Όπως μπορεί να γίνει κατανοητό, η «ρήτρα εξισορρόπησης» θα περάσει ως ένα μέτρο «διοικητικό» και όχι ως «νομοθετικό», με αποτέλεσμα να μην απαιτείται να εμπλακεί η Βουλή στην έγκρισή του.

Επιπροσθέτως, οι «σωτήρες» της χώρας επιχειρούν να μας χρυσώσουν το «χάπι», με το να υπογραμμίσουν πως αντιστοίχως θα υπάρχει και «ρήτρα επιτυχίας», δηλαδή όταν θα πηγαίνουμε καλύτερα θα αίρονται αυτομάτως συγκεκριμένες προβλέψεις περικοπών.

Το ερώτημα φυσικά που τίθεται στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι, πρώτον, ποιος το πιστεύει και δεύτερον, ποιος εκτιμά πως τα έσοδα θα πάνε καλύτερα από το αναμενόμενο, πλην φυσικά της κυβέρνησης… κι αυτό με ερωτηματικό.

Έτσι λοιπόν εξηγείται και η καθυστέρηση της Γερμανίας στο να εγκρίνει τη δόση, έτσι εξηγείται και η «σιγουριά» της Ελλάδας πως θα τη λάβει.

Με άλλα λόγια, από τη μία το Βερολίνο εκβιάζει την Αθήνα για να περάσει τη ρήτρα και από την άλλη η Αθήνα γνωρίζοντας πως θα πει το «ναι», παρά την απαραίτητη αρχική… αντίσταση, εμφανίζεται σίγουρη πως θα λάβει τη δόση.

Για την ώρα, στις 20 Νοεμβρίου θα έχουμε ένα νέο Eurogroup στο οποίο ελπίζεται πως θα έχει επιλυθεί το ζήτημα της διαφοράς για το πως ακριβώς θα γίνει βιώσιμο το χρέος μεταξύ ΔΝΤ και Ευρωπαίων, δηλαδή ουσιαστικά μεταξύ Αμερικανών και Γερμανών.

Μετά, τα κοινοβούλια των χωρών μελών της Ευρωζώνης θα πρέπει να εγκρίνουν τη συμφωνία και στις 26 Νοεμβρίου θα πρέπει να εκταμιευτεί η δόση.

Κατά τα άλλα η μετατροπή της χώρας από Ελλάδα σε Griechenland θα χρυσωθεί με την επιμήκυνση κατά δύο έτη και με τη δημιουργία του λογαριασμού στον οποίο θα τοποθετούνται τα χρήματα στην Τράπεζα της Ελλάδας. Το πως όμως θα λειτουργήσει η «ρήτρα εξισορρόπησης» θα καταδείξει και το πότε θα καταρρεύσει το πολιτικό σύστημα της χώρας.

Ας προσέχαμε.

Δεν φοβούνται όμως και οι εταίροι ότι με τόσες καθυστερήσεις και καψόνια στο να μας δοθεί «η δόση μας», μπορεί στο τέλος να έχουμε… αποτοξινωθεί;

πηγη