"Greek National Pride" blog / ΓΑΛΛΙΑ / Ε.Ε. / ΕΥΡΩΠΗ / ΙΣΛΑΜ

Η εκδίκηση της Οριάνα… Το Υπερεθνικό Μόρφωμα των Βρυξελλών και τα «εθνικά» ενεργούμενά του ευθύνονται για το μακελειό των Παρισίων


Untitled-1

iliopoulos_b_2014_12_17_11_0_25_b Γράφει ο Ηλίας Ηλιόπουλος

Στην πορεία εξαπλώσεως και επικρατήσεως του Ισλάμ, από τον 7ο αιώνα μ.Χ. και εξής, καθοριστικό στοιχείο υπήρξε η διασπορά του φόβου μεταξύ των «Απίστων», όπως κατέδειξε προ πολλών δεκαετιών ο κορυφαίος Γάλλος ιστορικός και μελετητής του Ισλάμ Charles-Emmanuel Dufourcq.

Πράγματι, διά του φόβου εξαναγκάζονταν οι κοινωνίες των «Απίστων» (Χριστιανών, Ιουδαίων κ.λ.π.) να υιοθετούν ένα μείγμα συμπεριφοράς υποτελείας και κατευνασμού έναντι της προϊούσης Ισλαμικής επεκτάσεως – αυτό το οποίο η διακεκριμένη Ισραηλινή ιστορικός Bat Ye’or αποκαλεί «dhimmitude» (ο νεολογισμός προκύπτει από την σύνθεση της αραβικής λέξεως «dhimmi» και της αγγλικής «attitude»).

Τούτο ίσχυε ιδιαιτέρως για τις κοινωνίες των «απίστων», Xριστιανών και Eβραίων, στις κατακτηθείσες από το Ισλάμ χώρες. Εάν ήθελαν να ισχύσει στην περίπτωσή τους το ισλαμικόν «Δίκαιον του Ελέους», έπρεπε να έχουν – και να επιδεικνύουν – απόλυτη επίγνωση της εξ ορισμού κατώτερης κοινωνικής θέσεώς τους, με όλα τα συμπαρομαρτούντα.

Κατά την ανάλυση της εν λόγω συγγραφέως, η εκμετάλλευση του φόβου και ο εξαναγκασμός του αντιπάλου στην υιοθέτηση και άσκηση μιας ψυχολογίας υποτελούς και, συνακολούθως, μιας πολιτικής κατευνασμού (appeasement) συνιστά, και επί των ημερών μας, κομβικό σημείο στην (μεθοδικώς και από μακρού χρόνου εφαρμοζόμενη) στρατηγική εθνοπολιτικής μεταλλάξεως της (πάλαι ποτέ!) ελληνορρωμαϊκής και ιουδαιοχριστιανικής Ευρώπης σε «Ευραβία» (Eurabia).

Και τούτο διότι – πέραν της σκόπιμης χρήσεως του δημογραφικού υπερόπλου (αυτό το οποίο η επιφανής Αμερικανίδα συγγραφέας Anna Simons ονόμασε «τεράστιο διαθέσιμο δυναμικό ανέργων ή υποαπασχολουμένων αρρένων εφήβων») – οι εκπρόσωποι του Ισλαμικού Ολοκληρωτισμού γνωρίζουν καλώς ποιο είναι το άλλο τρωτό σημείο, η Αχίλλειος πτέρνα των Δημοκρατιών της βιολογικά και πολιτικά γηρασμένης Ευρώπης: η εγγενής αδυναμία τους να καταστούν ευθέως «high security states» και να αντέξουν σε ένα μακροχρόνιο «low intensity war» (πόλεμος χαμηλής εντάσεως) – και, κατ’ ακολουθίαν, η ροπή τους στην ψυχολογία και την πολιτική του Κατευνασμού.

Ορατή συνέπεια αυτής της κρατούσης ψυχολογίας και πολιτικής Κατευνασμού έναντι του ολοένα μαχητικώτερου, διεκδικητικώτερου και πιο αποθρασυνόμενου Ισλαμικού Ολοκληρωτισμού είναι και η κατίσχυση, στην γηραιά Ευρώπη, αυτού που η προαναφερθείσα Bat Ye’or έχει αποκαλέσει «Κουλτούρα Θανασίμων Ψευδών» (culture of deadly lies) των ευρωπαϊκών κοινωνιών, εννοώντας ως τέτοιαν την συρραφή από πρόδηλα ψεύδη και μισές αλήθειες που, ελέω μιας πρωτοφανούς ιδεολογικής τρομοκρατίας, επικρατούν σήμερα καταθλιπτικά σε ευρύτατα στρώματα της διανόησης, των ΜΜΕ, των Πανεπιστημίων και των εν γένει Ιδεολογικών Μηχανισμών των ευρωπαϊκών κρατών.

