"Greek National Pride" blog / ΕΛΛΑΔΑ / ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ / ΙΣΤΟΡΙΚΑ

Όσα αποκρύπτονται για την “21η Απριλίου”


210411-papadopoulos

Όταν άρχισα να γράφω το βιβλίο μου «Βασιλεύς και Γεώργιος Παπαδόπουλος» το οποίον κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Προσκήνιο»), διεπίστωσα ότι υπάρχουν πολλές πτυχές στο κεφάλαιο της «21ης Απριλίου», που όχι μόνον ήσαν άγνωστες, αλλά έδιναν και άλλη διάσταση σε κρίσιμα γεγονότα.

Για να συγκεντρώσω το υλικό του βιβλίου, ήλθα σ’ επαφή με πρόσωπα φιλικά προσκείμενα στο στρατιωτικό καθεστώς, όπως και με άλλα που αντετάχθησαν στην Επανάσταση ή Κίνημα των «Απριλιανών».

Έχει λεχθεί κατ’ επανάληψιν ότι η Ιστορία γράφεται από τους νικητές, οι οποίοι έχουν, φυσικά, την τάση να τονίζουν τις δικές τους αρετές και να δίνουν έμφαση στις αδυναμίες των αντιπάλων τους. Έτσι, τα περισσότερα απ’ όσα εγράφησαν μεταπολιτευτικά για την περίοδο της «Επταετίας», διακρίνονται για τον φανατισμό και την εμπάθεια εκείνων που ασχολήθηκαν με το θέμα.

Τίποτε δεν είναι «άσπρο» ή «μαύρο». Υπάρχουν και άλλες αποχρώσεις. Θετικά και αρνητικά.

Εάν διαγράψουμε με μια μονοκονδυλιά το πρώτο ή το δεύτερο σκέλος, τότε δεν γράφουμε Ιστορία, αλλά ασκούμε προπαγάνδα. Για την «21η Απριλίου», στα σχετικά «αφιερώματα», αποκρύπτονται ή διαστρεβλώνονται κυρίως τα ακόλουθα βασικά σημεία:

1ον ) Ποίοι προκάλεσαν την επέμβαση μεγάλης μερίδας του Στρατού στην πολιτική ζωή της χώρας.

2ον)Εάν και άλλοι πλην των «Συνταγματαρχών» είχαν τα ίδια σχέδια.

3ον) Τα επιτεύγματα κυρίως στον οικονομικόν τομέα της Επαναστάσεως.

4ον) Τα πλεονεκτήματα του Συντάγματος που κατήρτισε ο Γ. Παπαδόπουλος.

5ον)Το πλάνο που είχε ο Γ. Παπαδόπουλος το οποίον προέβλεπε λήξιν της Επαναστάσεως και επιστροφήν στον Κοινοβουλευτισμόν πάνω σε νέες βάσεις, τις οποίες τώρα μόνον μπορούμε να εκτιμήσουμε, κάνοντας σύγκριση με το σημερινόν κατάντημα του πολιτικού κόσμου.

Στο βιβλίο μου καταγράφω και το άγνωστο παρασκήνιον των σχέσεων μεταξύ του Βασιλέως Κωνσταντίνου με το Γεώργιον Παπαδόπουλον. Κανείς δεν μπορεί να ισχυρισθεί ότι όλα ήσαν ρόδινα κατά την «Επταετίαν».

Αλλά οι πολιτικοί – οι περισσότεροι τουλάχιστον – της Μεταπολιτευτικής περιόδου, με τον βίον και την πολιτεία τους, εδικαίωσαν στα μάτια του κόσμου την Επανάστασιν, σε σημείον που στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε, να αναζητούμε κάποιον «Συνταγματάρχη».

