«Φωνή λαού, οργή Θεού» συνηθίζει να λέει ο λαός μας και δεν μπορεί κανείς παρά να το θυμηθεί αυτόματα όταν συνειδητοποιήσει το μέγεθος της συγκέντρωσης που βρίσκεται σε εξέλιξη στο κέντρο της Αθήνας, ενώ και η εικόνα από τη Θεσσαλονίκη μαρτυρά ότι και εκεί οι κινητοποιήσεις δεν έχουν προηγούμενο.

Είναι προφανές ότι η ογκωδέστατη διαμαρτυρία, πέραν του όποιου μηνύματος για την πολιτική νομιμοποίηση της παρούσας κυβέρνησης, έχει δυο εξαιρετικά κρίσιμες διαστάσεις, μια θετική και μια αρνητική, οι οποίες χρήζουν τηνς δέουσας προσοχής:

 Ξεκινώντας από τη θετική, θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει ότι η σημερινή εικόνα, σε συνδυασμό με το διογκούμενο κύμα πανευρωπαϊκής και όχι μόνο διαμαρτυρίας για τα μέτρα που λαμβάνονται για την επίλυση του προβλήματος της οικονομικής κρίσης, στέλνει ξεκάθαρο μήνυμα στους καρεκλοκένταυρους των Βρυξελών ότι οι λύσεις που μπορούν να δοθούν σε τέτοιες καταστάσεις προέρχονται από την πολιτική και όχι από την οικονομική εξουσία.

Όσο και αν φαίνεται να προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε καταστάσεις και να καλύψουμε τόσο τις κυβερνητικές ευθύνες – διαχρονικά στην Ελλάδα – όσο και τον εθισμό της κοινωνίας σε μια μη ορθολογική οικονομική συμπεριφορά η οποία οδήγησε στο σημερινό αδιέξοδο, το πρόβλημα παραμένει βαθύτατα πολιτικό και όχι οικονομικό. Και ως τέτοιο, η λύση που μπορεί να δοθεί κυρίως και πρωτίστως, είναι πολιτική.

Αυτό που δε χωρά αμφιβολία είναι ότι οι κρατούντες σε Ελλάδα και Ευρώπη, θα πρέπει επιτέλους να αντιληφθούν ότι οι πιέσεις που ασκούνται στους λαούς είναι πεπερασμένες και τυχόν υπέρβαση των ορίων, τα οποία φαίνεται ότι έχουν ήδη ξεπεράσει, δημιουργεί τον θανάσιμο κίνδυνο να προκληθούν αλυσιδωτές αντιδράσεις οι οποίες θα δημιουργήσουν γενικευμένο χάος και συνέπειες οι οποίες δεν θα αφήσουν κανέναν ανεπηρέαστο.

Ήδη, στην Ευρώπη, μεγάλα τμήματα των κοινωνιών, ενώ αρχικά αντιμετώπισαν την κατάσταση και τις δραματικές περικοπές στην Ελλάδα, ενδεχομένως και με σαρκαστική, ή ακόμα και με εκδικητική διάθεση, το κλίμα αρχίζει σταδιακά να μεταστρέφεται. Και αυτό συμβαίνει διότι όσο περνά ο καιρός όλο και περισσότεροι συνειδητοποιούν αυτό που το «defence-point.gr» φωνάζει με συνέπεια από την πρώτη στιγμή που ασχολήθηκε με την οικονομική κρίση: Ότι η Ελλάδα είναι η κορφή του παγόβουνου και ότι η τακτική του να κρύβονται οι πάντες πίσω από τις αναμφισβήτητες «αταξίες» των πολιτικών ηγεσιών της Ελλάδας, έχει ημερομηνία λήξης και είναι αυτοκαταστροφική.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, το μέλλον είναι αρκετά ξεκάθαρο, υπό την έννοια ότι αυτό που διακυβεύεται είναι η επιβίωση της Ευρωζώνης και της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όσο γρηγορότερα το αντιληφθούν και αποφασίσουν να δράσουν, τόσο το καλύτερο για όλους θα αποδειχθεί. Υπ’ αυτή την οπτική, οι δυναμικές κινητοποιήσεις στην Ελλάδα μπορεί να θεωρηθεί εύσχημα ως ενίσχυση του μηνύματος που πρέπει επιτέλους να λάβουν οι ηγεσίες, είτε στην Ελλάδα είτε στην Ευρώπη.