Τυπικό παράδειγμα αυτής της «Κουλτούρας Θανασίμων Ψευδών» είναι η διαρκής και συστηματική προπαγάνδιση του μύθου του «ανεκτικού Ισλάμ», μολονότι το εν λόγω ιδεολόγημα (και οι συνακόλουθοι μύθοι του «παραδείσου της Ανδαλουσίας» και του …«ανεκτικού, πολυπολιτισμικού παραδείσου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας»!) είναι ανιστόρητες ιδεολογικές κατασκευές που δεν αντέχουν σε τεκμηριωμένη ιστορική εξέταση.

Και όμως, τόσο το Αραβο-Μουσουλμανικό Χαλιφάτο της Ισπανίας των Μέσων Χρόνων όσο και το δεσποτικό Οσμανικό Κράτος των Νεωτέρων Χρόνων προπαγανδίζονται σήμερα, λόγω του «πολυπολιτισμικού» χαρακτήρα τους, ως ειδυλλιακός «παράδεισος επί της γης» για όλους τους εντός των ορίων τους διαβιούντες λαούς – έως ότου ο «απαίσιος χριστιανικός φανατισμός» των Ισπανών, στην πρώτη περίπτωση, και ο (ακόμη αποκρουστικώτερος, εξυπακούεται!) «εθνικιστικός φανατισμός» των Ελλήνων και των Σέρβων, στην δεύτερη περίπτωση, κατέστρεψαν εκείνα τα δήθεν …λαμπρά υποδείγματα ανοχής και αρμονικής συμβιώσεως λαών και θρησκειών!

Ατυχώς, τα στερεότυπα αυτά κυριαρχούν στους Ιδεολογικούς Μηχανισμούς της Ε.Ε., χάρις και στην ένθερμη υποστήριξη των ιδεολογημάτων αυτών εκ μέρους τόσον της Ιθυνούσης Γραφειοκρατικής Ελίτ των Βρυξελλών όσον και μιας ασύγγνωστα ανιστόρητης ευρωπαϊκής «αντι-ρατσιστικής διανόησης».

Δείτε τι συνέβη προ ετών, επειδή ο τέως Πάπας Βενέδικτος 16ος (σημειωτέον, ένας άνδρας αρίστης προσωπικής και μορφωτικής συγκροτήσεως, παιδείας και καλλιεργείας) ετόλμησε να πει το αυτονόητο και καταγεγραμμένο στις δέλτους της ιστορίας από εποχής της βυζαντινής δυναστείας των Ισαύρων: ότι το Ισλάμ υπήρξε η θρησκεία του ξίφους!

Εκείνο δε που κυριολεκτικώς καταπλήσσει είναι η σιγή ιχθύος που έχει επιβληθεί στην Δύση, ιδίως στην λεγομένη «Ε.Ε.», αναφορικά με την τύχη των χριστιανικών κοινοτήτων και μειονοτήτων που ακόμη και τον 20ό αι. συνέχιζαν να διαβιούν – και ό,τι απέμεινε από αυτές εξακολουθεί να διαβιοί υπό συνθήκες φόβου και ψυχολογικού αυτο-ευνουχισμού – σε κοινωνίες πλειονοψηφικά ισλαμικές (Χριστιανοί Έλληνες, Αρμένιοι, Ασσύριοι, Αραμαίοι στην κεμαλική και μετακεμαλική Τουρκία, Χριστιανοί του Λιβάνου κοκ).

Αλήθεια, η κατά τα λοιπά λαλίστατη και «πολυπολιτισμικώς» ευαίσθητη Υπερεθνική Ιθύνουσα Ελίτ του (βαθύτατα ανελεύθερου και αντιδημοκρατικού) μορφώματος των Βρυξελλών και η ευρω-επιδοτούμενη «προοδευτική διανόηση» γιατί αποφεύγουν συστηματικώς, τόσα χρόνια, να θίξουν το ζήτημα, έστω και στο πλαίσιο της αμοιβαιότητος; Ή, μήπως, δεν τους αφήνει χρόνο η διαρκής καταγγελία της δήθεν καταπατήσεως των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την …Ρωσσία;

Στο πολύκροτο σύγγραμμά της «Η Κατασκευή της Ευραβίας», η Ισραηλινή ιστορικός Bat Ye’or υπεστήριξε με ακαταμάχητη τεκμηρίωση την άποψη ότι η λεγομένη «Ε.Ε.» έχει προκρίνει, ήδη από πολλών δεκαετιών, την μετάλλαξη της Ευρώπης σε «Ευραβία» και εφαρμόζει απαρεγκλίτως και μεθοδικώς τις συνεπακόλουθες στρατηγικές, σε όλα τα πεδία: δημογραφικό-«μεταναστευτικό», ιδεολογικό-φαντασιακό-εκπαιδευτικό, νομικό-θεσμικό, πολιτικό κ.ο.κ.