Γι’ αυτόν τον λόγον, το ΠΑΣΟΚ και η Αριστερά δεν δικαιούνται να ολοφύρονται για το τι συνέβη τότε. Τα γεγονότα είναι εις βάρος τους. Η αδυναμία της Επαναστάσεως, εντοπίζεται στο γεγονός ότι δεν είχαν όλοι οι παράγοντες το ίδιο «σκεπτικό». Μόνον ο Γ. Παπαδόπουλος (και λίγοι συνεργάτες του) είχαν ολοκληρωμένο πρόγραμμα με αρχή, μέση και τέλος της επαναστατικής πορείας.

Κι’ άλλωστε, είναι γνωστό, ότι ο Παπαδόπουλος δεν ανετράπη από τους αντιπάλους του, αλλά από εκείνους που ενόμιζε δικούς του.

Σε ανάλογη πλάνη υπέπεσε και ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος. Στηρίχθηκε σε ανθρώπους που αργότερα – κάποιοι απ’ αυτούς τουλάχιστον – θα τον εγκατέλειπαν για ιδιοτελείς λόγους και δεν έδειξε εμπιστοσύνη στον μόνον άνθρωπο που πραγματικά υπήρξε βασιλόφρων και ήθελε να τον στηρίξει στον θρόνο, τον Γ. Παπαδόπουλο!

Άλλη θα ήταν η εικόνα της χώρας σήμερα, εάν τότε Βασιλεύς και Αρχηγός της Επαναστάσεως είχαν συνεργαστεί. Στο βιβλίο μου, καταγράφεται όλο το άγνωστο παρασκήνιο των προσπαθειών του Γ. Παπαδοπούλου να πείσει τον Βασιλέα να μην προχωρήσει σε αντικίνημα.

Κι όταν αυτό εκδηλώθηκε την 13ην Δεκεμβρίου 1967, ο Γ. Παπαδόπουλος κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες να μην κλονισθεί ο θεσμός της Βασιλευομένης Δημοκρατίας.

Βρισκόταν όμως μέσα σε Συμπληγάδες. Από την μια μεριά αντιμετώπιζε την εχθρότητα των κατωτέρων αξιωματικών κατά του Στέμματος και από την άλλη, είχε την δυσπιστία και καχυποψία του Κωνσταντίνου.

Ρόλον διαμεσολαβητού μεταξύ Αθηνών – Ρώμης, διεδραμάτισε κυρίως ο μεγάλος δημοσιογράφος Σάββας Κωνσταντόπουλος. Προσπάθησε να πείσει τον Βασιλέα για τις προθέσεις και το σχέδιον του Παπαδόπουλου να υπερνικήσει τις εσωτερικές αντιδράσεις, ώστε να επιστρέψει ο Κωνσταντίνος στον θρόνο του.

Στο βιβλίο μου αποκαλύπτεται για πρώτη φορά, η τελική πρότασις του Παπαδόπουλου στον Βασιλέα για λύση του αδιεξόδου.
Ο αρχηγός της Επαναστάσεως έστειλε συνεργάτη της εμπιστοσύνης του στο σπίτι του Χριστόφορου Στράτου, στην Γλυφάδα.

Ο «απεσταλμένος» είπε στον Στράτο, ότι ο Παπαδόπουλος επρότεινε να συμφωνήσουν μαζί με τον Κωνσταντίνο τα πρόσωπα μιας νέας κυβερνήσεως, η οποία θα προχωρούσε σε εκλογές, εντός τακτής προθεσμίας.

Έτσι, ο Βασιλεύς θα μπορούσε να επιστρέψει στην Ελλάδα και θα έσβηναν οι πικρίες του παρελθόντος.

Η σημασία της προτάσεως Παπαδοπούλου έχει μεγαλύτερη αξία, αν σκεφθεί κανείς την πλήρη αντίδραση που αντιμετώπιζε ο ίδιος για το θέμα του Βασιλέως, όχι μόνον από τους κατώτερους αξιωματικούς, αλλά ακόμη και από τον Μακαρέζο. Ο Χριστόφορος Στράτος εμφανίσθηκε μουδιασμένος.

