνα τρίτης γενεάς, διέσπασε την προμήθεια σε δύο τύπους και σε δύο χώρες, οπότε δεν συνέφερε πλέον τους προμηθευτές η εγκατάσταση γραμμής συμπαραγωγής για 40 μόνον F-16.

Και όταν το 1992 αποφασίσθηκε η αγορά άλλων 40, πάλι η ποσότητα ήταν ανεπαρκής για τον σκοπόν αυτόν, αφού η δεύτερη αγορά δεν συνδέθηκε με την πρώτη, αλλά έγινε εν είδει μεταγενέστερης «τσόντας».

Αντίθετα, η Τουρκία αγόρασε απ’ ευθείας 160 F-16 και εγκαινίασε αμέσως το πρόγραμμα συμπαραγωγής.

Εάν εξειδικεύσουμε περισσότερο τη συγκριτική μας ανάλυση και υπεισέλθουμε στους επί μέρους κλάδους των ενόπλων δυνάμεων, θα πρέπει να πούμε ότι, πέραν της σχετικής ισορροπίας δυνάμεων ανάμεσα στο ελληνικό και στο τουρκικό ναυτικό, η πλάστιγγα γέρνει ήδη σοβαρά υπέρ της Τουρκίας στην ξηρά και στον αέρα.

Ο συσχετισμός των χερσαίων δυνάμεων έχει βαρύνουσα σημασία, αφού η Ελλάδα θα χρειασθεί επειγόντως μιαν επιτυχία στον Έβρο και μιαν προέλαση στην Ανατολική Θράκη, προκειμένου να αντισταθμίσει εδαφικές απώλειες στο Αιγαίο και στην Κύπρο.

Πέραν της μεγάλης αριθμητικής υπεροχής του πεζικού της (πάνω από 4 προς 1), η Τουρκία διαθέτει τριπλάσια πυροβόλα (3.380 μπρος 1.130) και διπλάσια άρματα μάχης  (3,615 προς 1.720).

Στο μέτωπο του Έβρου βεβαίως, οι αναλογίες δεν θα είναι τόσο δυσμενείς για την ελληνική πλευρά, καθώς αυτή μπορεί να συγκεντρώσει εκεί ποσοστιαία μεγαλύτερο μέρος των χερσαίων της δυνάμεων απ ότι η Τουρκία.

Ενώ όμως προς το παρόν και οι δύο χώρες έχουν άρματα μάχης δεύτερης γενεάς, η Τουρκία αρχίζει ήδη την παραγωγή 1.500 αρμάτων τρίτης γενεάς με προφανείς συνέπειες, ιδιαίτερα σ’ ένα έδαφος περίπου «φτιαγμένο» για το όπλο αυτό, όπως είναι το έδαφος της Θράκης.

Αλλά όση σημασία κι αν έχουν όλα αυτά, δεν χρειάζεται να είναι κανείς στρατηγική διάνοια για να γνωρίζει ότι η κρίσιμη μάχη θα δοθεί στον αέρα κι ότι το κρίσιμο όπλο θα είναι η αεροπορία –και μάλιστα ακριβώς επειδή το πρώτο πλήγμα και η εναρκτήρια φάση του πολέμου θα βαρύνουν αποφασιστικά στην έκβαση. Τουλάχιστον η τουρκική ηγεσία το έχει αντιληφθεί αυτό εγκαίρως.

* Απόσπασμα από σχετική ανάρτηση στο »ifestosedu.gr» (ιστοσελίδα καθηγ. Παν. Ήφαιστου)

elkeda.gr

13 thoughts on “O ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ ΠΕΡΙ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