Σημειωτέον ότι όλα αυτά γίνονται, επί τέσσερεις δεκαετίες τουλάχιστον, ερήμην των (Κυριάρχων, υποτίθεται) Λαών – ακόμη χειρότερα, ενάντια στην Βούληση των (Κυριάρχων, υποτίθεται) Λαών, οι οποίοι, με κάθε ευκαιρία, παρ’ όλη την αποκρουστική, ολοκληρωτική πλύση εγκεφάλου από την Υπερεθνική Ελίτ και τους κατά χώρες μηχανισμούς της, εξέφρασαν και εκφράζουν σταθερά και αταλάντευτα την κατηγορηματική αντίθεσή τους στην απώλεια των Πατρίδων και των Ταυτοτήτων τους και, επομένως, στον μαζικό εποικισμό του φυσικού γεωπολιτισμικού περιβάλλοντός τους με ορδές εκατομμυρίων αλλογενών και αλλοθρήσκων εποίκων.

Έτσι, και προκειμένου να πατάξει τις απολύτως εύλογες αντιδράσεις των ιθαγενών Ευρωπαίων ανθρώπων στην επιχειρούμενη εθνοκάθαρση διά του εποικισμού, η βαθύτατα αντιδημοκρατική Υπερεθνική Ιθύνουσα Γραφειοκρατική Ελίτ των Βρυξελλών προέβη, ήδη από ετών, και στην ποινικοποίηση και αστυνόμευση της γνώμης, με αποτέλεσμα να έχουν υψωθεί αυστηρότατοι, απαράδεκτοι για την Δυτική φιλελεύθερη παράδοση, φραγμοί σκέψεως και εκφράσεως. Οι ζηλωτές αυτής της «Νέας», Μετα-Εθνικής, «Πολυπολιτισμικής» Ευρώπης, ορμώμενοι από υπερβάλλοντα ιεραποστολικό ζήλο, προβαίνουν σε απηνή αστυνόμευση της γλώσσας, κατά το γνώριμο από τον Όργουελλ υπόδειγμα της Καινογλώσσας (New Speak).

Η ολοκληρωτικής συλλήψεως και πρακτικής αστυνόμευση της σκέψεως και της εκφράσεως είχε ως δραματικώτερη, μέχρι τούδε, κορύφωσή της την άσκηση δικαστικής διώξεως εναντίον της αείμνηστης, πλέον, Ιταλίδας συγγραφέως Οριάνα Φαλλάτσι.

Η άλλοτε εξυμνηθείσα πρωθιέρεια της Αριστεράς έμελλε να διωχθεί δικαστικώς εν έτει 2005, στα στερνά του βίου της, και ενώ ήδη πάλευε με τις τελευταίες εφεδρείες του σώματος και της ψυχής της κατά της ανίατης ασθένειας, όχι για κάποιαν αξιόποινη πράξη της αλλά επειδή διετύπωσε γνώμη αντίθετη προς την κρατούσα, την mainstream γνώμη:

δηλαδή το γνωστό ρηχό, ανιστόρητο, αντιδημοκρατικό, απάνθρωπο και παράλογο ιδεολόγημα του «Αντι-Ρατσισμού» και της «Πολυ-Πολιτισμικότητος», που αποτελεί σήμερα το ηγεμονικό ιδεολόγημα του Πλανητικού Μετα-Νεωτερικού Νεοταξικού Φιλελευθέρου Φασισμού (Liberal Fascism).

Ποιο ήταν το …«έγκλημα» της γυναίκας-συμβόλου της μαχητικής δημοσιογραφίας παγκοσμίως, ιδιαιτέρως γνωστής εν Ελλάδι από τον αγώνα της υπέρ του Αλεξάνδρου Παναγούλη;

H Φαλλάτσι εξέφρασε, ως είχε κάθε νόμιμο και θεμιτό δικαίωμα, σε δύο πολύκροτα βιβλία της, την ειλικρινέστατη και βαθύτατη αγωνία της για την προϊούσα εθνοπολιτισμική μετάλλαξη της Ευρώπης, τον ραγδαίο απο-χριστιανισμό και απο-δυτικισμό της και την μετατροπή της σε «Ευραβία», σε μία ασυνάρτητη μάζα δίχως καμμιάν συνείδηση ιστορικού παρελθόντος και ελληνορρωμαϊκής-χριστιανικής-δυτικής πολιτισμικής κληρονομιάς, με έντονη, και προοδευτικά επικρατούσα τελικώς, την παρουσία του ισλαμικού πληθυσμιακού στοιχείου και του ιδικού του πολιτισμικού-αξιακού συστήματος.

