Η λαθρομετανάστευση και οι συνεχείς πολεμικές συγκρούσεις μπορεί να διαλύσουν την ΕΕ που δείχνει πλέον να έχει φτάσει στα όριά της αναφέρει η αμερικανική εφημερίδα Wall Street Journal σε σημερινό της άρθρο, στο οποίο γίνεται αναφορά για την γενικευμένη αστάθεια που επικρατεί στα νότια σύνορά της και τις πιέσεις που δέχονται χώρες όπως η Ιταλία και η Ελλάδα.

Ο αρθρογράφος της WSJ, Σάιμον Νίξον, δίνοντας μεγάλη έμφαση στην ουκρανική κρίση, αλλά και τις ταραχές στη Μέση Ανατολή, επισημαίνει ότι ο προκλήσεις εντός της ΕΕ είναι πλέον γεωπολιτικές.

Πρακτικά περιγράφει μία περιοχή του κόσμου αδύναμη να υποστηρίξει την ασφάλειά της, εσωτερική και εξωτερική από τις νέες προκλήσεις ασφάλειας. Και η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο όλων αυτών, σύμφωνα με τον αθρογράφο είτε σε ότι αφορά την λαθρομετανάστευση, είτε τις πολεμικές συγκρούσεις που έχουν ξεσπάσει στην Ουκρανία και στην Μέση Ανατολή, αλλά και λόγω της αντιμετώπισης της Τουρκίας στα ανατολικά της, όπως γράφεται χαρακτηριστικά.

Γενικά η Τουρκία αντιμετωπίζεται ως «πιθανή μελλοντική πηγή αναταραχής»…

Γράφει χαρακτηριστικά ότι «Στην Ελλάδα και την Ιταλία, η πρόκληση της διαχείρισης μιας τεράστιας εισροής μεταναστών αποτελεί φλέγον ζήτημα» και προσθέτει ότι «Οι κίνδυνοι για την Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν έως τώρα εσωτερικοί, καθώς η κρίση στην Ευρωζώνη δημιουργούσε ενίοτε την εντύπωση ανάδυσης σοβαρών κοινωνικών εξεγέρσεων ή ακόμη και διάλυσης της νομισματικής ένωσης. Παρά, ωστόσο, την ενίσχυση των ευρωσκεπτικιστικών κομμάτων στις πρόσφατες ευρωεκλογές, ο κίνδυνος μιας εσωτερικής κρίσης στην Ευρωζώνη έχει υποχωρήσει από το 2012».

Στη συνέχεια, επισημαίνεται, ότι «αντίθετα οι πιο πιεστικές απειλές για την ευρωπαϊκή σταθερότητα είναι σήμερα εξωτερικές. Εάν αποδειχθεί ρωσική εμπλοκή στην πτώση του μαλαισιανού αεροπλάνου, τότε θα είναι δύσκολο να αποφευχθεί σκλήρυνση της στάσης της ΕΕ έναντι της Ρωσίας. Η ΕΕ βρίσκεται επίσης έναντι μιας γενικευμένης αστάθειας στα νότια σύνορά της με τη Συρία, το Ισραήλ και τα Παλαιστινιακά Εδάφη, ενώ οι Ευρωπαίοι ηγέτες εμφανίζονται ανήσυχοι εξαιτίας των πρόσφατων πολιτικών ταραχών στην Τουρκία η οποία εν τούτοις έχει αποκτήσει μεγάλη στρατιωτική ισχύ τα τελευταία χρόνια δαπανώντας τεράστια ποσά για την άμυνά της».

Στο άρθρο σημειώνεται, ότι «σε πρόσφατη έρευνα της Bank of England, οι επενδυτές έθεσαν τις γεωπολιτικές απειλές ως τον δεύτερο μεγαλύτερο κίνδυνο για την Βρετανία, μετά την κατάρρευση της αγοράς ακινήτων. Μολονότι οι μεσοπρόθεσμες απειλές από τη γεωπολιτική αστάθεια στα ευρωπαϊκά σύνορα μοιάζουν διαχειρίσιμες, οι μακροπρόθεσμες προκλήσεις είναι τεράστιες. Οι βίαιες εξεγέρσεις στην ανατολική και νότια Μεσόγειο έχουν ήδη προκαλέσει προσφυγικές κρίσεις στη νότια Ευρώπη. Στην Ελλάδα και στην Ιταλία, ιδιαίτερα, η πρόκληση της διαχείρισης μιας τεράστιας εισροής μεταναστών αποτελεί φλέγον πολιτικό ζήτημα», όπως υπογραμμίζεται.