  1. Δεν ξέρω απο ποιόν χώρο προέρχεταο ο κ. Κονδύλης αλλά εγώ τον βλέπω γαι άκαπνο αποστειρωμένο θεωρητικό χωρίς να γνωρίζει τα σημεία της τεχνολογικής υπεροχής μας,και χωρίς να γνωρίζει τα χαρακτριστικά των όπλων που διαδέτουμε εκατέρωθεν του Αιγαίου, και ο οποίος δίνει βάρος στην ποσοτική υπεροχή και λίγο πολύ την θεωρεί πανάκεια.
    Το ενημερώνω λοιπόν τον κ. Κονδύλη πως ο Τουρκικός στόλος είναι μοιρασμένος στην μέση μεταξύ Μαύρης Θάλασσας και Αιγαίου, και θε είναι καθόλου σίγουρο πως τα πλοία της Μαύρης Θάλασσας θα κατορθώσουν να περάσουν τα Δαρδανέλια χωρίς να καούν απο τους exocet μας κ. Κονδύλη βλέπε Wikipedia.
    Tου υπεθυμίζω πως δεν είναι καθόλου σίγουρο πως η Τουρκία θα αποκτήσει την εναέρια υπεροχή και επίσης άν διβάσει λίγο βιολογία θα ανακαλύψει πως τα όντα και οι άνθρωποι χρειάζονται την γεννετική βιοποικιλότητα για την επιβίωση τους απο επιδημίες, ακριβώς όπως και οι στρατοί χρειάζονται αεροπλάνα απο διάφορους προμηθευτές τα οποία έχουν και διαφορετικές ιδιότητες.Βλέπε Mirage τα οποία δέν έχουν οι Τούρκοι, και ούτε πρόσβαση σε Γαλλικά όπλα.
    Επισημαίνω στον κ. Κονδύλη πως και τα αεροσκάφη τους δεν είναι όλα στην Μικρά Ασία και πως ένα σημαντικό κομμάτι του εναέριου στόλου τους είναι στην ενδοχώρα τους.
    Ενημερώνω τον κ. Κονδύλη πως έχουμε προμηθευτεί 4 ιπτάμενα ραντάρ που η εμβέλεια τους είναι εκατοντάδες χιλιόμετρα και ένα απο αυτά αν πετάει στα παράλια, έχει εικόνα και για το βάθος της ενδοχώρας που σημαίνει πως δεν θα προλάβει να μας έρθει επειδή είναι στόχος και θα βληθεί.
    Επίσης το στρατηγικό βάθος της Ελλάδας είναι ο θαλάσσιος χώρος του Αιγαίου, και ο πολυάριθμος στρατός δεν είναι πανάκεια, ίσα ίσα είναι ορατός απο ψηλά, και βραδυκίνητος.
    Με λίγα λόγια τα γραφόμενα των «ειδικών» είναι μέν αφορμή προβληματισμού, αλλά όσο και να προσπαθήσουν δεν με(μας) τρομάζουν!!

  2. ΥΓ:
    Θυμίζω/ενημερώνω τον κ. Κονδύλη πως 2 χώρες στον πλανήτη έχουν πλήρη Α/Α(αντιαεροπορική) ομπρέλα απο πάνω τους:Η Γερμανία λόγω Αμερικανικών βάσεων και η Ελλάδα αγορασμένη και πληρωμένη,[απο διάφορους προμηθευτές, βιοποικιλότητα που λέγαμε].
    Επίση η Ελλάδα κατα κεφαλήν είναι πιό εξοπλισμέμη απο την Τουρκία.
    Να έχετε στον νού σας και το «κατά κεφαλήν», όχι μόνο τα απόλυτα νούμερα.
    Μην λατρεύουμε τα νούμερα, η Ελλάδα είναι 14η στην υγεία παγκοσμίως, οι ΗΠΑ 37ες, και η Τουρκία 70η.
    Για τού λόγου το αληθές:
    http://www.photius.com/rankings/healthranks.html

  3. ΚΑΛΑ Ο ΤΥΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΣΧΕΤΟΣ ΕΩΣ ΛΑΚΗΣ ………….. ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΑΝΑΛΥΤΕΣ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΑΗΚΑΜΕ , ΥΠΕΡΟΧΗ ΤΩΝ ΜΟΓΓΟΛΩΝ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ?, ΝΑ ΜΗΝ ΜΙΛΗΣΩ ΓΙΑ ΤΑ ΑΡΜΑΤΑ? ΚΤΛ. ΡΕ ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ ΧΑΧΑΧΑ !!!!!!

