"Greek National Pride" blog

Οι μισές αλήθειες για τη συντήρηση των αεροσκαφών… η ΕΑΒ και το ΚΕΑ που θα περιορίσει τις “αλχημείες”


Συντήρηση πτητικών μέσων. Οι καταστροφικές πυρκαγιές φέρνουν ξανά στο προσκήνιο το μεγάλο πρόβλημα που η Πολιτεία αρνείται να επιλύσει. Η συντήρηση και υποστήριξη πτητικών μέσων, έρχεται ξανά στην επικαιρότητα, λίγους μήνες μετά το σάλο που προκάλεσε η είδηση του κόστους της αποστολής μεταφορικών αεροπλάνων C-130B/H στο Ισραήλ για την εκτέλεση σε αυτά εργασιών βαριάς συντήρησης. Αυτή τη φορά η διαθεσιμότητα των Chinook και των άλλων αεροσκαφών που αξιοποιούνται αποκλειστικά ή κατά περίπτωση για την διενέργεια αποστολών αεροπυρόσβεσης, είναι και πάλι πρωτοσέλιδο…

Οι ένοπλες δυνάμεις και ειδικά η Πολεμική Αεροπορία εξαρτώνται σε πολύ μεγάλο βαθμό για τη διαθεσιμότητα των αεροσκαφών τους από την ΕΑΒ και όχι μόνο… Όπως πρόσφατα πληροφορηθήκαμε, φέρονται -όχι αβάσιμα- να εξαρτώνται και από συγκεκριμένο επιχειρηματία, ο οποίος με σειρά δικαστικών προσφυγών έχει μπλοκάρει τα προγράμματα υποστήριξης των ελικοπτέρων AS-332C1 Super Puma του Λιμενικού Σώματος και της Πολεμικής Αεροπορίας, της υποστήριξης και αναβάθμισης του εξοπλισμού αποστολής των δικινητήριων αεροπλάνων REIMS F-406 και τριών από τα έξι ελικόπτερα AS 365N3 Dauphin II.

Έφτασε μάλιστα στο σημείο να βραχυκυκλώσει (μέσω προσφυγής στη Δικαιοσύνη πάλι…) και τον μερικό εκσυγχρονισμό των ανθυποβρυχιακών ελικοπτέρων S70B-6 της Διοίκησης Ελικοπτέρων Ναυτικού, μέσω του εξοπλισμού τους με νέο πυργίσκο ηλεκτροοπτικών! Εν κατακλείδι οι προσφυγές ενός επιχειρηματία, συνεπεία προβληματικών προβλέψεων ενός νομικού πλαισίου που… αρνείται να αλλάξει έχουν καθηλώσει για χρόνια πτητικά μέσα κρίσιμα για την ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών. Το ζήτημα δεν εντοπίζεται μόνο στο ότι δεν έχει κάνει καμία κυβέρνηση απολύτως τίποτα για να τον σταματήσει.

Εντοπίζεται και στο ότι δεν έχει γίνει επίσης απολύτως τίποτα για να επιλυθεί αποτελεσματικά και σε βάθος χρόνου το ζωτικής σημασίας ζήτημα της συντήρησης αεροσκαφών. Οι πυρκαγιές που ακόμα μαίνονται, δεν αφήνουν το παραμικρό περιθώριο περαιτέρω καθυστερήσεων και υπεκφυγών. Μετά από μία εικοσαετία καταστροφικών (εκ του αποτελέσματος τις κρίνουμε έτσι…) επιλογών, οι δικαιολογίες έχουν τελειώσει.

Έχει γραφτεί στο παρελθόν στο DP, ότι δεν είναι δυνατόν να αποστέλλονται αεροσκάφη στο εξωτερικό για συντήρηση, ή σε ιδιώτες, τη στιγμή που υπάρχουν χιλιάδες άνεργοι μηχανικοί αεροσκαφών στην Ελλάδα. Είχε γραφτεί επίσης ότι η κατ’ ουσία κατάργηση του ΚΕΑ, είχε ως άμεσο αποτέλεσμα στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 2000, η Πολεμική Αεροπορία να εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από την ΕΑΒ για τη βαριά συντήρηση των αεροσκαφών της. Με τα γνωστά αποτελέσματα…

Εκείνη την περίοδο ήταν πολύ “της μόδας” η ιδέα της ανάθεσης εργασιών συντήρησης αεροσκαφών σε ιδιωτικές εταιρείες και φυσικά δεν υπήρχε τίποτα το μεμπτό σε αυτό. Απλά στην Ελλάδα υπάρχει η τάση να λέγονται πάντα μισές αλήθειες και να μην μπαίνουν τα πράγματα εξαρχής στη θέση τους. Η μισή αλήθεια στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν το ότι ναι μεν πολλές αεροπορικές δυνάμεις στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ καταφεύγουν στις υπηρεσίες ιδιωτών για την κάλυψη των αναγκών συντήρησης των μέσων τους ΑΛΛΑ…