Υπάρχει όμως, δυστυχώς, και η κακή διάσταση: αφορά στο ενδεχόμενο να μη ληφθεί το μήνυμα και η χώρα να βιώσει καταστάσεις ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, όπου ο κόσμος θα ψάχνει να βρει τους μισθούς και τις συντάξεις του, ενώ το χρονικό διάστημα που θα απαιτηθεί για να συνέλθουμε οικονομικά θα θυμίσει έντονα… Αργεντινή…

Η κακή διάσταση έχει όμως και ένα δεύτερο, ακόμα πιο ανησυχητικό σκέλος: Το ότι Ιστορικά, όποτε η χώρα ήταν βυθισμένη σε πολιτικό χάος, η Τουρκία έκανε την κίνησή της και προκαλούσε σοβαρότατα προβλήματα στη χώρα, ενώ ενέγραφε νέα θέματα στην ατζέντα των ελληνοτουρκικών, με την Ελλάδα να «πιπιλάει» στερεοτυπικά την «καραμέλα» της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, τη στιγμή που η άλλη πλευρά βάζει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, στις οποίες νομοτελειακά θεωρεί ότι θα καταλήξουμε με έξωθεν «για να τα βρούμε», ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα…

Σήμερα η αφορμή για μια τέτοια εξέλιξη υπάρχει και είναι η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) στο Καστελόριζο, ενώ δεν θα πρέπει να παραγνωρίζουμε και τον παράγοντα της έκπληξης, μια ενδεχόμενη τουρκική απόπειρα στρατηγικού αιφνιδιασμού της Ελλάδας, με τη νεοθωμανική Τουρκία να «χτυπάει» σε μέτωπο που θα μας εκπλήξει.

Για τον λόγο αυτό φωνάζουμε σε όλους τους τόνους προς την κυβέρνηση και το υπουργείο Εθνικής Άμυνας ότι ΔΕΝ θα πρέπει να γίνουν μεγάλοι συμβιβασμοί στον τομέα των επιχειρησιακών δυνατοτήτων και της ετοιμότητας των Ενόπλων Δυνάμεων. Διότι αν έρθει «η ώρα η κακιά», τότε δυστυχώς θα είναι πολύ αργά. Και όπως προαναφέραμε, το ιστορικό δίδαγμα από την πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων μετά το 1974 είναι άκρως αποκαλυπτικό και ανησυχητικό:

Το 1955 με το πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, ο Παπάγος ήταν στο κατώφλι του θανάτου…

Στην εισβολή του 1974 στην Κύπρο, το δικτατορικό καθεστώς στην Ελλάδα κατέρρεε, ενώ η Τουρκία είχε καλλιεργήσει το κλίμα επιτυγχάνοντας την απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας που άνοιξε το δρόμο στην εισβολή…

Το 1976 τα πολιτικά πάθη στην Ελλάδα ήταν οξυμένα…

Το 1987 οι πολιτικές αντιδράσεις για τα μέτρα λιτότητας είχαν μεγιστοποιηθεί…

Το 1996 στα Ίμια, ο Κώστας Σημίτης είχε μόλις ανέλθει στην εξουσία μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου και έχοντας περάσει κάκιστα μηνύματα για τις στερεοτυπικές πεποιθήσεις του στα ελληνοτουρκικά, έδωσε λαβή στην Τανσού Τσιλέρ να παίξει το δικό της εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι και στους στρατηγούς – παρά τις αντιρρήσεις τους – να χτυπήσουν σε κρίσιμο σημείο του Αιγαίου και η αστεία διαχείριση της κρίσης μας οδήγησε στις «γκρίζες ζώνες»…

Μήπως θα έπρεπε να έχουμε πιο μεγάλη συναίσθηση των κινδύνων;

http://www.defence-