Περιμέναμε δύο-τρία χρόνια τουλάχιστον, συζητώντας και συμφωνώντας άπαντες για το πόσο κρίσιμο και επείγον προς διευθέτηση ζήτημα είναι η έλλειψη στον τομέα των αεροσκαφών ναυτικής συνεργασίας, για να ανακοινωθεί μια – προφανώς υπαγορευμένη από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου, εντασσόμενη στο… δόγμα «δεν έχουμε χρήματα» – η οποία προκαλεί ήδη ανάμικτα συναισθήματα οργής και θυμηδίας.

Το Ανώτατο Ναυτικό Συμβούλιο (ΑΝΣ) αποφάσισε να προκηρύξει διαγωνισμό, όχι για την προμήθεια καινούργιων αεροσακαφών, αλλά για τη… δομική αναβάθμιση μόλις δύο εκ των έξι P-3B Orion που διαθέτει σε μια προσπάθεια ενεργοποίησης των αεροσκαφών για να «μπαλωθεί» για ένα διάστημα το πρόβλημα.

Για το σκοπό αυτό, όπως ανακοινώθηκε, θα προκηρυχθεί ανοικτός διαγωνισμός για τη δομική αναβάθμιση των δύο αεροσκαφών που θα επιλεγούν αφού θα βρεθούν να είναι σε καλύτερη κατάσταση από τα υπόλοιπα. Στόχος είναι να προστεθούν 2.000 ώρες πτήσης επιπλέον στο καθένα.

Και όλη αυτή η φασαρία για ένα πρόγραμμα που δεν θα ξεπεράσει τα δύο εκατομμύρια ευρώ! Είναι απορίας άξιον για ποιο λόγο έπρεπε να απαιτηθεί τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα για να καταλήξουν σε μια απόφαση η οποία ήταν γνωστή εξ αρχής ως ένα είδος «ενδιάμεσης λύσης», ως μια εμβαλωματική λύση με σκοπό να κερδηθεί χρόνος και να δούμε ποια λύση θα προωθήσουμε για τη θεραπεία του φλέγοντος επιχειρησιακού προβλήματος.

Για ποιο λόγο έπρεπε να διαλυθεί η 353 Μοίρα Ναυτικής Συνεργασίας (ΜΝΑΣ), τα στελέχη της να απομακρυνθούν από το αντικείμενο με ό,τι αυτό συνεπάγεται; Πρόκειται κυριολεκτικά για μια απόφαση ακατανόητη από επιχειρησιακής απόψεως, η οποία όμως είναι εμφανές ότι εντάσσεται στο πρόβλημα χρηματοδότησης που ταλανίζει τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις συνολικά. Για το λόγο αυτό δεν καταλογίζουμε την ευθύνη στο Γενικό Επιτελείο Ναυτικού (ΓΕΝ) αλλά στην πολιτική ηγεσία.

Έστω και την υστάτη ώρα θα πρέπει να αναζητηθούν έξυπνες λύσεις για την ενίσχυση των επιχειρησιακών δυνατοτήτων του Πολεμικού Ναυτικού σε αυτό τον τομέα. Κι επειδή η περιοχή παρουσιάζει υψηλή αστάθεια και μεταβλητότητα, η ανάγκη ισχυρής ελληνικής παρουσίας στον τομέα ουδόλως αφορά το διμερές ελληνοτουρκικό πλαίσιο αποκλειστικά.

Υπό αυτή την έννοια μήπως αντί των στερεοτυπικών απαντήσεων του είδους «δεν έχουμε λεφτά» να είχαμε διπλωματική κινητοποίηση προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις και με πιο ευφάνταστο τρόπο και προσέγγιση να κοιτάζαμε να βρίσκαμε λύση για το πρόβλημα; Έστω και αν το τίμημα θα ήταν κάποιου είδους ηθική δέσμευση για τη μελλοντική μας επιλογή…  πηγη