"Greek National Pride" blog / Βιβλία / ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ / ΕΛΛΑΔΑ

Οι αιτίες της παρακμής της σύγχρονης Ελλάδας


Την ελληνική κρίση αρκετοί την είχαν προϊδεαστεί.

Οχι λίγοι είχαν περιγράψει μάλιστα, από νωρίς και με ακρίβεια, ορισμένα από τα συμπτώματά της, καθώς αυτά πλήθαιναν στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών.

Από την «Ελλαδογραφία» του Νίκου Γκάτσου (1976) ώς το «Finis Graeciae» του Χρήστου Γιανναρά (1987), και από τον «Γλωσσικό αφελληνισμό» του Γιάννη Καλιόρη (1984) ώς τους «Κωλοέλληνες» του Διονύση Σαββόπουλου (1989) -αναφέρω εδώ επίτηδες έργα εντελώς ετερόκλητα-, οι διαγνώσεις που προτάθηκαν συνέκλιναν.

Στρεβλός εκσυγχρονισμός, νόθος εξαστισμός και περιβαλλοντική υποβάθμιση, παραγωγική αποδιάρθρωση και δανειοδίαιτη ευμάρεια, αισθητικός εκχυδαϊσμός και παρακμή της παιδείας, λαϊκισμός, αναξιοκρατία, κομματισμός, διαφθορά: στα βασικά λίγο-πολύ όλοι συμφωνούν.

 

Παρά ταύτα, στην πλειονότητά τους οι διαγνώσεις αυτές έμειναν μερικές, αποσπασματικές. Και αυτό διότι η περιγραφή ενός αρνητικού φαινομένου από μόνη της δεν επαρκεί. Δύο ακόμη στοιχεία απαιτούνται για να της προσδώσουν πληρότητα.

Το πρώτο είναι η εύστοχη απόδοση του φαινομένου, εν προκειμένω η υπόδειξη των παραγόντων που οδήγησαν ώς αυτό.

Το δεύτερο, η ασφαλής μεσομακροπρόθεσμη πρόβλεψη για την εξέλιξή του. Με την έννοια αυτή, την πληρέστερη ερμηνεία και περιγραφή της ελληνικής κρίσης την οφείλουμε στον Παναγιώτη Κονδύλη.

Ο Κονδύλης καταπιάστηκε με το ελληνικό πρόβλημα μόνο σποράδην, σε μια σειρά από κείμενά του δημοσιευμένα ως εισαγωγές ή επίμετρα στις ελληνικές εκδόσεις των βιβλίων του από το 1991 ώς το 1998.

Ομως η συνοχή των παρατηρήσεών του είναι τέτοια που έχει κανείς την εντύπωση ότι βρίσκεται εμπρός σε έργο συστηματικό. Στον πυρήνα του προβλήματος, ο Κονδύλης εντοπίζει ό,τι αποκαλεί «καχεξία του αστικού στοιχείου».

Η χαλαρή κοινωνική συνομάδωση που ονομάστηκε ελληνική αστική τάξη, δεν κατόρθωσε ποτέ «να δημιουργήσει γηγενή και αυτοτελή αστικό πολιτισμό».

Χώρα με ασήμαντη θέση στον διεθνή καταμερισμό της υλικής και πνευματικής εργασίας, και επιπλέον υποπαραγωγική και χρονίως εξαρτημένη από την ξένη προστασία, η Ελλάδα ήταν επόμενο να διολισθήσει στον παρασιτισμό. Ακόμη και η νεοελληνική ιδεολογία, ο τρόπος δηλαδή που κατανοούμε τον εαυτό μας, είναι εν μέρει προϊόν εισαγωγής.

Το ότι ο παράσιτος μπόρεσε επί τόσες δεκαετίες να είναι συγχρόνως και υπερκαταναλωτής, ο Κονδύλης το εξηγεί επικαλούμενος την ιστορική συγκυρία.