Ο Κωνσταντίνος, επηρεαζόμενος – προφανώς – από τον Μάκη Αρναούτη, έδωσε αρνητική απάντηση. Ο Γ. Παπαδόπουλος, με έκδηλη απογοήτευση, αντελήφθη πλέον ότι ο Βασιλεύς είχε λάβει ολέθρια απόφαση για τον ίδιο και την Δυναστεία. Είχε ανατινάξει την τελευταία γέφυρα επιστροφής του.

Η ανταρσία στο Ναυτικό με το «Βέλος» που θα ακολουθούσε – μια κίνηση που είχε χάσει το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού, αφού ήταν γνωστή στην Κυβέρνηση – ανετίναξε κυριολεκτικά το θέμα της Βασιλείας στην Ελλάδα.

Το στρατιωτικό καθεστώς τον είχε ξεγράψει, ενώ άλλοι που εμφανίζονταν φίλοι του Βασιλέως θα τον επρόδιδαν αμέσως μετά την Μεταπολίτευση.

Καραμανλής -Μακαρέζος
Το είπαμε και στην αρχή ότι το κεφάλαιον της «Επταετίας» έχει πολλές πτυχές. Και κάποιες απ’ αυτές έμειναν άγνωστες για πολύ καιρό. Πέπλος σιγής είχε επιβληθεί στις επαφές του Κ. Καραμανλή με τον Νικ. Μακαρέζο.

Κατά το διάστημα των επτά ετών, ο ιδρυτής της ΕΡΕ είχε προβεί σε αραιές δηλώσεις ή με επιστολές προς συνεργάτες του, διετύπωνε σωστές επισημάνσεις για τα αίτια της Επαναστάσεως. Τα δύο υπομνήματα που έστειλε στον Νικ. Μακαρέζο θα έμεναν άγνωστα, εάν δεν τα απεκάλυπτε ο πρώην υφυπουργός και ευρωβουλευτής Αριστείδης Δημόπουλος.

Διότι ο Καραμανλής επρότεινε να του αναθέσει το Στρατιωτικό καθεστώς την Προεδρίαν της Δημοκρατίας και εκείνος θα εστήριζε σαν πρωθυπουργό τον Νικ. Μακαρέζο , για τον οποίον διετύπωνε πολύ κολακευτικά σχόλια.

Μοναδικός όρος του ήταν να μείνει εκτός των εξελίξεων αυτών ο Γ. Παπαδόπουλος! Για όλα αυτά, θα έπρεπε να πεισθεί βεβαίως και ο ισχυρός παράγων της εποχής, ο Δημ. Ιωαννίδης. Πιθανόν, τα πράγματα να ακολουθούσαν αυτήν την οδόν, εάν δεν εστήνετο το «Πολυτεχνείον» και εάν ο αμερικανικός παράγων δεν προωθούσε διαφορετικό σενάριο, το οποίο ευνόησε τον Καραμανλή.

Το «φινάλε» της «Επταετίας», με αχρηστευμένο τον Γ. Παπαδόπουλο, συνδέεται με την τραγωδία της Κύπρου. Αυτό το τελευταίο κεφάλαιο είναι πολύ σκοτεινό.

Ουδείς έχει διάθεση να ανοίξει ο περιβόητος «Φάκελλος της Κύπρου». Και τούτο, διότι εμπλέκονται πολύ γνωστά ονόματα τα οποία κρύβουν ένα παρασκήνιο, το οποίον εάν έλθει στο φως, τότε θα πρέπει να ξαναγραφεί η νεοτάτη Ιστορία μας.

Ας αφήσουν λοιπόν οι σημερινοί κυβερνώντες τους κομπασμούς και τα μεγαλόστομα «μηνύματα» κατά της 21ης Απριλίου.

Καλλίτερα να σιωπήσουν και να προβληματιστούν από τα μαθήματα της Ιστορίας. Με τον βίον και την πολιτείαν τους πολλοί από τον σημερινόν πολιτικόν κόσμον, ίσως καθίσουν στα εδώλια κάποιου ειδικού δικαστηρίου με βαρειές κατηγορίες.