Ο αρθρογράφος της αμερικανικής εφημερίδας υποστηρίζει, ότι «χάρη στην αρχή της ελεύθερης μετακίνησης των ατόμων εντός της ΕΕ, τα σύνορα των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας αποτελούν σύνορα της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό σημαίνει, ότι οι εντάσεις στην περιφέρεια μεταφέρονται γρήγορα στον πυρήνα της ΕΕ, καθώς οι μετανάστες κατευθύνονται στον πλούσιο βορρά, ενισχύοντας τη στήριξη προς τα δεξιά, ευρωσκεπτικιστικά κόμματα, που τάσσονται κατά των μεταναστών. Παρόλα αυτά, η ΕΕ δεν έχει κοινή πολιτική για την περιφρούρηση των συνόρων της, ενώ το βάρος πέφτει στις χώρες, τις λιγότερο ικανές να το αντιμετωπίσουν. Το θέμα αυτό τέθηκε εμφατικά από τον Ιταλό πρωθυπουργό, Ματέο Ρέντσι, σε πρόσφατη ομιλία του στο Ευρωκοινοβούλιο».

Ο αρθρογράφος διατυπώνει επίσης την άποψη, ότι «η αστάθεια στα σύνορα της ΕΕ προκαλεί αστάθεια και στο εσωτερικό της. Εκφράζονται ανησυχίες σε χώρες της βόρειας Ευρώπης, όπως τη Γαλλία και τη Βρετανία για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχουν οι διενέξεις της Μέσης Ανατολής στις δικές τους μεγάλες μουσουλμανικές κοινότητες. Παρομοίως, οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, που διαθέτουν μεγάλες ρωσικές μειονότητες, ανησυχούν για τις αποσταθεροποιητικές τοπικές συνέπειες του πολέμου στην Ουκρανία.

Μέχρι πρόσφατα, η ΕΕ μπορούσε να σταθεροποιεί τα σύνορά της προσφέροντας την προοπτική ένταξης ή μιας προνομιακής πρόσβασης στην αγορά σε μια σειρά από χώρες όπως την Τουρκία, την Ουκρανία, την Αρμενία, τη Γεωργία, τη Μολδαβία και τη Σερβία.

Οι ανησυχίες ωστόσο από τις συνέπειες της ελεύθερης μετακίνησης στην ενιαία αγορά και η κρίση στην Ουκρανία έδειξαν, ότι η ΕΕ έφθασε στα όρια αυτής της προσέγγισης.

Ο νέος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ δήλωσε την προηγούμενη εβδομάδα ότι δεν πρόκειται να υπάρξουν νέα μέλη της ΕΕ την επόμενη πενταετία. Παρ’ όλα αυτά, η ΕΕ προσπαθεί να δημιουργήσει μια εναλλακτική σχέση με τους Ανατολικούς και Νότιους γείτονές της που θα επιτρέπει μια αρμονική συνύπαρξη».

Τέλος, τονίζεται, ότι «η «ήπια ισχύς» ωστόσο δεν μπορεί μόνη της να σταθεροποιήσει τα σύνορα της ΕΕ.

Η βρετανική κυβέρνηση θεωρεί, ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την ευρωπαϊκή ασφάλεια είναι η αποτυχία της να υπερασπισθεί την εθνική κυριαρχία. Ένας από τους λόγους κλιμάκωσης της ουκρανικής κρίσης είναι η αδυναμία της ΕΕ να ασκήσει αποτελεσματική πίεση.

Η εξωτερική πολιτική της ΕΕ απαιτεί ομοφωνία μεταξύ των 28 κρατών-μελών της, η οποία δύσκολα επιτυγχάνεται λόγω των αντικρουόμενων προτεραιοτήτων.

Ταυτόχρονα οι αμυντικές δυνατότητες της ΕΕ είναι περιορισμένες. Η Ευρώπη δαπανά μόλις το 1,4% του ΑΕΠ της για την άμυνα, το χαμηλότερο ποσοστό από οποιαδήποτε άλλη περιοχή στον κόσμο, ενώ η έλλειψη συντονισμού μεταξύ των κρατών-μελών της μειώνει περαιτέρω την αποτελεσματικότητά της.

Ως αποτέλεσμα η ΕΕ δεν διαθέτει αξιόπιστη αποτρεπτική ικανότητα».

Καταλήγοντας, υπογραμμίζεται, ότι «οι γεωπολιτικοί αυτοί κίνδυνοι μπορούν να απειλήσουν το ίδιο τη συνοχή και την χρηματοπιστωτική σταθερότητα της Ευρώπης και όπως στην κρίση του ευρώ, η λύση είναι ενδεχομένως η εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης». πηγη