Η νέα κυβέρνηση σχηματίσθηκε. Πρόκειται, εμφανώς, για μια κυβέρνηση ισορροπιών, με έντονο «άρωμα ΑΝΕΛ», χωρίς κάτι το ιδιαιτέρως νέο, με εξαίρεση την παραμονή προσώπων που ξεχώρισαν αμέσως στην υπηρεσιακή κυβέρνηση της Βασιλικής Θάνου.

Παράδειγμα, ο κατά τα φαινόμενα άξιος υπουργός Νίκος Μουζάλας (χωρίς να θέλουμε να τον υποτιμήσουμε, η πρόσφατη εμπειρία με τη Χριστοδουλοπούλου τον κάνει να μοιάζει… «Μεσσίας»), ως υπεύθυνος για την μεταναστευτική πολιτική, αλλά και ο διακεκριμένος τεχνοκράτης, καθηγητής Χουλιράκης.

Πέραν της εμπειρίας και της γνώσης που διαθέτει στα θέματα της διαπραγμάτευση με τους… «θεσμούς», ο εν λόγω έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη και την εκτίμηση των εταίρων στην Ευρωπαϊκή Ένωση για τη σοβαρότητα και την εν γένει στάση του. Θετική θεωρείται ασφαλώς και η παραμονή του Ευκλείδη Τσακαλώτου στο υπουργείο Οικονομικών, ένα πρόσωπο που επίσης είχε καλή παρουσία.

Πέραν όμως αυτών δεν υπάρχει κάτι το νέο, κάτι που να διασφαλίζει ότι οι διαθρωτικές μεταρρυθμίσεις που απαιτεί η ελληνική οικονομία και κοινωνία, όντως θα εφαρμοσθούν, όχι απλώς θα ψηφισθούν.

νέα κυβέρνηση με παλαιά και όχι ιδιαίτερα επιτυχημένα, στο τελευταίο επτάμηνο, πρόσωπα, δεν παρέχει δυστυχώς τα εχέγγυα επιτυχίας, καθώς οι μετακινήσεις προσώπων από το ένα υπουργείο στο άλλο, στη λογική του παλαιού ΠΑΣΟΚ, δεν βοηθούν. Ωστόσο, η διατήρηση προσώπων που έδειξαν καλά στοιχεία στην υπηρεσιακή κυβέρνηση, είναι σαφώς θετική εξέλιξη.

Είναι εμφανές ότι ο Αλέξης Τσίπρας υποτάχθηκε, με εξαίρεση το ζήτημα Νικολόπουλου, στον κυβερνητικό του εταίρο, Πάνο Καμμένο, τον οποίο αφήνει, ουσιαστικά «ανεξέλεγκτο» στο υπουργείο Άμυνας, υπουργοποιώντας, παράλληλα και τον εξάδελφό του, ο οποίος, υπό φυσιολογικές συνθήκες, δεν υπήρχε περίπτωση να υπουργοποιηθεί από κυβέρνηση της Αριστεράς!

Ο Καμμένος επιχείρησε να διαθέτει «πάτημα» και στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη με την τοποθέτηση εκεί του Τέρενς Κουίκ, μια χάρη που φρονίμως ποιών ο Τσίπρας δεν του την έκανε, μη θέλοντας να έχει να αντιμετωπίσει στο προσεχές μέλλον τις όποιες… επιπτώσεις από τον συνολικό έλεγχο του εθνικού μηχανισμού άμυνας και ασφάλειας της χώρας στον κυβερνητικό του εταίρο.

Η απουσία του Νίκου Τόσκα από τη θέση του υφυπουργού Εθνικής Άμυνας, παρότι ο άξιος αντιστράτηγος ε.α. αναβαθμίστηκε με την υπουργοποίησή του, αν και σε έναν υπουργικό θώκο – ηλεκτρική καρέκλα, δείχνει να σηματοδοτεί τον ενταφιασμό των σχεδίων για κατάργηση εκατοντάδων άχρηστων – ή σε τελική ανάλυση μη απολύτως απαραίτητων – στρατοπέδων, που αποτελούν οικονομική αιμορραγία.

Για μας θα αποτελέσει θετική έκπληξη εάν ο Πάνος Καμμένος δεν υποκύψει στις «σειρήνες» αρτηριοσκληρωτικών κύκλων αποστράτων αξιωματικών που συνδέονται μαζί του και σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες αντιδρούν στις περικοπές στο «λίπος» των Ενόπλων Δυνάμεων. Υπάρχουν βέβαια και ανανεωτικά μυαλά κοντά στον υπουργό.

Ο καλύτερος τρόπος εξοικονόμησης χρημάτων, τα οποία θα πρέπει να δεσμευθούν βέβαια, για τη σταδιακή υλοποίηση προγραμμάτων ανανέωσης του πεπαλαιωμένου υλικού – μέσων των ΕΔ, είναι η επίδειξη πολιτικής βούλησης στον τομέα της περικοπής των ανελαστικών δαπανών για τη συντήρηση μη απαραίτητων εγκαταστάσεων και η συνένωση των προσπαθειών των τριών κλάδων σε ομοειδείς τομείς με στόχο την επίτευξη οικονομιών κλίμακος, πέραν της επί της ουσίας εμπέδωσης της διακλαδικότητας. Θα παρακολουθούμε εκ του σύνεγγυς τις εξελίξεις και θα επανέλθουμε.