Οι κ. κ. Καρατζαφέρης και Σαμαράς το ετόνισαν και προσφάτως: το μεταπολιτευτικόν πολιτικόν σύστημα απέτυχε. Κι’ αυτό, αποτελεί μια πικρή αλήθεια. Γι’ αυτό, ΠΑΣΟΚ και Αριστερά, ας περιορίσουν τις «δημοκρατικές ευαισθησίες» τους και τα «αναθέματα» κατά της «21ης Απριλίου».

Πρόκειται για θέατρο κακής ποιότητας. Ειδικότερα, ο Γιώργος Παπανδρέου, είναι αυτός που μας παρέδωσε στην χειρότερη δικτατορία: εκείνην του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της «Goldman Sachs» και της παγκοσμιοποίησης.

Γεώργιος Α. Λεονταρίτης

elkosmos.gr

2 thoughts on “Όσα αποκρύπτονται για την “21η Απριλίου”

  1. Μια πολύ περιεκτική & αντικειμενική ανάλυση θάλεγα αυτή εδώ του Κου Λεονταρίτη, όχι όπως αυτό το άρθρο παρακάτω ενός άγνωστου «κυρίου» που χρησιμοποίησε μάλιστα ψευδώνυμο..
    Όπως έγραψα όμως & κει πέρα, τι σημασία έχει πια; Δυστυχώς, φτάσαμε εδώ που φτάσαμε & ακόμα δυστυχώτερα, ο πολύς κόσμος φαίνεται να το απολαμβάνει πλήρως..