Έχουν διασφαλίσει ότι το δικό τους αυτόνομο και ανεξάρτητο σύστημα υποστήριξης λειτουργεί κανονικά και αποδίδει συγκεκριμένο έργο σε συγκεκριμένο χρόνο (διαθεσιμότητα). Δεν βασίζονται δηλαδή αποκλειστικά σε εξωτερικές πηγές παροχής υπηρεσιών συντήρησης και υποστήριξης για να λειτουργήσουν. Η ελληνική “παράληψη” λοιπόν τότε είχε να κάνει με το ότι κανένας δεν έριξε την ιδέα να αντιγράψει το αμερικανικό σύστημα συντήρησης και υποστήριξης.

Βάσει του οποίου όλοι οι κρατικοί φορείς και οι Ένοπλες Δυνάμεις που αξιοποιούν επιχειρησιακά πτητικά μέσα, είναι υποχρεωμένοι από το νόμο να εκτελούν αυτόνομα τις εργασίες συντήρησης και υποστήριξης τους, σε ποσοστό 51%. Γιατί όμως ισχύει αυτός ο νόμος στις ΗΠΑ με την τεράστια αεροπορική βιομηχανία και τις χιλιάδες εταιρείες συντήρησης και επισκευής αεροσκαφών; Μα καθαρά για λόγους ασφαλείας. Για να διασφαλιστεί δηλαδή πώς ό,τι και να γίνει, οι Ένοπλες Δυνάμεις θα έχουν τη δυνατότητα υποστήριξης και εκμετάλλευσης των μέσων τους, σε περιόδους ειρήνης και πολέμου.

Τα εύλογα ερωτήματα που προκύπτουν κατόπιν όλων αυτών, είναι τα εξής:
– Για ποιόν ή για ποιους λόγους δεν ανασυγκροτείται το ΚΕΑ, μέσω της πρόσληψης εξειδικευμένου προσωπικού που υπάρχει στη χώρα μας; Είτε ως ΕΠΟΠ, είτε ως πολιτικό προσωπικό. Το μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο κόστος μίας τέτοιας ενέργειας, θα είναι σημαντικά χαμηλότερο από το αντίστοιχο της συνεργασίας με την ΕΑΒ και των ιδιωτικών εταιρειών.

– Μέχρι πότε θα παίζεται αυτό το παιχνίδι της μετάθεσης και της δήθεν αναζήτησης ευθυνών, όταν κάθε φορά διαπιστώνεται το προφανές και σε όλους γνωστό; Ότι δηλαδή οι διαθεσιμότητες είναι ανεπίτρεπτα χαμηλές, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν πρακτικά διαθέσιμα αεροσκάφη για παρατεταμένες επιχειρήσεις.

– Με βάση τη δήλωση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη τον Σεπτέμβριο του 2020 στη Συνέντευξη Τύπου της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, που έλεγε ότι από εδώ και στο εξής ό,τι αγοράζεται θα υποστηρίζεται, για ποιόν ή για ποιους ακριβώς λόγους δεν ψηφίζεται ένας νόμος αντίστοιχος με αυτόν των ΗΠΑ, στη χώρα μας; Που να διασφαλίζει ότι το 51% (ή και περισσότερο…) του έργου της συντήρησης των πτητικών μέσων πρέπει υποχρεωτικά να αναλαμβάνεται και να περατώνεται από τους φορείς ή τις Ένοπλες Δυνάμεις που τα εκμεταλλεύονται;

Είναι επί παραδείγματι δυνατόν το Πολεμικό Ναυτικό να προμηθεύεται καινούρια ανθυποβρυχιακά ελικόπτερα (MH-60R) και να μην έχει αυτόνομα τη δυνατότητα να τα συντηρεί, όπως δεν μπορεί να συντηρήσει εδώ και χρόνια τα ελικόπτερα που έχει στη διάθεσή του; Και να χρειάζεται η φωτογραφική ανάθεση σε ιδιωτικό φορέα, αποκλείοντας μάλιστα την ΕΑΒ, υπό τύπον… παραχώρησης του πωλητή στον πελάτη;

