Σύμφωνα με δημοσιεύματα αμερικανικών ΜΜΕ, ο αντικαταστάτης του αμερικανικού ΤΟΜΑ Μ-2 Bradley (GCV-Ground Combat Vehicle), μπορεί να φτάσει το βάρος των 84 τόννων, ξεπερνώντας κατα πολύ το βάρος ενός άρματος μάχης Μ-1 Abrams!
Οι προβλέψεις βάρους που ανακοινώθηκαν αυτή την εβδομάδα από την επιτροπή προυπολογισμού του Κογκρέσου αναμένεται να δημιουργήσουν αρκετές αντιδράσεις από τους πολέμιους του προγράμματος GCV, τόσο στο Κογκρέσο όσο και στις τάξεις του Στρατού.
Σύμφωνα με τις ανακοινωθείσες προβλέψεις η προτεινόμενη σχεδίαση από την General Dynamics ζυγίζει 64-70 τόνους ενώ η πρόταση της BAE Systems ζυγίζει ακόμη περισσότερο φτάνοντας τους 84 τόνους!
Η παραπάνω είδηση δεν μπορεί παρά να μας φέρει στο μυαλό τον Ισραηλινό κανόνα : Protection is mobility.
Όχι τυχαία, στις μη-αναπτυξιακές επιχειρησιακές εκτιμήσεις (ΝDV evaluation) οχημάτων στις οποίες προχώρησε ο Αμερικανικός Στρατός για το πρόγραμμα GCV, έλαβαν μέρος τα εξής οχήματα :
TOMA M2A3 Bradley, M1126 Stryker, ένα Bradley ανευ πυργίσκου, το σουηδικό CV-9035, καθώς και το Ισραηλινό Νamer….
Oι δοκιμές έλαβαν χώρα σε εγκαταστάσεις του Αμερικανικού Στρατού στο Fort Bliss και στο πεδίο βολής πυραύλων White Sands στο Νέο Μεξικό.
Στόχος η λεπτομερής ανάλυση των ικανοτήτων και των διαμορφώσεων των παραπάνω οχημάτων, για τον καθορισμό των χαρακτηριστικών του νέου αμερικανικού ΤΟΜΑ.
Το πρόγραμμα GCV κόστους 40 δις $, προβλέπει την ανάπτυξη ενός οχήματος το οποίο θα μεταφέρει ομάδα πεζικού 9 ανδρών υπο προστασία θώρακα, ικανού να αντιμετωπίσει όλες τις απειλές ένος σύγχρονου πεδίου μάχης.
Ο επικεφαλής του προγράμματος GCV για τον αμερικανικό στρατό, Συνταγματάρχης Andrew DiMarco, δήλωσε χαρακτηριστικά :
«Οι πληροφορίες που θα αποκομήσουμε από αυτές τις δοκιμές θα μας βοηθήσουν να επικυρώσουμε τις υπάρχουσες ικανότητες έναντι των απαιτήσεων για τον νέο ΤΟΜΑ του προγράμματος GCV, όπως επίσης να ερευνήσουμε τα πιθανά trade-off στην σχεδίαση του οχήματος.»
Αναφερόμενος ουσιαστικά στην αναζήτηση του κατάλληλου μείγματος κινητικότητας/προστασίας/φονικότητας για το νέο ΤΟΜΑ.
Ως αποτέλεσμα των ανωτέρω αναζητήσεων, τα υπο εξέταση σχέδια οχημάτων κάνουν το Ισραηλινό Namer να μοιάζει με 500αράκι Fiat..
Μετά τον πόλεμο του 1982 οι Ισραηλινοί επιδίωξαν την ανάπτυξη βαρύτατα θωρακισμένων ΤΟΜΠ, ικανών να επιχειρήσουν μαζί με τα Merkava, χωρίς να υπολείπονται σε προστασία του μεταφερόμενου προσωπικού.
Αρχικά μετέτρεψαν σκάφη αρμάτων μάχης Τ-55 (λάφυρα των Αραβο-Ισραηλινών πολέμων) και Centurion σε οχήματα μεταφοράς προσωπικού, οχήματα τα οποία είδαν εκτεταμένη δράση.
H διαφορετική σχεδίαση των Ισραηλινών αρμάτων μάχης Merkava, με τον κινητήρα τοποθετημένο στο πρόσθιο μέρος του άρματος επέτρεπε την ευκολότερη μετατροπή τους, γεγονός που ώθησε τους Ισραηλινούς στην υιοθέτηση του ως βάση για το TOMΠ Νamer.
Τα αρχικά Namer βασίζονταν στο σκάφος του Merkava Mk1, και ήταν εξοπλισμένα με τηλεχειριζόμενο πυργίσκο OWS της Rafael (πυροβόλο 25mm,συζυγές των 7,62).
Aργότερα εγκαταλείφθηκε η μετατροπή παλαιότερων Μerkava Mk1 σε Νamer, υπέρ της παραγωγής καινούργιων σασί Merkava MkIV.
Τα διδάγματα από τον πόλεμο του Λιβάνου ώθησαν τους Ισραηλινούς στην επιτάχυνση της παραγωγής του, με στόχο τον εξοπλισμό 2 Μ/Κ Ταξιαρχιών εώς το 2013, με προτεραιότητα να δίνεται στην ΤΞ Golani στα σύνορα με την Συρία.
Για ποιο λόγο σημειώνουμε τα παραπάνω; Ίσως οι παλαιότεροι αναγνώστες θα θυμούνται την ιστορία με το ΒΜΡ-3 (που εξακολουθούν να σπονσοράρουν κάποιο επιτήδειοι για δικούς τους λόγους) και τον δημόσιο διάλογο που είχε προκαλέσει.
Ειδικότερα, για το θέμα «ΤΟΜΑ/προστασία έναντι ταχύτητας» σας παραπέμπουμε στα παλαιότερα άρθρα (1,2) για την πιθανότητα απόκτησης ΒΜΡ-3 από τον Ε.Σ και τον πολύ ενδιαφέρον διάλογο του Eν Κρυπτώ με τον ακαδημαϊκό κ.Βασίλειο Μαρκεζίνη (βλ Διάλογος με τον κ. Βασίλειο Μαρκεζίνη).
Το επιχειρούμενο έγκλημα έναντι του Έλληνα πεζικάριου ευτυχώς δεν υλοποιήθηκε για λόγους ξένους με την ακαταλληλότητα του οχήματος..Δυστυχώς η εκάστοτε ηγεσία του ΕΣ δεν είναι άμοιρη ευθυνών, καθώς η προστασία του προσωπικού δεν δείχνει να είναι ψηλά στην λίστα προτεραιοτήτων της.


ΕΣ για πάντα