  2. Απ’το anti-ntp, ένα πολύ καλό, γιατί πρέπει τα καλά ν’ακούγονται:
    “Καταραμένε Παπαδόπουλε, 40 χρόνια μετά, και ακόμα τυραννάς τα καημένα παιδιά της νέας τάξης. Γιατί βρε άθλιε; Νομίζεις πώς δεν θυμάμαι ότι μου στέρησες στο χωριό μου την λάμπα πετρελαίου και τον χωματόδρομο που τόσο αγαπούσα και μου έφερες ηλεκτρικό, άσφαλτο και τηλέφωνο στην καλύβα μου, και που έδωσες 20ετες άτοκο δάνειο για να κάνω σπίτι, με μόνο όρο μάλιστα να έχει την τουαλέτα μέσα! Και ειλικρινά τσατίζομαι γιατί ο άθλιος ο χουντικός κατάφερνε να φτιάχνει τόσα έργα σχεδόν δωρεάν, χρησιμοποιώντας την στρατιωτική ΜΟΜΑ! Γιατί ρε χάλασες την πιάτσα; Σε πείραζε να δώσεις την δουλειά σε κανένα εργολάβο; Πέθαναν της πείνας οι άνθρωποι και κοντά σ’ αυτούς και τόσοι άλλοι μεσάζοντες και σύμβουλοι.
    Ποιός σου είπε ρε παλιάνθρωπε ότι θέλαμε να γίνουμε Βιομηχανική χώρα και ξεκίνησες να φτιάχνεις σε όλη την Ελλάδα Βιομηχανικές περιοχές ξεκινώντας από τα Οινόφυτα;
    Αλλά ξέρω γιατί τα έκανες… Γιά να βρίσκουν χιλιάδες Έλληνες δουλειά εκεί, τόσα χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα και να ταλαιπωρούνται λες και πείραζε να είχαμε λίγο νέφος περισσότερο;
    Ποιός σου είπε ρε ότι θέλαμε να παράγουμε προϊόντα; Εμείς να καταναλώνουμε θέλαμε!
    Δεν φτάνει αυτό παλιοδικτάτορα, αλλά διέγραψες τα αγροτικά χρέη του πατέρα μου και όλων των αγροτών; Τους καλόμαθες, τους έλυσες τα προβλήματά τους και τώρα κάθε τρεις και λίγο μπλόκα!
    Σαν να μην έφταναν όλα αυτά έστελνες και εκείνο τον Μακαρέζο και έκανε συμφωνίες ακόμη και με τους Κινέζους και τους πουλούσες τα αγαθά που έκανε εξαγωγή η χώρα και πέταξες στον δρόμο τόσους μεσάζοντες.
    Άσε εκείνος ο Πατακός με το μυστρί του! Βρε μανία!
    Κάθε μέρα εγκαίνια για σχολεία, νοσοκομεία, εργοστάσια, γέφυρες, δρόμους και εργατικές κατοικίες! Μας ζάλιζες στα επίκαιρα όποτε πηγαίναμε σινεμά!
    Τι κατάφερες ρε; Τί μαγείρεψες και πήρες βραβείο οικονομικής ανάπτυξης το 73 χωρίς να πάρεις δάνεια και να αφήσεις χρέη;
    Δεν ντράπηκες να ταπεινώσεις το δολάριο επί τόσα χρόνια;Ακούς εκεί! Η δραχμή ισχυρότερη από το δολάριο!
    Τί σου κάναμε και μας καταράστηκες για να φτάσουμε τα 300 δισεκατομμύρια ευρώ χρέη;
    Αχρείε Παπαδόπουλε, αφού έτρωγες μόνο το φαγητό σου, στο τέλος δεν είχες τίποτα να αφήσεις. Το μόνο σου περιουσιακό στοιχείο να ήταν η στολή σου!
    Και αντί να την δωρίσεις τρομάρα σου στο κράτος είχες ζητήσει να σε θάψουν με αυτήν!
    Εκείνο που δεν κατάλαβα είναι γιατί ξεκίνησες την ιστορία να βγάλεις τα πετρέλαια στον Πρίνο και ξεκίνησες να μας βάζεις σε περιπέτειες με τους καλούς μας γείτονες τους Τούρκους;
    Μια χαρά δεν κοιμόμασταν ήσυχοι; Ήθελες να μας κάνεις παραγωγούς πετρελαίου σαν τους αραπάδες;
    Tα εργοστάσια ενέργειας που κατασκεύασες π.χ. στην Πτολεμαΐδα ή στους Φιλίππους που τα έφτιαξες μάλιστα με τους Ρώσους κομουνιστές για ποιόν λόγο τα έκανες;
    Σώνει και καλά να καταργήσεις όλες τις λάμπες πετρελαίου στα χωριά και γέμιζες στύλους και καλώδια όλη την ύπαιθρο! Βρε μανία.
    Χώρια τα στάδια αθλητισμού σε όλη τη χώρα. Άκου λέει «κάθε πόλη και στάδιο κάθε χωριό και γυμναστήριο»! Άσχημα περνάει τώρα η νεολαία πίνοντας φραπέδες στις καφετέριες;