Διαρκούντος του Ψυχρού Πολέμου, οργανισμοί όπως η Ατλαντική Συμμαχία και η Ευρωπαϊκή Ενωση δημιούργησαν για τις χώρες της Δύσης ένα θεσμικό και οικονομικό θερμοκήπιο εντός του οποίου η Ελλάδα κατέλαβε οιονεί θέση πτωχού πλην ομοτράπεζου συγγενούς.

Η εξωτερική βοήθεια από την εποχή του σχεδίου Μάρσαλ έως εκείνη των ποικιλώνυμων κοινοτικών «πακέτων» συνιστούσε κατά κάποιο τρόπο το υλικό αντίτιμο της γεωπολιτικής της νομιμοφροσύνης.

Μόνο που τα τεράστια αυτά ποσά σπανίως διατέθηκαν προς όφελος δραστηριοτήτων πράγματι παραγωγικών, αλλά το συνηθέστερο διέρρευσαν απευθείας στην ιδιωτική κατανάλωση.

Το ίδιο συνέβη με τον ιλιγγιώδη εξωτερικό δανεισμό της χώρας.

Το σύνολο σχεδόν της ελληνικής «ανάπτυξης» των τελευταίων δεκαετιών προέρχεται από την κατανάλωση, άρα από την αγοραία κατασπατάληση των ξένων μεταβιβάσεων και δανείων.

Σε οξεία αντίθεση προς όσους τείνουν να επιρρίπτουν την ευθύνη σε μία μόνο κοινωνική μερίδα (τους πολιτικούς, το κράτος, την «πλουτοκρατία», τη δημοσιοϋπαλληλία, τους ελεύθερους επαγγελματίες κ.ο.κ.), ο Κονδύλης μιλάει ευθέως για ένα «επαίσχυντο κοινωνικό συμβόλαιο».

Η νοοτροπία του παρασιτικού καταναλωτισμού, γράφει, αφορά τη «συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού όλων των κοινωνικών στρωμάτων».

Δεν έχουμε να κάνουμε με «έναν λίγο-πολύ υγιή εθνικό κορμό, ο οποίος έχει αρκετές περισσές ικμάδες ώστε να τρέφει και μερικά παράσιτα ποσοτικώς αμελητέα, παρά για ένα πλαδαρό σώμα που παρασιτεί ως σύνολο εις βάρος ολόκληρου του εαυτού του, ήτοι τρώει τις σάρκες του, συχνότατα και τα περιττώματά του».

Με τα δύο τρίτα των προϋπολογισμών του κράτους να κατευθύνονται επί δεκαετίες ολόκληρες σε μισθούς, συντάξεις και αγροτικές επιδοτήσεις, και με ένα επιπλέον 20% να διατίθεται για τοκοχρεολύσια, άρα εν πολλοίς για τον ίδιο σκοπό, η εκτίμηση αυτή του Κονδύλη είναι αμάχητη.

Το παράδοξο της ελληνικής περίπτωσης είναι ότι ο παρασιτικός καταναλωτισμός μας ήταν οργανωμένος δημοκρατικά, η διανομή του ξένου χρήματος γινόταν με πνεύμα γνήσιας κοινωνικής δικαιοσύνης…

Ο Παναγιώτης Κονδύλης εκδήμησε το 1998, μια δεκαετία δηλαδή πριν από το ξέσπασμα της κρίσης. Ηδη όμως το 1992 διέβλεπε δύο πιθανές εξελίξεις.

Η νέα συγκυρία μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, πίστευε, θα υποβάθμιζε τον ρόλο της Ελλάδας στους κόλπους της Δύσης.

Αυτό θα οδηγούσε αργά ή γρήγορα τους εταίρους μας, αφενός μεν, στην άρνηση «να χρηματοδοτήσουν περαιτέρω τον ελληνικό παρασιτικό καταναλωτισμό, επιβάλλοντας στην ελληνική οικονομία αυστηρή δίαιτα εξυγιάνσεως και επαναφέροντας το ελληνικό βιοτικό επίπεδο στο ύψος που επιτρέπουν οι δυνατότητές της».

