Την Παρασκευή 17 Οκτωβρίου 2014, πραγματοποιήθηκε η τελετή Απόσυρσης των Αεροσκαφών Α-7 της Πολεμικής Αεροπορίας (ΠΑ), στην 116 Πτέρυγα Μάχης (116 ΠΜ) / Αεροπορική Βάση Αράξου, μετά από 39 χρόνια παρουσίας στους ελληνικούς ουρανούς.

Στην τελετή παραβρέθηκαν ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, ο Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας, ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας, ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας, ο Β’ Υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού (ΓΕΣ) ως εκπρόσωπος του Αρχηγού ΓΕΣ, ο Αρχηγός Τακτικής Αεροπορίας, ο Διοικητής της Διοίκησης Αεροπορικής Υποστήριξης, ο Διοικητής της Διοίκησης Αεροπορικής Εκπαίδευσης, Ανώτατοι Αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας.

Επίσης, αντιπροσωπείες Αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, επίτιμοι Αρχηγοί του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας, του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας και του Αρχηγείου Τακτικής Αεροπορίας, Βουλευτές, εκπρόσωποι των τοπικών πολιτειακών και θρησκευτικών Αρχών, το εν ενεργεία και εν αποστρατεία προσωπικό της Πολεμικής Αεροπορίας το οποίο έχει υπηρετήσει στα αεροσκάφη Α-7, καθώς και πλήθος κόσμου.

Το πρόγραμμα περιελάμβανε δοξολογία και προσκλητήριο πεσόντων, ομιλία από τον Διοικητή της 116 Πτέρυγας Μάχης, Σμήναρχο (Ι) Πέτρο Χατζήρη και ομιλία από τον Αντιπτέραρχο ε.α. Αντώνιο Ιορδάνου. Χαιρετισμό απηύθυναν ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Δημήτριος Αβραμόπουλος και ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας, Αντιπτέραρχος (Ι) Ευάγγελος Τουρνάς.

Το πρόγραμμα περιελάμβανε στατική έκθεση αεροσκαφών Α-7 και F-16, έκθεση φωτογραφίας, πτήσεις / διελεύσεις αεροσκαφών, επίδειξη των Ομάδων Αεροπορικών Επιδείξεων Μεμονωμένου Αεροσκάφους F-16 «Ζευς» και Τ-6A «Δαίδαλος».

Στην ομιλία του ο αρχηγός ΓΕΑ, ανέφερε, ότι τα Α-7 πρόκειται για ένα αεροσκάφος – θρύλο, που αξιοποιήθηκε επιχειρησιακά στο έπακρο από την ελληνική Πολεμική Αεροπορία (ΠΑ) επί σαράντα (40) σχεδόν χρόνια και αγαπήθηκε από όλους.

Και συνέχισε: «Στη σύγχρονη αεροπορική ιστορία έχει αποδειχθεί ότι, η αεροπορική ισχύς έχει καταστεί μοναδική στο πεδίο της μάχης και ότι αποτελεί κυρίαρχο παράγοντα έκβασης των συγκρούσεων. Ιδιαίτερα στην περίπτωση, που ένα έθνος έχει υιοθετήσει τη στρατηγική της αποτροπής, η διατήρηση ισχυρών αεροπορικών δυνάμεων αποτελεί αυτονόητη απαίτηση και επιλογή.

»Στο πλαίσιο αυτό σχεδιάζεται και υλοποιείται διαχρονικά η εξέλιξη του όπλου μας, με τις απαιτούμενες βελτιώσεις και αναπροσαρμογές των επιχειρησιακών μας ικανοτήτων. Έτσι, στα μέσα της δεκαετίας του ’70 αποκτήθηκαν τα αεροσκάφη Α-7 με σκοπό τον εκσυγχρονισμό της αεροπορικής μας ισχύος και την ενίσχυση της αμυντικής μας θωράκισης.