Επιστρέφοντας στην πολιτική διάσταση του σχηματισμού της νέας κυβέρνησης… «και οι πέτρες» γνώριζαν, ότι ο Νικολόπουλος δεν υπήρχε περίπτωση να υπουργοποιηθεί κυρίως από κυβέρνηση της Αριστεράς, εξαιτίας της απρέπειας – κουταμάρας (ο έξυπνος πολιτικός δεν ανοίγει Μέτωπα ό,τι και να πιστεύεις) με τον πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου και τον σεξουαλικό του προσανατολισμό που έκανε τον γύρο του κόσμου μέσω Twitter και τον κατέστησε ανεπιθύμητο πρόσωπο στις Βρυξέλλες.

Κατά συνέπεια, δεν αποκλείεται η έγερση του ζητήματος για την υπουργοποίησή του, πέραν της τήρησης εσωκομματικών ισορροπιών στο κόμμα Καμμένου, να αποτελούσε και μια ευφυή στρατηγική – διαπραγματευτική ενέργεια από την πλευρά Καμμένου, η οποία τελικά εξασφάλισε ενισχυμένη συμμετοχή στους ΑΝΕΛ, παρότι οι δυσαρεστημένοι είναι αρκετοί, με μειονέκτημα το ότι ενίοτε γκρινιοάζουν… φωναχτά.

Από την άλλη η τοποθέτηση του Νίκου Φίλη στο υπουργείο Παιδείας και η υπουργοποίηση του αμφιλεγόμενου – σε επίπεδο κοινής γνώμης – πρώην πρύτανη Θεοδόση Πελεγρίνη, δεν πείθουν ότι θα υπάρξει σοβαρή προσπάθεια διόρθωσης των εγγενών αδυναμιών στην εκπαίδευση. Η Σία Αναγνωστοπούλου έχει διατυπωμένες απόψεις για την εκπαίδευση και γενικότερα θέματα που εμμέσως άπτονται αυτής, οι οποίες «υπόσχονται» αρκετές στιγμές αρνητικής δημοσιότητας, εάν επανέλθουν στο προσκήνιο…

Παρομοίως ο κ. Κατρούγκαλος στο υπουργείο Εργασίας δεν αποτελεί και εγγύηση ότι τα μέτρα που άμεσα πρέπει να περάσουν στο συνταξιοδοτικό θα περάσουν, όπως επιτάσσει η συμφωνία που ο κ. Τσίπρας υπέγραψε, ενώ είναι και δυσεξήγητη εν μέρει η εμμονή του πρωθυπουργού σε συγκεκριμένα πρόσωπα, παρότι έχουν απασχολήσει αρνητικά τη δημοσιότητα τη σύντομη περίοδο της προηγούμενης διακυβέρνησης από το σχήμα ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Επίσης, η παραμονή του Νίκου Κοτζιά στο υπουργείο Εξωτερικών θα πρέπει να αντιμετωπισθεί με σκεπτικισμό, ειδικά λόγω των αναμενόμενων εξελίξεων σε Κυπριακό, όπου επιχειρείται να δρομολογηθεί νέο σχέδιο Ανάν, στο Μακεδονικό, με τα Σκόπια να βαδίζουν προς την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ, αλλά και τα ελληνοτουρκικά, όπου προωθείται το μοίρασμα του Αιγαίου, με την «αξιοποίηση» της δεινής θέσης στην οποία έχει βρεθεί η Ελλάδα.

Ο Τσίπρας οφείλει να ξεκαθαρίσει το στίγμα του στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, αφού οι εξελίξεις τρέχουν σε όλα τα μέτωπα και οι εκπλήξεις μπορεί να αποδειχθούν πολύ δυσάρεστες. Οφείλει να θέσει ξεκάθαρους στόχους και να ζητήσει μετ’ επιτάσεως τη στήριξή τους από τους δυνητικούς τακτικούς ή στρατηγικούς συμμάχους. Οι εξελίξεις θα κάνουν τα αποτελέσματα της πολιτικής, απολύτως μετρήσιμα.

Ο Νίκος Παρασκευόπουλος, επίσης, με τον επιεικώς αμφιλεγόμενο νόμο για την απελευθέρωση βαρυποινιτών που προώθησε στην πρώτη του θητεία, δεν προδιαθέτει θετικά ως υπουργός Δικαιοσύνης. Οφείλει να προβεί σε αναθεωρήσεις, με τις οποίες θα ανακτηθεί ο έλεγχος και θα αποκατασταθεί εν μέρει η δημόσια εικόνα του. Άλλο οι πεποιθήσεις και άλλο η δυνατότητα υλοποίησης αλλαγών σε μια δεδομένη συγκυρία.

Κατά συνέπεια, η νέα κυβέρνηση δεν είναι και τόσο νέα, ενώ προβληματίζει περί του εάν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στην ταχύτητα των αποφάσεων που απαιτούν οι στιγμές. Σε κάθε περίπτωση, ο χρόνος θα δείξει, αν και πλέον, είναι ελάχιστος.

Εν κατακλείδι, εντύπωση προκαλούν οι περιπτώσεις απομάκρυνσης του Παναγιώτη Νικολούδη, αλλά και η μετακίνηση του Δημήτρη Μάρδα, ενέργειες οι οποίες εκ πρώτης όψεως είναι δυσεξήγητες, παρότι οι αντικαταστάτες τους είναι αξιόλογα πρόσωπα. Υπάρχουν διαρροές υπηρεσιακών παραγόντων για ένα «κοινό στοιχείο» στις δυο περιπτώσεις, όμως θα επανέλθουμε όταν «δεθεί» το ρεπορτάζ…πηγη