Στην εξέλιξη αυτή, που σημαίνει αναποφεύκτως τον θάνατο του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού, οδηγεί νομοτελειακώς, κατά την κρίση της, η αδιακόπως συνεχιζόμενη εισβολή τεραστίων, μη αφομοιωσίμων, μαζών από τον μουσουλμανικό κόσμο.

Η θαρραλέα στάση της συγγραφέως εξερέθισε τα μέγιστα τους (ήδη από δεκαετιών εντός των ευρωπαϊκών πυλών εγκατεστημένους) εκπροσώπους του Ισλαμικού Ολοκληρωτισμού (σημειωτέον: υψηλού οικονομικού και μορφωτικού επιπέδου άτομα), συνηθισμένους άλλωστε στην δουλοπρεπή στάση των θλιβερών ηγετίσκων, κομμισσαρίων και οργανικών διανοουμένων της Ε.Ε. και στις δημόσιες δηλώσεις αναγνωρίσεως της υποτιθέμενης …«τεράστιας, καθοριστικής συμβολής του Ισλάμ στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό»!

Ακόμη επιθετικώτερη υπήρξε η αντίδραση των προπαγανδιστών της Ολοκληρωτικής Μετα-Εθνικής «Αντιρατσιστικής» «Αριστεράς», που έχουν από πολλού χρόνου συμπήξει «ανίερη συμμαχία» με τον Ισλαμικό Φασισμό (η «unholy alliance», περί της οποίας έγραψε σε βαρυσήμαντο πόνημά του προ ετών ο D. Horowitz).

Οι εξελίξεις αυτές γεμίζουν θλίψη και πικρία όσους επιμένουν να ομνύουν στις θεμελιώδεις αξίες του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού, τις οποίες βεβαίως έχει προδώσει κατά τρόπον επαίσχυντο και καταπατά βαναύσως το ιδιαζόντως δημοφοβικόν και εθνοφοβικόν, ανελεύθερον υβριδικόν κρατικόν μόρφωμα της «Ε.Ε.».

Ήδη, πριν από 21 χρόνια (1994), η Bat Ye’or σημείωνε: «Δεν βλέπω πουθενά σοβαρά σημάδια ενός κάποιου “εξευρωπαϊσμού” του Ισλάμ. Δεν βλέπω πουθενά μια κίνηση προς την κατεύθυνση της σχετικοποιήσεως της θρησκείας, μια αυτοκριτική ματιά απέναντι στην ιστορία της Ισλαμικής θρησκείας. Απέχουμε έτη φωτός από μια τέτοια εξέλιξη. Αντιθέτως, νομίζω ότι παριστάμεθα μάρτυρες ενός εξισλαμισμού της Ευρώπης αναφορικά τόσο με τα πραγματικά περιστατικά όσο και με τον τρόπο του σκέπτεσθαι».

Τίποτε δεν μαρτυρεί κατά τρόπο πειστικώτερο την αλήθεια των παρατηρήσεων αυτών όσο η μοίρα που επεφυλάχθη στην Οριάνα Φαλλάτσι.

Ο θάνατος της από την επάρατο νόσο τής στέρησε το αρνητικό «προνόμιο» να ζήσει την στιγμή της καταδίκης της, για την οποία εδήλωνε βεβαία λίγο προτού πεθάνει.

Και εξηγούσε:

Είναι και αυτό σημάδι της κατάντιας της Ευρώπης…

ΥΓ: Η σφαγή των Παρισίων – την πρωτίστη ηθική και πολιτική ευθύνη της οποίας φέρουν η Υπερεθνική Ιθύνουσα Ελίτ των Βρυξελλών και η «Εθνική» Ιθύνουσα Ελίτ των Παρισίων (το γελοίο ανδρείκελο που παριστάνει τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας και οι υπ’ αυτόν γραφειοκράτες) – δεν υπήρξε η πρώτη (παρά τα όσα ισχυρίζονται τώρα τα Μέσα Μαζικής Εξαχρειώσεως) και, βεβαίως, δεν θα είναι η τελευταία, ούτε «φυσικά» η πιο αποτρόπαια.

Διερωτάται κανείς πόσοι ακόμη ποταμοί αίματος των απλών, γηγενών Ευρωπαίων πρέπει να κυλήσουν, για να δεήσει το ανελεύθερο μόρφωμα των Βρυξελλών να σεβασθεί, επιτέλους, την πολλάκις εκπεφρασμένη βούληση των αυτοχθόνων Ευρωπαϊκών Λαών και να θέσει ένα τέλος στην εφαρμοζόμενη εθνοκάθαρση διά του εποικισμού. Εάν, πάντως, συνεχίσουν την πεπατημένη των τελευταίων δεκαετιών, τότε «το αίμα (των αθώων αυτοχθόνων Ευρωπαίων) επί των κεφαλών αυτών»…

πηγη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s