»Το αεροσκάφος Α-7 σχεδιάστηκε με στόχο την αποτελεσματική και με ακρίβεια προσβολή στόχων σε μεγάλη απόσταση, μεταφέροντας ποικίλο οπλικό φορτίο, στοιχεία εντυπωσιακά ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα της αεροναυπηγικής.

»Ενσωμάτωσε σημαντικές καινοτομίες για την ΠΑ όπως ο κινητήρας Turbofan, το πρωτοποριακό ψηφιακό σύστημα ναυτιλίας και προσβολής στόχων, το σύστημα αυτοπροστασίας, η θωράκιση, η δυνατότητα εναέριου εφοδιασμού, το FLIR, κ.α., που του προσέδιδαν σημαντική ακρίβεια, αποτελεσματικότητα και επιβιωσιμότητα. Η επιχειρησιακή του αξία αποδείχθηκε στο πεδίο της μάχης, όπου πέτυχε άριστα επιχειρησιακά αποτελέσματα και επιβίωσε σε αντίξοες συνθήκες.

»Τα πρώτα αεροσκάφη ήρθαν στην Ελλάδα το 1975, την περίοδο που διαδέχθηκε τα γεγονότα της Κύπρου και επέβαλε την αναδιοργάνωση και αύξηση της μαχητικής ισχύος της ΠΑ. Με σημαντική πολεμική εμπειρία στο βιογραφικό τους, τα αεροσκάφη εντάχθηκαν στον επιχειρησιακό σχεδιασμό της ΠΑ άμεσα και αποτέλεσαν για την εποχή τους, τον πολλαπλασιαστή ισχύος έναντι των έξωθεν απειλών.

»Η ΠΑ εκμεταλλεύτηκε τις πολλαπλές δυνατότητες του αεροσκάφους, καθ’ όλη τη διάρκεια της επιχειρησιακής του ζωής, αναθέτοντάς του πρωταγωνιστικό ρόλο στην επιχειρησιακή σχεδίαση και την ευθύνη προσβολής πληθώρας στόχων. Μια ευθύνη που, παρά το σημαντικό της ηλικίας του, το αεροσκάφος εκπλήρωνε επάξια μέχρι τέλους, επιτρέποντας την κατάλληλη αξιοποίηση των λοιπών αεροπορικών δυνάμεων σε άλλους ρόλους, αυξάνοντας έτσι την μαχητική μας ικανότητα.

»Οι πολυδιάστατες δυνατότητές του προσέφεραν διαρκώς λύσεις στην ΠΑ, όπως για παράδειγμα στον τομέα της αεροπορικής εκπαίδευσης, καθότι το αεροσκάφος ανέλαβε άτυπα το ρόλο του Lead In Fighter Trainer, προσφέροντας στις νεότερες γενιές των Ιπταμένων συναδέλφων μας πολύτιμη πτητική και επιχειρησιακή εμπειρία, ενόψει της αξιοποίησής τους στα μαχητικά 3ης γενιάς.

»Πέραν αυτών στο πλαίσιο των καθημερινών εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων των Μονάδων της ΠΑ, αλλά και των λοιπών Κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων, τα Α-7 εκτέλεσαν πλήθος εξόδων αποφορτίζοντας σημαντικά τα πιο σύγχρονα μαχητικά, εξοικονομώντας έτσι πολύτιμες ώρες πτήσης για αυτά και κατ’ επέκταση σημαντικά κονδύλια.

»Θα πρέπει επίσης να τονισθεί ότι η προσφορά του αεροσκάφους στην ΠΑ διακρίθηκε από ένα ορθολογικά ικανοποιητικό οικονομικό αποτύπωμα, δίχως να απαιτηθεί επένδυση για αναβάθμιση των δυνατοτήτων του, ώστε να ανταποκρίνεται στις εξελίξεις του σύγχρονου πεδίου μάχης.