    Βρε άχρηστε αναχρονιστικέ, αντιδημοκράτη ποιός σου είπε ότι ήθελα να μπορώ να κοιμάμαι με την πόρτα ανοιχτή και να μην φοβάμαι μην μπει κανένας μέσα το βράδυ για πλιάτσικο;
    Ακούς εκεί να μου κάνει κουμάντο στον αν θα αμπαρώσω την πόρτα μου ή όχι… Ποιός σου είπε ότι ήθελα να νιώθω ασφαλής ρε παλιοφασίστα;
    Τέλος σιχαμερέ φασίστα αντί να κάνεις μνημεία για τον Ζαχαριάδη και όλα τα καλά παιδιά που πάλεψαν να μην υπάρχει Έλληνας πάνω από τον Όλυμπο, εσύ τους έστειλες εξορία και ακύρωσες όλα τα σχέδια τους που θα μας έκαναν ένα όμορφο παράδεισο με κολεχτίβες και κολχόζ, όπως τα κατάφεραν οι ευτυχισμένοι γείτονες μας οι Βούλγαροι οι Αλβανοί οι Ρουμάνοι και λοιποί τυχεροί των Ανατολικών χωρών που εισπράττουν τώρα τόσο συνάλλαγμα από τα εργαζόμενα κορίτσια τους στο εξωτερικό, ενώ οι δικοί μας επιστρέφοντας πήραν συντάξεις και τους κοροϊδεύουν. Αλλά μετά την γκέλα του πολέμου του Γιομ Κιπουρ, πλήγωσες ανεπανόρθωτα τους φίλους μου τους Ισραηλίτες.
    Ακούς εκεί να μην δώσεις διευκολύνσεις στους Αμερικάνους και τους Εβραίους για χάρη των Αράβων που μας παίρναν όλο το ελληνικό τσιμέντο για τα έργα τους σε μια εποχή που όλοι οι πολίτες και το κράτος εδώ έκτιζαν και τα τσιμεντάδικά μας είχαν τρελαθεί στην δουλειά;
    Ευτυχώς που μετά τα πούλησε η Νέα Δημοκρατία στους ξένους αφού το – ΠΑΣΟΚ πρώτα τα… κοινωνικοποίησε και τα έκανε ζημιογόνα – και τώρα επιτέλους έτσι ησυχάσαμε!
    Δεν ντρέπεσαι βρε άθλιε εχθρέ της Δημοκρατίας;
    Μας στέρησες ένα από τα βασικότερα ανθρώπινα δικαιώματα να μην τραγουδάμε 14 τραγούδια του Θεοδωράκη; Ξέρεις τι ψυχολογικά τραύματα μας προκάλεσε εκείνη η απαγόρευση; Τραύματα βαθιά που δεν έχουν επουλωθεί ακόμη!
    Όλα αυτά τα γράφω γιατί μετά από τόσα χρόνια εξακολουθώ να ακούω τον έξαλλο τον γείτονα μου, που μου τα πρήζει και να φωνάζει κάθε τέτοια μέρα ΖΗΤΩ Η 21 AΠΡΙΛΙΟΥ!
    Bαρέθηκα να ακούω συνέχεια «Πού είσαι Παπαδόπουλε…» όταν πέφτω στα μπλόκα της Εθνικής οδού όπου διάφορες κοινωνικές ομάδες αγροτών – ποδοσφαιρόφιλων και άλλων διαμαρτυρομένων ανθρώπων ασκούν το δημοκρατικό τους δικαίωμα – πάντοτε υπό την προστασία της αστυνομίας – να σταματούν την κυκλοφορία, καθώς και κάθε φορά όταν βρίσκομαι στο κέντρο των Αθηνών όπου φιλήσυχοι πολίτες εκφράζουν πολιτισμένα και ειρηνικά την αγανάκτησή τους για τις αδικίες σε βάρος τους, έχοντας επιπλέον παράλληλα την ευθύνη να προστατεύσουν τα καταστήματα, τους εργαζομένους και τους περαστικούς από τους προβοκάτορες φασίστες που σπάνε, καίνε και καταστρέφουν τα πάντα.
    Άσε και αυτούς τους ταξιτζήδες που είναι όλοι τους πρώην χαφιέδες της ασφάλειας. Ούστ Φασισταριά!
    Εγώ είμαι Δημοκράτης ρε, και ας πεινάω, και ας μου έχει βγάλει στο σφυρί η Τράπεζα το σπίτι, και ας είμαι άνεργος και εγώ και τα παιδιά μου και ας ταλαιπωρούμαι όποτε χρειαστεί να πάω στα νοσοκομεία και ας κοιμάμαι κλειδαμπαρωμένος το βράδυ μπας και κάνει ντου κανένας οικονομικός μετανάστης… αφού βέβαια ενημερωθώ πρώτα από την τηλεόραση για τις κλοπές, τις κομπίνες και τις μίζες τόσων και τόσων πρώην υπουργών – πράσινων και γαλάζιων – που οι άνθρωποι τι έκαναν τελικά;
    Εξαργύρωσαν τους κόπους και τους αγώνες τους για την εδραίωση της Δημοκρατίας μετά την μεταπολίτευση!
    Λίγο το έχεις αυτό; Είμαι Δημοκράτης ρέ! Τ’ ακούς;”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s