Αύριο έρχεται για διήμερη, επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα ο Πρόεδρος της Σερβίας, Μπόρις Τάντιτς. Ο Σέρβος πρόεδρος έρχεται στη χώρα σε μια περίοδο εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Τόσο από οικονομικής άποψης καθώς η Ελλάδα δεν είναι πλέον (κι όλοι το έχουν κατανοήσει αυτό) η ατμομηχανή των Βαλκανίων, αλλά και πολιτική, καθώς η γενικότερη Ευρωπαϊκή κρίση τείνει, αν και διαψεύδεται επισήμως, να μετατραπεί σε κρίση της διεύρυνσης  ένας διακηρυγμένος πολιτικός στόχος της Ελληνικής Εξωτερικής πολιτικής. Ταυτοχρόνως όμως ο Σέρβος πρόεδρος φθάνει σε μια στιγμή που η χώρα του αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα με την ΕΕ, εκ νέου, στο Κόσοβο κι ενώ αναμένει την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου στο οποίο η ίδια έχει προσφύγει. Τα αιτήματά του στη φάση αυτή, προς την Αθήνα είναι τρία:

• Το πρώτο να συνεχίσουμε να συνδράμουμε το Βελιγράδι στην πολιτική του «μη αναγνώρισης» του Κοσόβου.

• Το δεύτερο, να στηρίξουμε τη Σερβική ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μαζί ή χωρίς τις άλλες χώρες των Δυτικών Βαλκανίων,

• Να ενισχυθεί η συνεργασία στον οικονομικό τομέα κι αυτό μεταφράζεται στην παρούσα φάση σε διεύρυνση της χρήσης του λιμένος Θεσσαλονίκης.

Η Αθήνα, που εμφανίζεται «έτοιμη» να αποδεχθεί τα σερβικά αιτήματα (άλλωστε και ο στενός φίλος του κ. Τάντιτς, Αλέξ Ρόντος συμφωνεί με τα παραπάνω), δεν δείχνει σημεία αναζήτησης πολιτικών θέσεων που θα επιτρέψουν μια φιλική μεν, αλλά ισότιμη και ουσιαστική ανταλλαγή  απόψεων και εξασφάλισης συμφερόντων. Για παράδειγμα δεν ακούμε (και μακάρι να είμαστε εκτός…) να ζητείται από το Βελιγράδι όχι μια ταύτιση θέσεων μαζί μας στις διαφορές μας με την Τουρκία αλλά τουλάχιστον να μην εμφανίζεται προσδεμένο στο «άρμα του Νταβούτογλου», όπως πρόσφατα διακήρυξε ο Σέρβος υπεξ, Βουκ Γιέρεμιτς. Όχι απλά σαν «πολιτικό ή διπλωματικό καπρίτσιο» αλλά επί της ουσίας γιατί με τον τρόπο αυτό υλοποιεί η Άγκυρα μια πολιτική σε βάρος των εθνικών μας συμφερόντων, που διεκδικούσαν μια ισχυρή θέση στα Βαλκάνια.

Εξίσου, ακατανόητη είναι η επιθυμία της Σερβίας να διατηρεί εξαιρετικά στενές σχέσεις με την πΓΔΜ και να κρατά μια θέση ουσιαστικής ενίσχυσης των Σκοπίων, παρά τις δικές μας διαφωνίες. Τώρα πλέον η Σερβία δεν απειλείται και δεν έχουμε λόγους να τη στηρίζουμε «εν λευκώ». Δεν θα έπρεπε για να πάρει, να δώσει;

Τέλος, το πάγιο αίτημα της για ευρύτερη χρήση του λιμένος Θεσσαλονίκης δεν θα έπρεπε να συζητείται με την εξίσου ενοχλητική για εμάς συνεχή ενόχληση των Ελληνικών οδικών μεταφορών που τους επιβάλλονται όχι μόνο μεγάλα τέλη αλλά –πολύ συχνά- εξοντωτικά πρόστιμα από τη Σερβική Αστυνομία;

Κι ακόμη υπάρχουν ζητήματα άλυτα εδώ και χρόνια όπως, γιατί ενώ εμείς δίνουμε χρήματα (αυτά που μπορούσαμε στο παρελθόν) για τον Ευρωπαϊκό Αυτοκινητόδρομο 10, το Βελιγράδι προτίμησε να ενισχύσει κατά προτεραιότητα τις υποδομές προς Βουλγαρία;

«Ναι, κι αυτοί μας στέλνουν τουρίστες» ήταν η απάντηση διπλωμάτη. Αυτό είναι αλήθεια. Αλλά, δεν οφείλεται στην αγάπη της εξωτερικής πολιτικής τους, για την Ελλάδα. Αλλά στην αγάπη του Σερβικού λαού. Σ αυτό το επίπεδο έχουν και τη δική μας αγάπη. Τα υπόλοιπα, είναι ζητήματα πολιτικής και καλό θα ήταν να συζητηθούν στο επίπεδο αυτό…

Ο ΔΡΑΓΟΥΜΑΝΟΣ