»Δίκαια λοιπόν, το Α-7 για σαράντα (40) περίπου έτη κατείχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην επιχειρησιακή σχεδίαση του όπλου μας και στις αεροπορικές επιχειρήσεις της Χώρας, ένα ρόλο που καλούμαστε σήμερα να διανείμουμε στον λοιπό αεροπορικό στόλο.

»Μετά από μία λαμπρή διαδρομή σε πέντε (5) Πολεμικές Μοίρες της ΠΑ (την 340, την 345, την 347, την 335 και την 336) και έπειτα από σαράντα εννιά (49) χρόνια αξιοπρεπούς διεθνούς παρουσίας, ένα σημαντικό κεφάλαιο της σύγχρονης αεροπορικής ιστορίας κλείνει σήμερα, με την απόσυρση των τελευταίων κουρσάρων από την ΠΑ.

»Ταυτόχρονα, ένα νέο κεφάλαιο ανοίγει για την 336Μ, τη 2η παλαιότερη Μοίρα της ΠΑ, η οποία θα συνεχίσει την πορεία της στην αεροπορική ιστορία με τα πλέον σύγχρονα αεροσκάφη που διαθέτει σήμερα η ΠΑ, τα F-16 Block 52+ Advance.

»Στο σημείο αυτό, θα ήθελα να εκφράσω την ευαρέσκειά μου σε όλο το προσωπικό, Ιπταμένους και Τεχνικούς, το οποίο, παρότι η ΠΑ παρέμεινε παγκοσμίως μοναδικός χρήστης των αεροσκαφών για περισσότερα από δεκαπέντε (15) έτη, κατάφερε να αξιοποιήσει πλήρως τις δυνατότητες του αεροσκάφους, επιτυγχάνοντας άριστα αποτελέσματα και καταδεικνύοντας την αξία του ανθρώπινου παράγοντα ως πολλαπλασιαστή ισχύος. Η αυταπάρνηση και ο ζήλος του αποτελούν πλέον στοιχείο της ιστορίας μας αλλά και παράδειγμα για το μέλλον μας».

Ιδιαίτερα συναισθηματική αλλά και ενδιαφέρουσα ήταν και η ομιλία του αντιπτεράρχου Αντώνιου Ιορδάνου, τμήμα της οποία ευθέως ακολουθεί:

Η ελπίδα και η ανύψωση του ηθικού [στα μέσα της δεκαετίας του 1970] βρίσκεται στην έλευση των πρώτων F-4 στην Ελλάδα και στην αναμονή των Α-7. Ο χρόνος αυτός δεν άργησε να περάσει και στις 15 Αυγούστου του 1975, τα πρώτα αεροσκάφη φτάνουν στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στο αεροδρόμιο που βρισκόμαστε, με τελικό προορισμό την 115 Πτέρυγα Μάχης στη Σούδα, που είναι και η μητρική μονάδα. Οι δυσκολίες πολλές, οι υποδομές περιορισμένες, οι γνώσεις πληροφορικής μηδαμινές (μιλάμε για δεκαετία ’70), δυαδικά μαθηματικά σχεδόν άγνωστα. Ετοιμοπόλεμοι χειριστές λίγοι, προσέλευση αεροσκαφών σχετικά γρήγορη.

Νέοι όροι μπαίνουν στο λεξιλόγιο της Αεροπορίας. Το Flight Simulator σε ολοκληρωμένη μορφή, τα Avionics, τα Workshops. Ξεφεύγουμε από το σκοτεινό Cockpit των παλαιών αεροσκαφών και μπαίνουμε στο καινούριο, το ψηφιακό Head-Up Display (Ηλεκτρονική Απεικόνιση της πτήσης στο οπτικό πεδίο του χειριστή), με τακτικό υπολογιστή, με RADAR με PMDS, κάτι αντίστοιχο με το σημερινό G.P.S. και άλλα πρωτόγνωρα για την εποχή συστήματα.

