"Greek National Pride" blog

Πίσω από την “αγάπη” του Ντ. Τραμπ για τον Ερντογάν… ένα ολόκληρο σκεπτικό


Ο κύβος ερρίφθη. Παρά τα όσα είχε δηλώσει στην Οσάκα και επανέλαβε ο Τραμπ τις προηγούμενες ημέρες για τον φίλο του Ερντογάν και για την ευθύνη του τέως προέδρου Ομπάμα, η ουσία είναι ότι η Τουρκία αποκλείσθηκε από το πρόγραμμα των μαχητικών F-35. Και όλα δείχνουν πως αυτό θα είναι μόνο η αρχή. Στο οβάλ γραφείο έχουν σταλεί εναλλακτικές προτάσεις για επιβολή κυρώσεων στην χώρα του Ερντογάν. Ακόμα κι αν ο Αμερικανός πρόεδρος επιλέξει το πιο μαλακό πακέτο, είναι ξεκάθαρο πως οι σχέσεις Ουάσιγκτον-Άγκυρας εισέρχονται σε μία νέα φάση περαιτέρω επιδείνωσης. Η δυναμική που αναπτύσσεται βαθαίνει ολοένα και περισσότερο το υφιστάμενο ρήγμα.

Η υπόθεση του ρωσικού πυραυλικού συστήματος έφερε τον κόμπο στο χτένι, με αποτέλεσμα να επικρατήσει στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα το δόγμα “ή S-400 ή F-35”. Όσο κι αν ο πρόεδρος στις ΗΠΑ έχει αυξημένες εξουσίες, είναι αποδεδειγμένο πως δεν μπορεί να παρακάμψει το Κογκρέσο και τους μηχανισμούς του “βαθέος κράτους”, εάν αυτοί είναι σύσσωμοι απέναντί του.

Στο σημείο αυτό είναι απαραίτητο να θέσουμε το κρίσιμο ερώτημα: γιατί ο Τραμπ τηρεί αυτή τη στάση έναντι της Τουρκίας; Ποιος είναι ο λόγος που τον κάνει να είναι τόσο θετικός έναντι του Ερντογάν, όταν αυτός εμφανίζεται σχεδόν αλαζονικός έναντι των ΗΠΑ; Προφανώς, η απάντηση δεν είναι ότι ο Τραμπ είναι παρανοϊκός, ή ότι η στάση του υπαγορεύεται απλώς από προσωπική συμπάθεια προς τον Τούρκο πρόεδρο.

Κάποιοι αποδίδουν τη στάση του στην επιχειρηματική κουλτούρα του, στο ότι δίνει σημασία στην οικονομική αξία του συμβολαίου πώλησης περισσότερων από 100 F-35. Προφανώς, ο παράγοντας αυτός είναι υπαρκτός, αλλά δεν αρκεί από μόνος του να εξηγήσει τη στάση του. Κάποιοι πηγαίνουν πιο μακριά, αποδίδοντας τη στάση του Τραμπ σε προσωπικά επιχειρηματικά του συμφέροντα, τα οποία, ωστόσο, δεν αναφέρονται, ούτε, βεβαίως έχουν αποδειχθεί.

Επιστροφή στο δυτικό “μαντρί

Δεν αρκεί, επίσης, ως ερμηνεία το γεγονός ότι στην Ουάσιγκτον επιθυμούν διακαώς να επιστρέψει η Τουρκία εκεί που ήταν μεταπολεμικά. Ειδικά μετά το πραξικόπημα του 2016, οι Αμερικανοί ήταν διατεθειμένοι να έρθουν σε κάποιον συμβιβασμό με τον Ερντογάν, αλλά δεν βρήκαν ανταπόκριση.

Όντας πεπεισμένος (όχι αδικαιολόγητα) πως οι Αμερικανοί επιχείρησαν να τον ανατρέψουν δεν τους εμπιστεύεται. Και επειδή δεν τους εμπιστεύεται δεν πρόκειται να επιστρέψει στο δυτικό “μαντρί” ό,τι κι αν του προσφέρουν.

Η πεποίθηση του Τούρκου προέδρου πως οι Αμερικανοί τον έχουν προγράψει, τον εξώθησε να εναγκαλισθεί, ως γεωπολιτικό αντίβαρο, τον Πούτιν. Αυτός είναι ο λόγος που όσο θα βρίσκεται στο τιμόνι, η Τουρκία δεν πρόκειται να επιστρέψει στο δυτικό “μαντρί”, ακόμα και αν οι ΗΠΑ αποδέχονταν τις απαιτήσεις του στη Συρία, ακόμα κι αν του έδιναν τα F-35. Η αμοιβαία πλέον κρίση εμπιστοσύνης, μάλιστα, συνεχώς βαθαίνει το ρήγμα που έχει δημιουργηθεί στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις.

Προφανώς, ο Ερντογάν ποτέ δεν πρόκειται να πει ρητά ότι τα σπάει με τη Δύση. Το λέει, όμως, με τις πράξεις του. Μπορεί σε τακτικό επίπεδο και να συμπλεύσει με τις ΗΠΑ και τους Ευρωπαίους, αλλά μέχρις εκεί.

Γι’ αυτό και στο εσωτερικό της χώρας του φροντίζει με τη ρητορική του να καλλιεργεί συστηματικά τον αντιαμερικανισμό, με βασικό επιχείρημα ότι επιχειρείται ο ακρωτηριασμός της Τουρκίας μέσω του Κουρδικού. Επεκτείνεται μάλιστα και στο ιδεολογικό επίπεδο, χρησιμοποιώντας ισλαμικά στερεότυπα για να αναβιώσει και παροξύνει τα αντιδυτικά αισθήματα στην τουρκική κοινή γνώμη.

Και στον φόντο η Ρωσία

Πηγή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s