Και αφού δεν την έχει, όπως δεν την έχουν ούτε το Λιμενικό Σώμα, ούτε το Πυροσβεστικό Σώμα, ούτε η Ελληνική Αστυνομία, γιατί δεν αναλαμβάνει η Πολεμική Αεροπορία (μέσω του ΚΕΑ) τη συντήρηση του συνόλου όλων αυτών των μέσων; Όχι βέβαια κλέβοντας ο ένας τον άλλον. Τα συντήρηση κάποιος που θα δει τα χρήματα ποιος ξέρει μετά από πόσο καιρό. Κατά παράβαση του… μεταξύ απατεώνων ειλικρίνεια, αφού σε αυτή την περίπτωση, παρακλάδια του ίδιου απατεώνα-δημοσίου κλέβονται μεταξύ τους. Να ανοίξουμε το θέμα τι χρωστούν στις Ένοπλες Δυνάμεις οι παντός είδους (εξ)υπηρετούμενοι;

– Είναι διατεθειμένη η Πολιτεία μέσω των αρμόδιων Υπουργείων σε ετήσια βάση να καταρτίζει στοιχειοθετημένους προϋπολογισμούς για κάθε Υπηρεσία, Φορέα ή Ένοπλη Δύναμη, που αξιοποιεί πτητικά μέσα, για την κάλυψη των αναγκών της συντήρησής τους; Αν όχι για πόσα ακόμη χρόνια θα δαπανώνται τεράστια ποσά για την προμήθεια αεροσκαφών, τα οποία για το μεγαλύτερο μέρος της ωφέλιμης ζωής τους θα παραμένουν καθηλωμένα (AS 365N3 Dauphin II, C-27J, Super Puma, NH-90 και πολλά άλλα);

– Ναι, το κόστος είναι μεγάλο. Είναι όμως δεδομένο και το γνωρίζουν όλοι. Κατά συνέπεια ως πρώτη ενέργεια, μπορεί να συμπιεστεί με πολύ προσεκτική και ορθολογική επιλογή των τύπων και των αριθμών προς αγορά. Δηλαδή άλλος ένας τρόπος μείωσης του κόστους είναι και η λήψη και αυτού του δεδομένου ως βασικό γνώμονα επιλογής. Η πολυτυπία αυξάνει κατακόρυφα το κόστος (διαφορετικές εκπαιδεύσεις τεχνικού προσωπικού και διαφορετικές γραμμές υποστήριξης και υποδομές) συντήρησης και υποστήριξη. Είναι διατεθειμένη η Πολιτεία να το καλύψει και να το επιβάλλει δια νόμου για να μην είναι έρμαιο οποιασδήποτε κυβέρνησης εμφανίζει την πρόθεση “να το ρισκάρει”, ή όχι;

Σε αυτά τα ερωτήματα πρέπει ευθέως να απαντήσει η σημερινή κυβέρνηση και ιδίως η αντιπολίτευση που κουβαλά ένα επαρκώς βεβαρημένο παρελθόν και έχει περιορισμένη νομιμοποίηση άσκησης κριτικής για όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες. Οι Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας δεν μπορούν να εξαρτώνται αποκλειστικά από εξωτερικές πηγές για να εξασφαλίζουν σε καθημερινή βάση και ανεξαρτήτως συνθηκών την επιχειρησιακή τους αυτονομία. Δηλαδή την ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών και της περιουσίας τους.

Η μέχρι σήμερα εμπειρία έχει αποδείξει ότι το να αποφεύγονται με διάφορους τρόπους η μεγάλη ευθύνη και το κόστος διατήρησης της διαθεσιμότητας των πτητικών μέσων -σε λογικά επίπεδα- από την Πολιτεία, είναι ο σημαντικότερος παράγοντας που καθιστά αυτό το κόστος πραγματικά δυσβάστακτο για τον Έλληνα φορολογούμενο. Γιατί “στο τέλος της ημέρας” δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι επιχειρησιακό, οικολογικό και κοινωνικό. Έχει πολλές διαστάσεις όπως είδαμε για άλλη μία φορά πρόσφατα. Διαστάσεις που καμία οικονομική αποζημίωση δεν μπορεί να καλύψει.

Και κάτι τελευταίο… Η Πολιτεία έχει την υποχρέωση να κατοχυρώνει νομικά τα συμφέροντα του Έλληνα φορολογούμενου και κατ’ επέκταση να εγγυάται την ασφάλεια του, προστατεύοντας παράλληλα τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Που ουδείς έχει το δικαίωμα να αφήνει έκθετα στο bullying οποιασδήποτε εταιρείας ή οποιουδήποτε επιχειρηματία. Είτε διότι την ψώνισε, είτε για οποιονδήποτε άλλον λόγο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s