Φώτα προσγείωσης στο αεροσκάφος εκείνη την εποχή δεν υπάρχουν, παρά μόνο ένα Taxi Light για την τροχοδρόμηση τη νύχτα. Ακόμα και ο τρόπος προσγείωσης διέφερε από τα μέχρι τότε δεδομένα. Γι’ αυτό και χρησιμοποίησαν τον όρο ότι το «Α-7 είναι κάτι άλλο». Ακόμη και οι ίδιοι οι κατασκευαστές έλεγαν ότι «για να μπορέσεις να αξιοποιήσεις όλα αυτά που σου προσφέρει, χρειάζεσαι 1,5 χειριστές αν και είναι μονοθέσιο.

Μέσα σ’ όλα αυτά και η ογκώδης βιβλιογραφία όλη στα Αγγλικά. Όλοι, χειριστές και τεχνικοί, μ’ ένα βιβλίο αγκαλιά προσπαθούσαμε να ρουφήξουμε και την τελευταία λεπτομέρεια από τη μυστικότητά του. Κι όμως, χάριν στον επαγγελματισμό, που μας οδήγησε να ακολουθήσουμε και την τυποποίηση των διαδικασιών, καταφέραμε, σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, να αξιοποιήσουμε και να αφομοιώσουμε αυτή την περίπλοκη οπλική πλατφόρμα.

Η απλή χειριστική ικανότητα άρχισε να μη φθάνει και να χρειάζεται περισσότερη επιστημονική γνώση και από τους συντηρητές και από τους χρήστες. Είναι η εποχή που οι διάφορες εφευρέσεις βρίσκουν την πρώτη τους εφαρμογή στο όπλο που λέγεται αεροπλάνο και οι απαιτήσεις πολλαπλασιάζονται.

Οι οπλουργοί έπαψαν να είναι μεταφορείς όπλων. Είναι χρήστες ηλεκτρονικών συστημάτων που μόνο μέσω αυτών μπορούσαν να φορτωθούν και να αφεθούν ασφαλώς τα όπλα. Αναπτύσσεται άμιλλα μεταξύ του προσωπικού για την ακρίβεια των βολών και για τη θεραπεία κάποιας αστοχίας.

Η αξιοπιστία του στις χαμηλές πτήσεις και η σχεδίασή του επέτρεπε την χωρίς αναταράξεις μετάβαση στο πεδίο της μάχης και την εκπαίδευση των χειριστών στις αποστολές αυτού του είδους με αξιοσημείωτα αποτελέσματα ακρίβειας. Έτσι, κάλυπτε πλήρως τις αποστολές υποστήριξης των χερσαίων δυνάμεων, αυξάνοντας το ηθικό των εμπλεκομένων, αλλά και την μαχητική τους ικανότητα.

Μας οδήγησε στις συνδυασμένες επιχειρήσεις (JCRs) σε συνεργασία με αεροσκάφη εναέριας επικράτησης, που βοήθησε πολύ τους σχεδιάζοντες στην οικονομία δυνάμεων. Πέραν όμως αυτού, η συνεργασία με χειριστές διαφόρων τύπων, αύξησε την εμπιστοσύνη και την ασφάλεια γνωρίζοντας ο ένας την αποστολή του άλλου.

Η μεγάλη διάρκεια πτήσεων σε συνδυασμό με την ποικιλότητα των όπλων που μετέφερε, μας έδωσε το δικαίωμα να βλέπουμε με άλλο μάτι την αποστολή και να ψάχνουμε να βρούμε άλλους τρόπους αντιμετώπισής της. Ήταν τα πρώτα αεροσκάφη που πέταξαν πάνω από την Κύπρο σε άσκηση «Νικηφόρος – Τοξότης» που είχα την τιμή να συμμετέχω μαζί με τους ανθρώπους μου ως τακτικός αρχηγός της αποστολής και διοικητής της 115 Πτέρυγας Μάχης.

 

πηγη