  4. Επώνυμος δεν το γνωρίζω το θέμα.
    Λαμβάνω υπόψιν το τι λέει ο κύριος του άρθρου, νομίζω ότι λογικά στέκουν σε ένα μεγάλο βαθμό.
    Κρίνοντας από αυτά που νομίζω, ότι καταλαβαίνω.
    Το δικό μας πρόβλημα νομίζω, είναι άλλο.
    Όπως δεν έχω εμπιστοσύνη στους πολιτικούς.
    Δεν πρέπει να έχω και στους Στρατιωτικούς ηγήτορες.
    Γιατί αν λάβουμε υπόψιν ότι και αυτοί πλέον, είναι ουσιαστικά πολιτικά όργανα.
    Και το χειρότερο, όταν την νύχτα των Ιμίων και ενώ η Χώρα μας όδευε προς σύγκρουση με τους Τούρκους.
    Οι πολιτικοί μας αντί να είναι στο Πεντάγωνο, και σε συνεργασία με ους αρμόδιους Αρχηγούς όπλων, αυτοί δεν ήταν στης θέσης τους ως όφειλαν,πως εξηγείται αυτό αλήθεια???? .
    Αυτό και μόνο είναι ήταν πάρα πολύ ύποπτο.
    Τι θα έκανε ο Λυμπέρης, αν χρειαζόταν άμεση ενέργεια αποτροπής.

    Για αυτόν ακριβώς το λόγο δεν έχω εμπιστοσύνη στους Αρχηγούς όπλων.
    Ποιος θα τολμήσει σε ανάλογη περίπτωση που δεν θα πάνε οι πολιτικοί μας, εκεί που οφείλουν να είναι σε περίοδο κρίσης.
    Ποιος θα αντιδράσει δυναμικά, ακόμα και να συλλάβει τους αδικαιολογήτως απόντες, για παράβαση καθήκοντος!!!,κανείς λέω.
    Θα έχει το κουράγιο???, να σηκώσει τέτοιο βάρος αναλαμβάνοντας την ευθύνη.
    όχι βέβαια.
    Άρα το πρόβλημα είναι στην διοικητική του δομή,αλλά και βούληση.
    Που δεν υπάρχει.
    Αυτά που λες εσύ δεν τα μπορώ να τα γνωρίζω και δεν έχω άποψη επ αυτού.
    Σε ευχαριστώ πάντως για της οδηγίες,χρόνια πολλά σε όλους.-

  5. @4
    Κώστα είπες την μαγική λέξη, την λέξη κλειδί:
    «δεν έχω εμπιστοσύνη στους πολιτικούς».
    Κανείς μας δεν έχει(πιά),και άν πάθουμε καμία ζημιά θα φταίνε αυτοί και μόνο αυτοί.

  6. αφτα τα μυαλα αν ειχαμε το 21/ θαμαστε ραγιαδεσ ακομα . τουσ κουρδουσ δεν τουσ κανουν καλα ηδη και θα τα βαλουν με εμασ που εχουμε α πολα τωρα.και τι θα τρωνε οι γιαχαμπιμπιδεσ σε περιπτοση συραξησ απο το αιγαιο τα εμπορικα τουσ θα ξαναπερασουν? ηγετεσ θελουμε .

  7. Κάτι τέτοιοι λέγονται Πεμπτη Φάλαγκα. Το κόλπο γνωστό. Μέσα σε αλήθειες κρύβονται ψέματα που παραπλανούν και δημιουργούν κλίμα αμφιβολίας. Ένα πολύ καλό παράδειγμα πληρωμένης, επιστημονικής τάχα, γραφίδας.
    Όλα αυτά είναο μέσα στο παιχνίδι, μη τσιμπάτε παιδιά.

