Οι δυο πολιτικοί ηγέτες, η σχέση των οποίων πέρασε από πολλές διακυμάνσεις, έχουν κάνει τη στρατηγική επιλογή να παραμερίσουν τις πολλές πράγματι ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές τους και να επικεντρώσουν την προσοχή τους σε αυτά που τους ενώνουν.

Ολα αυτά κατεγράφησαν στις 10 και κάτι σελίδες που δόθηκαν το απόγευμα της Τετάρτης στη δημοσιότητα. Δεν έχουν άδικο εκείνοι που υποστήριξαν ότι τα προβλήματα απουσίασαν από το συγκεκριμένο κείμενο και απουσίασαν διότι δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά.

Ο πρωθυπουργός και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης συμφωνήσαν σε όλα εκείνα που είναι αναγκαία για την έξοδο της χώρας από την πολύπλευρη κρίση. Τα υπόλοιπα μπορούν να περιμένουν…

Η σχέση των κ. Σαμαρά και Βενιζέλου δοκιμάστηκε τον περασμένο Ιούνιο… Οταν το θέμα της ΕΡΤ προκαλούσε τη μεγαλύτερη κρίση στην κυβέρνηση Σαμαρά και η πολιτική σταθερότητα «κρεμόταν από μια κλωστή». Εκείνη την ώρα, οι ηγέτες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ έλαβαν την απόφαση να προχωρήσουν μαζί με όποιο πολιτικό ή κομματικό κόστος, χωρίς τον Φ. Κουβέλη, ο οποίος είχε ήδη αποχωρήσει.

Από την 20ή Ιουνίου, ημέρα αποχώρησης της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση, οι κ. Σαμαράς και Βενιζέλος ήξεραν ότι οι πολιτικές τους τύχες είναι πλέον άρρηκτα συνδεδεμένες. Εκείνες τις ήμερες, για πρώτη φορά, στενοί συνεργάτες του πρωθυπουργού ανέφεραν ότι «αυτή η πολιτική σχέση μπορεί να πάει μακριά», εννοώντας προφανώς ότι στρατηγική στόχευση και των δυο ηγετών είναι να εξαντληθεί η 4ετία.

Αλλωστε, αρκετοί υπουργοί δεν κρύβουν ότι τα περισσότερα προβλήματα στην κυβέρνηση Σαμαρά δεν τα δημιουργούσε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, αλλά -κυρίως- η αναποφασιστικότητα και η αναβλητικότητα που επεδείκνυε η ΔΗΜΑΡ και ο Φ. Κουβέλης.

Το επόμενο δύσκολο τεστ που περάσαν οι δυο ηγέτες ήταν ο ανασχηματισμός μετά την κρίση του Ιουνίου. Δεν είναι τυχαίο ότι ο κ. Σαμαράς στήριξε την επιλογή του κυβερνητικού του εταίρου για το υπουργείο Εξωτερικών, ενώ και ο κ. Βενιζέλος απέφυγε τα βέτο στα υπουργεία που ήθελε ο πρωθυπουργός αλλά και στα πρόσωπα που ήθελε να εντάξει στο κυβερνητικό σχήμα.

Σε ό,τι αφορά την ουσία της πολιτικής, οι δυο άνδρες δεν δυσκολεύθηκαν να συμφωνήσουν στη στρατηγική απέναντι στην τρόικα, αλλά και στην πολιτική αντιμετώπισης των εσωτερικών πολιτικών κραδασμών.

Οσοι μίλησαν για ταύτιση απόψεων και θέσεων, μάλλον βιάστηκαν… Οι κ. Σαμαράς και Βενιζέλος διατηρούν την αυτονομία τους, κάτι άλλωστε που φάνηκε και στην περίπτωση με τη θεωρία των «δύο άκρων». Η ΝΔ υπερασπίστηκε αυτή τη θεωρία, ενώ αντίθετα το ΠΑΣΟΚ πήρε σαφείς αποστάσεις.

Ανάλογο θέμα δημιουργήθηκε και με τον εκλογικό νόμο. Το ΠΑΣΟΚ και ο κ. Βενιζέλος επιδιώκουν την αλλαγή του, αλλά ο κ. Σαμαράς έθεσε βέτο, με αποτέλεσμα στο κείμενο της προγραμματικής συμφωνίας να υπάρξει μόνον μια γενικόλογη αναφορά. Τέλος, ανάλογες διαφωνίες υπήρξαν και σε ό,τι αφορά το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, στο οποίο τελικά βρέθηκε η «χρυσή τομή».

Κατά συνέπεια, οι δυο ηγέτες, καθιστούν σαφές με τις ίδιες τις πράξεις τους ότι στόχος της κυβερνητικής συγκατοίκησης δεν είναι άλλος από την ολοκλήρωση της προσπάθειάς τους για την έξοδο της χώρας από την κρίση. Οσοι παραμένουν προσκολλημένοι σε παλαιά στερεότυπα, προφανώς και αιφνιδιάζονται… Δεν μπορούν να ξεχάσουν άλλωστε τις οξύτατες αντιπαραθέσεις των δυο ηγετών, όταν ο ένας ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και άλλος κορυφαίο στέλεχος της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Αυτό που δεν συνυπολογίζουν όλοι εκείνοι που βλέπουν με επιφύλαξη αυτή την πολιτική συμπόρευση, είναι το πως «η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού» και το εφικτό αυτή την ώρα είναι η συγκυβέρνηση μεταξύ της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Κομματικά στελέχη και από τις δυο πλευρές που μέχρι χθες θεωρούσαν αδιανόητη τη συγκυβέρνηση, προβλέπουν ότι μόλις επιτευχθούν οι στόχοι που έχουν τεθεί, αυτή η συγκυβέρνηση θα διαλυθεί. Μπορεί να έχουν δίκιο, αλλά ανεξαρτήτως αποτελέσματος, το γεγονός ότι -έστω κατ΄ανάγκη- η χώρα απέκτησε κουλτούρα πολιτικής συνεργασίας, είναι αδιαμφισβήτητα θετικό…

Γιάννης Σαραντάκος