Αφετέρου δε, στην απόφαση να αγνοήσουν «ό,τι οι Ελληνες θεωρούν ως εθνικά τους δίκαια, υιοθετώντας στα αντίστοιχα ζητήματα είτε τη θέση των αντιπάλων της Ελλάδας είτε εν πάση περιπτώσει θέση σύμφωνη με τα δικά τους περιφερειακά συμφέροντα».

Με το Μνημόνιο της 8ης Μαΐου 2010, το πρώτο σκέλος της πρόβλεψης, η έξωθεν επιβεβλημένη «αυστηρή δίαιτα», επιβεβαιώθηκε πλήρως. Το μέλλον θα δείξει αν το ίδιο θα ισχύσει και για την πορεία των εθνικών ζητημάτων.

(Ως βιβλιοκριτική επιλέχθηκε άρθρο του συγγραφέα Κώστα Κουτσουρέλη στη Καθημερινή)

 strategyreport 

4 thoughts on “Οι αιτίες της παρακμής της σύγχρονης Ελλάδας

  1. ΝΑ ΠΩ ΕΓΩ ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΤΟΣΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ.
    ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΟΝΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΦΤΑΙΝΕ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΓΕΡΟΝΤΑΚΙΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΔΙΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ.
    ΑΥΤΟΙ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ ΤΟΥΣ, ΟΙ ΜΙΣΟΙ ΗΤΑΝ ΚΟΥΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΜΙΣΟΙ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ.
    ΑΥΤΩΝΩΝ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΗΤΑΝ ΝΑ ΤΡΥΠΩΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΓΛΕΙΦΩΝΤΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΚΟΥΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΜΟΥΡΗ ΤΙΣ ΨΗΦΟΥΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΤΟΥΣ.
    ΑΥΤΟΙ ΚΑΘΙΕΡΩΣΑΝ ΤΗΝ ΔΙΑΦΘΟΡΑ (ΣΑΝ ΜΕΣΗΛΗΚΕΣ), ΑΥΤΟΙ ΚΑΘΙΕΡΩΣΑΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ.
    ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ΟΙ ΦΤΩΧΟΙ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΠΟΥ ΛΥΠΟΜΑΣΤΕ.
    ΑΥΤΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΣΟΥ ΠΑΡΟΥΝ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑ ΣΤΗΝ ΟΥΡΑ ΤΟΥ Ι.Κ.Α πχ.
    ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΠΙΔΕΚΤΟΙ ΜΑΘΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΚΟΜΠΙΟΥΤΕΡ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ.
    ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΑΝΑΚΥΚΛΩΔΗ ΚΑΙ ΠΕΤΑΝΕ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΜΠΛΕ ΚΑΔΟΥΣ ΤΗΣ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗΣ.
    ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ ΠΟΥ ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΒΓΑΖΟΥΝ ΛΑΔΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΙ ΚΙ ΑΣ ΕΧΕΙ ΑΔΙΚΟ΄ΚΙ ΑΣ ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ.
    ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΨΗΦΙΖΟΥΝ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑ ΕΠΕΙΔΗ ΨΗΦΙΖΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥΣ (πχ Η ΠΕΘΕΡΑ ΜΟΥ)
    ΚΑΙ ΤΑ ΠΙΟ ΕΠΙΚΥΝΔΙΝΑ ΓΕΡΟΝΤΑΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ (πχΣΟΥΦΛΙΑΣ ΠΟΥ ΓΕΜΙΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΔΙΟΔΙΑ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ ΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ, ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ, ΠΟΛΛΑ, ΠΟΛΛΑ ΠΟΥ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΟ)
    ΟΣΟ ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΓΕΡΟΝΤΑΚΙΑ ΤΟΣΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ!!

  2. @3 Φίλε Peter εαν απευθυνεσαι σε εμας,δεν εχουμε να κανουμε τίποτα με το χασιμο στο σχόλιο.Ισως θα εκανες καποιο λάθος στην αποστολή η κάτι τετοιο.Ολα τα σχολια δημοσιεύονται εκτος εαν αυτά περιέχουν προσωπικές υβρεις σε αλλους σχολιαστές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s