  8. Μου κανει εντύπωση που πολλοί θελουν να…ενημερώσουν τον Π.Κ. που εχει πεθανει το 1998,αλλά και που ποτέ τους δεν τον άκουσαν!!..

    http://www.google.gr/webhp?hl=el#hl=el&source=hp&biw=1276&bih=617&q=%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82+%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%B4%CF%8D%CE%BB%CE%B7%CF%82&rlz=1R2WZPA_en&aq=0&aqi=g2&aql=&oq=%CE%A0%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%B7%CF%82+%CE%9A%CE%BF%CE%BD%CE%B4&fp=79fd4ba869075ded

  9. Δ.Ι. πάντως δεν προκύπτει από πουθενά.
    Δηλαδή από το παρόν άρθρο.
    που να ξέρει κάποιος ότι ο Κονδύλης είναι πλέον Μακαρίτης.
    Ποιος ξέρει μπορεί και να ενημερώνεται εκεί ψηλά που είναι.
    Χρόνια πολλά σε όλους.
    Επώνυμος θα ήθελα ένα σχόλιο βελτιώνομε αυτό φαίνεται.
    Γηράσκω αεί διδασκόμενος.

  10. Ναι…σωστα..επρεπε να λεει π…παιδιά..εχω πεθανει..(αστειεύομαι)Ο Π.Κονδυλης είναι πολύ γνωστός και σωστός,παντως δεν τρεχει τίποτα,χρόνια πολλά και καλό Πάσχα .

  11. @8
    Φυσικά και δεν τον ήξερα,και έψαχνα να δω την ιδιότητα του στο άρθρο και δεν την βρήκα, αλλά ούτως ή άλλως τα λέω στην νύφη ΚΑΙ για να τα ακούει και η πεθερά.
    χαχα! μου αρέσει που τον συμβουλεύω να ψάξει στην Wikipedia!!
    Θα χαρώ πολύ αν κάνετε ένα αφιέρωμα στον Γκιόλβα, έναν λαμπρό επιστήμονα.
    @9
    Χαίρομαι του βελτιώνεσαι Κώστα, θέλω να πιστεύω πως έστειλες μύνημα κατόπιν των αναλυτικών οδηγιών μου,χαίρομαι ειληκρινά.

  12. Ετσι κι αλλιώς πάντως, η άποψη του κ. Κονδύλη, και για τον λόγο πως είναι αποθανών είναι μουσειακή.

  13. Το μόνο που πρέπει να φοβούνται οι Έλληνες είναι η προδοσία των πολιτικών τους ,άν γίνει κρίση και αφεθεί πλήρως η πρωτοβουλία κινήσεων στον Στρατό τότε δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτε.Ακόμη υπάρχει καλή ισορροπία με τους απέναντι.Μπορεί να είναι 1 προς 4 σε προσωπικό ή υλικό όμως ο Έβρος είναι ένα σχετικά στενό μέτωπο με το έδαφος να ευνοεί εμάς ,δεν μπορούν να αναπτυχθούν υπερβολικά μεγάλες δυνάμεις,εκεί τους έχουμε στο χέρι αυτό το ξέρουν.Ύστερα εκτός της ικανότατης πολεμικής αεροπορίας διαθέτουμε την καλύτερη αεράμυνα με ένα μείγμα δυτικών και ανατολικών πυραυλικών συστημάτων που όταν ενεργοποιηθεί, τα φορτωμένα Τουρκικά αεροσκάφη δύσκολα θα την αποφύγουν.Κάποτε ένας αντιαεροπόρος μου είπε μια ιστορία πραγματική για ένα επεισόδιο που συνέβει σε Ελληνικό νησί, με πρωταγωνιστή τα ΟΣΑ και κομπάρσο Τουρκικό F 16 ,όταν λοιπόν ο Τούρκος αντιλήφθηκε ότι εγκλωβίστηκε από ραντάρ των ΟΣΑ άρχισε τρελούς ελιγμούς για να επεμλακεί κινδυνεύοντας να ρίξει το αεροσκάφος του στη θάλασσα.Οι Τούρκοι το ξέρουν και δικαίως είναι διστακτικοί στις κινήσεις τους,όταν το εμπεδώσουμε και εμείς ότι είμαστε δυνατοί και αποκτήσουμε αυτοπεποίθηση και ιδίως οι πολιτικοί μας, τότε δεν θα έχουμε να φοβηθούμε τίποτε …

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s