"Greek National Pride" blog

Η νέα εξωτερική πολιτική της Ελλάδος


Γράφει ο Νίκος Βακάλης, αρχισυντάκτης της πολιτικής στήλης

Πλησιάζοντας την ολοκλήρωση ενός πλέον χρόνου από τις εκλογές της 7ης Ιουλίου του 2019 και την ανάληψη της εξουσίας από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, σχεδόν αβίαστα προκύπτει το ερώτημα: “Άραγε άλλαξε κάτι στην εξωτερική πολιτική της χώρας μας;”.  Ένα ερώτημα το οποίο ταλανίζει τις σκέψεις πολλών που είχαμε συνηθίσει σε μία εξωτερική πολιτική υποτακτική και αδρανή απέναντι στις προκλήσεις των κατ’επίφαση «συμμάχων» μας, «συμμάχων» που με πρόσχημα την «απομόνωση τους» – για την οποία οι ίδιοι και μόνο ευθύνονται – επιδιώκουν την απομόνωση όλων των υπολοίπων γειτόνων τους. Έτσι λοιπόν, ως είθισται με τέτοιου είδους ερωτήματα, καλούμαστε να δώσουμε μία επαρκή απάντηση.

  Τον τελευταίο καιρό, είχα την τύχη να πέσω πάνω σε μία είδηση, στην οποία γινόταν μία σύνοψη της εξωτερικής δράσης της Ελλάδος τον τελευταίο ένα χρόνο, πρώτιστα πάνω στο ζήτημα του εμφυλίου της Λιβύης και δευτερευόντως στην εκκίνηση της προσπάθειας οριοθέτησης της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) της Ελλάδος με τις γείτονες χώρες, πλην πάντα της ανυποχώρητης Τουρκίας. Αυτό όμως που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, ήταν όταν αντίκρισα τον προσωπικό λογαριασμό στο Instagram του νυν Υπουργού Εξωτερικών κ. Δένδια, όπου και αντιλήφθηκα πως η κατάσταση είχε πλέον αλλάξει. Πλήθος αναρτήσεων, με δράσεις και πρωτοβουλίες του προαναφερθέντος Υπουργού, σε συνδυασμό με τις προβεβλημένες από τα ΜΜΕ δράσεις του Υπουργείου Εξωτερικών, με έκαναν να συμπεράνω ότι μία στροφή έχει λάβει χώρα στην εξωτερική πολιτική της Ελλάδος, μία στροφή που επιδιώκει να ξυπνήσει την εξωτερική πολιτική της χώρας, από τον λήθαργο στον οποίο για χρόνια είχε πέσει, από μία ακινησία η οποία είχε επέλθει με την παρότρυνση πάντα των παρελθουσών κυβερνήσεων, αριστερών και δεξιών. 

  Το ερώτημα όμως παραμένει ως εξής: “Τί άλλαξε ως προς εξωτερική πολιτική της χώρας;”. Ας ξεκινήσουμε από τα απλά. Όταν ορκίστηκε πλέον η κυβέρνηση Μητσοτάκη, είδαμε να τοποθετείται στην θέση του Υπουργού Εξωτερικών, ο  γνώριμος από την προηγούμενη θητεία του ως Υπουργός Δημοσίας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη επί της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου (17/6/2012 – 31/12/2014), κ. Νίκος Δένδιας. Ακριβώς αυτή η προηγούμενη θητεία του ήταν που προβλημάτισε πολλούς ως προς την ικανότητα διαχείρισης ενός τόσο σημαντικού υπουργείου, όπως αυτό των Εξωτερικών, καθώς από την θέση του Υπουργού Δημοσίας Τάξης και Προστασίας το Πολίτη, ο κ. Δένδιας δεν είχε δείξει ούτε πρωτοπόρο πνεύμα ούτε είχε να επιδείξει ένα ιδιαίτερα αξιόλογο έργο. Έτσι λοιπόν στεκόμαστε στην αμηχανία που μας δημιούργησε αυτή η αρχική επιλογή του κ. Μητσοτάκη, έχοντας πάντα στην άκρη του μυαλού μας, τις υποσχέσεις για την επανεκκίνηση των εξωτερικών σχέσεων της χώρας, ώστε αυτή να επανέλθει διεθνώς στην θέση που της αξίζει. Αλλά όταν πρόκειται για υποσχέσεις, οι Έλληνες κρατάμε πλέον χαμηλά τον πήχη.

  Δεν πρόφθασε όμως να συμπληρωθεί ένα εξάμηνο από την ανάληψη των καθηκόντων του νέου Υπουργού Εξωτερικών και αμέσως άρχισε να μας κάνει εντύπωση το πως η Ελλάδα στάθηκε στο ύψος της και αντιλαμβανόμενη το τουρκικό τεστ των αντανακλαστικών της, αμέσως – και για πρώτη ίσως φορά μετά από δέκα και πλέον χρόνια – η χώρα μας επιχείρησε να κινήσει ορθά τα πιόνια της στην γεωστρατηγική σκακιέρα. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στο ζήτημα που ανέκυψε με την υπογραφή της συμφωνίας Τουρκίας – Λιβύης για την οριοθέτηση των υποτιθέμενων μεταξύ τους ΑΟΖ, όπου αγνοώντας τα συμφέροντα της Ελλάδος και διαπερνώντας η συμφωνία μέσα από τα χωρικά ύδατα της χώρας μας, επιχειρήθηκε η δημιουργία τετελεσμένων, όπως και στα Ίμια το 1996. Η Ελλάδα όμως αμέσως αντέδρασε, στηρίζοντας τον αντίπαλο της κυβέρνησης Σάραντζ στη Λιβύη, τον στρατηγό Χαλίφα Χάφταρ, με τον οποίο ο κ. Δένδιας συναντήθηκε τόσο στην Βεγγάζη (περιοχή ελεγχόμενη από τον εν λόγω στρατηγό) όσο και στην Αθήνα, μετά από πρόσκληση που του απηύθυνε η χώρα μας (για περισσότερα βλέπετε το προηγούμενο άρθρο μου «Ο Χαλίφα Χάφταρ στην Αθήνα: Μία “απρόσμενη” επίσκεψη»). 

  Και όμως, το Υπουργείο Εξωτερικών δεν περιορίστηκε μόνο στην αντιμετώπιση αυτού του αποσταθεροποιητικού για όλη την  λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου, τουρκολιβυκού συμφώνου, αλλά συνέχισε δυναμικά και στο δεύτερο εξάμηνο της παρούσας κυβέρνησης. Ήδη μετά την επιβολή των μέτρων περιορισμού των μετακινήσεων με σκοπό και τον περιορισμό του COVID-19, το Υπουργείο Εξωτερικών παρέμεινε μόνιμα σε εγρήγορση, τόσο για την εποπτεία της αντιμετώπισης την οποία έχρηζαν οι Έλληνες ομογενείς του εξωτερικού, όσο και για την παρακολούθηση των κινήσεων της «εξ Ανατολάς» γείτονος. 

  Ακόμη όμως και μετά την λήξη των αυστηρών μέτρων προσπάθειας περιορισμού του κοροναϊού, η εξωτερική μας πολιτική, όχι μόνο συνέχισε με την ίδια ένταση, αλλά και ενδυναμώθηκε αισθητά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού, είναι η πρωτοβουλία από πλευράς Υπουργείου Εξωτερικών, εκκίνησης σειράς διαπραγματεύσεων με τις γειτονικές μας χώρες, για την οριοθέτηση των χωρικών υδάτων μεταξύ αυτών και της Ελλάδος. Αποκορύφωμα λοιπόν αυτού, υπήρξε η οριοθέτηση της ΑΟΖ της Ελλάδος με την Ιταλία τον περασμένο Ιούνιο (9 Ιουνίου), καθώς και το ταξίδι του κ. Δένδια στο Κάιρο, που σηματοδότησε και την (επαν)έναρξη των διαπραγματεύσεων για την οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο, διαπραγματεύσεις οι οποίες αποδεικνύονται πολύ πιο δύσκολες και χρονοβόρες, λόγω και της έμμεσης εμπλοκής του τουρκικού παράγοντα. Τέλος, ταξίδια σε διάφορες χώρες, όπως αυτό της πρόσφατης επίσκεψης του Υπουργού Εξωτερικών στην Τυνησία και οι εκεί συνομιλίες με τον Τυνήσιο ομόλογο του, έχουν ως στόχο την προβολή της σημαντικής θέσης της Ελλάδος στην περιοχή και την άμεση συμβολή της στην προσπάθεια οικοδόμησης αγαστών σχέσεων ειρήνης και συνεργασίας.

  Εν κατακλείδι, η Ελλάδα σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να περιορισθεί σε αυτές τις επιτυχίες και να επαναπαυτεί μόνο στο επίπεδο διατήρησης των υπαρχόντων εξωτερικών σχέσεων. Προφανώς και υπάρχουν και άλλα άλυτα ακόμη ζητήματα, όπως αυτό της επιδίωξης μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε τζαμί από τους Τούρκους, το ζήτημα της κατά καιρούς παραβίασης των συμφωνηθέντων και προκλητικότητας από μεριάς των Σκοπίων, καθώς και η δυσχερής κατάσταση στην οποία βρίσκεται εδώ και χρόνια η ελληνική μειονότητα στην Βόρεια Ήπειρο (όπως και πρέπει να αποκαλείται αυτή η περιοχή από ελληνικής πλευράς και όχι «Νότια Αλβανία»). Φαντάζει αδύνατο να επιλυθούν όλα αυτά εν μία νυκτί, έτσι δεν είναι; Πιστεύω όμως ακράδαντα, ότι ο κ. Δένδιας τα έχει υπόψιν του όλα τα παραπάνω και με αργά μεν, αλλά σταθερά βήματα δε, θα επιληφθεί των ζητημάτων ένα προς ένα, όσα τουλάχιστον δεν θα αποφέρουν στην Ελλάδα και τον ελληνικό λαό, περισσότερη ζημία, από ό,τι όφελος. Γιατί ας είμαστε ρεαλιστές, ένα πόλεμος «με όλους και με όλα» μόνο κακό έχει να μας κάνει, αν όμως είμαστε προσεκτικοί και ταυτοχρόνως ακριβείς και αποφασιστικοί στις κινήσεις μας, έχουμε να αποκομίσουμε πολλά. Τουλάχιστον περισσότερα σε σχέση με το παρελθόν, όπου το αποτέλεσμα ήταν «μηδέν εις το πηλίκο».

Πηγή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s